Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 april 2016, om 09:27 uur
Bekeken:
273 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
162 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het incasseringsvermogen van de mensch is weg!"


Het incasseringsvermogen van de mensch is weg!
april 10, 2016

Alsof ik er wat aan kan doen! Nee, hoor, helemaal niet.Dat ik mijn oude toon weer helemaal heb hervonden ondanks alles blijkt uit de indringende observaties van huiselijke taferelen waarvan niet iedereen onmiddellijk de inherente humor van inziet, doch wel tot intens nadenken wordt aangezet om niet en dan is het goed, heel goed. Zodra ik mijn aandacht ergens bij bepaal of het oog van de Meester- mijn oogbol dus- op laat rusten in het kunstenaarsplantsoen breekt al jaren lang direct de pleurus uit. Ik doe het allemaal voor hun eigen bestwil en wie niet horen wil moet voelen.De eigen wil staat achter de deur met een knuppel in zijn hand.

Kan ik het helpen? Welnee! Het incasseringsvermogen van de generatie na mij is weg gesmolten gelijk de ijsbergen en gletschers door de Klimatwechsel die ons allen gaat treffen. Eigenlijk maar goed ook want gelijke monniken, gelijke ijskappen. Laten we wel wezen, zeg! Dat incasseringsvermogen is verdwenen doordat de eigen verantwoordelijkheid voor een Godvruchtig leven in welbevinden is afgewenteld op de overheden. Een pvda mentaliteit waarbij deze apparatsjiks zo veel mogelijk mensen onmondig wil houden om ze beter te kunnen manipuleren. De Europese unie doet mij vaak denken aan de Sovetrepubliek van decennia her. Gecentraliseerd gezag leidt altijd tot dictatuur. De noodzaak om te overleven heeft deze survivor  en schepper van dit proza altijd geïntrigeerd en dan kijk ik bij voorkeur voor het gemak even terug naar de jaren vijftig.Toen had je nog rangen en standen, heren en knechten. De vrouwen waren koninginnen of vloermatten. De flitspuit en lodaline. Helemaal onderaan stonden de  putjesscheppers, de schilleman en de scharensliep. Toen kreeg je de los geslagen jaren zestig met zijn verwekelijkte generatie snuivers, slikkers, bellen blazers en hatsjie rokers, die als apen op de apenrots in Artis bijeen hurkten op pop festivals. De nieuwe padvinderij, zal ik maar zeggen en padvinders zijn gatvinders.

Je kreeg toen die studenten acties, imitatie van Parijs 1968. De taal die deze lastpakken uitsloegen deed mij altijd denken aan de NSB. Dezelfde beschamende retoriek van beroeps ontevredenen. Luitjes met geen talenten en de persoonlijkheden waren ook nog te smal van huis uit met d egouden fluit, alhoewel ik toch nog even die felle zwartharige seksjuweel bevrijde faministische studente vrijetijds wetenschappen mag aanhalen die op haar blote tieten had geschreven Fuck The Bolk waarmede zij de senator Bolkestein bedoelde.

In elk geval mochten die tieten er wezen en daar gaat het toch om in de man vrouw verhouding, dat was wat anders dan Geef Max De Zak.  

Hoe moeten wij nu als lezer van het proza van Fred van der Wal – auteur dezes- de maatschappij beschouwen?

Heel eenvoudig. Je hebt Heren en knechten en als de knechten niet doen wat de Heren willen dan is daar het gat van de deur en een straat verder het loket van de WW.  Armoede hhoudt fatsoenlijk, hoord eik altijd zeggen in de Palestrinastraat.

Hoe zit de Umwelt in malkander?

Een onderneming kent de board of directors aan de ene kant en de kudde typgeiten aan de andere. Er is een teveel aan personeel en een tekort aan directeuren.

Ik neem voor heleder maatschappelijke structuren dan altijd het model van de SM sien in gedachten. Meesters en slaven, Meesteressen en slavinnen.  

De Meesters en Meesteressen zullen de aarde beërven, de slaven en slavinnen geketend volgen. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn.

Ik heb om die reden ook geen vrienden in het leven waarmee ik even een zakkenbiljartje kan leggen of een potje dwerg werpen.

Daarbij komt dat ik om die reden met maar heel weinig mensen van gedachten vrijuit kan wisselen. Over het algemeen is het allemaal dunne stront  met een zure bijsmaak, dus neem ik vantevoren voor ik tot rimmen over ga even de vijf gaten proef of voer het AC/DC ritueel uit.

Wat dat laatste is?  Heel simpel; je steekt één vinger in je neusgat en de andere in je achteropening, dit houdt je vijf minuten vol en dan wissel je. De strontgeur is honingzoet of zuur, en in dat laatste geval weet je het wel. Natte benen!

En verder heb ik wel zielsverwanten en soortgenoten. Die kom ik bijvoorbeeld tegen in het SM hoekje van een porno shop en soms zelfs in het homohoekje waar leuke riementuigjes en met drukknopen en studs versierde afgespbare zwarte lederen schaamlappen hangen om over de bontgekleurde dildos en buttpluggen maar te zwijgen want dan kan ik nog uren doorgaan. Ik wil dan nog wel even reppen van de Dong, de dubbele dildo. Plezier voor twee.  Ja, dan wissel ik even blikken van verstandhouding met mijn gevoelsgenoten uit, trek mijn rechter ooglid naar omlaag en weet ik weer waarvoor ik leef. Ik zit dus gewoon geramd en gebeiteld…

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.