Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
7 april 2016, om 20:59 uur
Bekeken:
252 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
168 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij onderbrak me:” Ze kan maar beter haar mond niet open trekken"


Hij onderbrak me:” Ze kan maar beter haar mond niet open trekken want er komt niet veel zinnigs uit. Ze verkoopt beschilderde dakpannen voor 15 euro per stuk. Ze vliegen de deur uit…”

“Zo lang ze maar niet van het dak vliegen, anders heb je lekkage”, antwoordde ik. Kunstenaars! En slag apart! Neem Sidney nu eens. Drie maanden per jaar woont de New Yorkse bejaarde kunstschilder Sidney Klein in Cessy le Bois, niet ver van het dorpje waar ik woon. Zijn huis staat op instorten, zijn tuin is verwilderd, zijn huiselijke inrichting armoedig, het behang en de plafond tegels rotten van de muur, zijn schilderijen niet om aan te zien. Met viltstift heeft hij zijn vensters ingekleurd om een namaak glas in lood effect te krijgen. Hij vroeg me wat ik er van vond.

“ Het is foeilelijk! Hoe kan een normaal mens daar tegen aan kijken?” zei ik vol afgrijzen. “De deur waardoor jij hier binnen kwam is ook de deur waardoor jij nu naar buiten gaat!” antwoordde hij gepi-keerd.

“Je hebt me uitgenodigd Sidney. Ik ga de eerste uren niet weg!” deelde ik hem mee. Een maal heb ik bij hem gegeten. De tomaten moesten we uit een naburige tuin halen, het servies zag er uit alsof het net uit de grond kwam en de opgediende eetwaren smaakten naar een ontplofte chemische fabiek in het Botlek gebied tijdens alarmfase drie als je je bek opende zonder beflap er voor. Weken later nodigde hij mij nog een keer uit voor het diner. Ik zei hem dat ik ’t niet te vreten vond wat hij klaar maakte in de keuken en de troep naar afgewerkte olie smaakte.

“Volgende keer neem jij je eigen vreten maar mee” beet hij me toe. Sid groeide op in de Bronx. Zes familieleden in twee kamers. Armoe troef hier verkoopt men toverballen.

Nu steekt Fred pas echt van Wal: “Wat daar in die TV programmas gebeurt, oh boy, je houdt het niet voor mogelijk. In een talk show, ik geef er allemaal geen nickel en dime voor, ik zeg daarom ook altijd tok sjoo, tok-tok-tok al weer een ei, in elk geval stond die studio ergens in Los Angeles, de stad waar Charles Bukowski leefde, in de goot lag, zich het leplazerus zoop en tussen door zijn boeken schreef, zich het vel van zijn knokkels knokte, zijn wijven helemaal lens sloeg en daarna om het weer goed te maken lief koosde. Sex and violence horen in sommige kringen bij elkaar, anders is er voor de gemiddelde psycho-paat geen bal aan. Als ex-karateka, judoka en jiujitsuka vind ik dat je sex en violence moet scheiden. De Sensei ziet je aan komen als je die twee uitersten in de dojo wilt combineren bij wijze van entertainment. Voor je het weet zit de Genemuider biezen mat al weer onder.

Voor dat TV programma werd de een of andere beruchte beroepscrimineel geinterviewd, een inmate, een kop als een pokdalige baviaan, loerende varkensoogjes, doorgegroeide borstelige wenkbrauwen, een Lom broso tiepe, breder dan hoog, zwaar behaard, type Hunchback of the Notre Dame, die had zijn moeder, schoonmoeder, schoonvader en de cavia met de botte bijl vermoord om niks, teveel cola of crack op of zo iets, ze gooien daar van alles door je geneties gemodificeerd eten en drinken, dat kan ook nooit gezond wezen, daar word je helemaal gek van, er is geen onderzoek naaar gedaan, misschien waren de potatoes die avond net niet gaar genoeg, je weet hoe dat tegenwoordig gaat in familie kringen, die bajesklant zat in elk geval aan handen en voeten geboeid in die show, dus dat gaf de hele ambiance wat extra sjeu. Ik ben –zoals de lezer wel weet- niet vies van een potje soft SM met zijn tweetjes, dus de hele setting van rinkelende ketenen sprak mij als Switch wel aan. Niet voor niets ben ik nu al jaren lid van de International Underground SM Group die onder de naam The Chaingang regelmatig vergadert in The Golden Cockring, een lugubere, besloten kroeg in een achteraf gribus in Amsterdam. Gelukkig gaat de Superzoenvis wat koken betreft voor gezond en niet voor junk food zodat ik nog erg lang blijf leven tot grote ergernis van de kunstcollegaatjes, hetgeen weer niets te maken heeft met soft SM. Om in de Food Art sfeer te blijven; ik heb het vaak meegemaakt dat een paar dozijn diep gevroren cherry tomatoes bij mij van onderen naar binnen werd gewerkt en dan is het wel even slikken geblazen. Het kan altijd erger: een bevroren banaan of gekoelde komkommer onder het vriespunt is echt slikken of stikken als die langzaam je achterdeur wordt in gewerkt. Ik had ook onmiddellijk sympathie voor die man. Echt mijn tiepe van ouwe jongens krentenbrood en lekker is maar ene vinger lang. Heel anders dan die dwang neurotiese softe kunst artiesten in Friesland die al tijd zo bang zijn voor alles en iedereen en speciaal voor Fred van der Wal, tenminste volgens mijn grootste vriend en mentor, de algemeen breed ontwikkelde drs. Huub “designbril” Mous, waar ik het ondanks alles vaak mee eens ben. Niet dat je van een haat liefde verhouding kunt spreken want ik ben nu eenmaal niet van de flikkerij, alhoe wel het als toetje na de heterosekjuwelen maaltijd natuurlijk heel lekker en waardevol kan zijn als je eens stevig doorgeneukt wordt door een viriele minnaar. Drs. Huub Mous vertelde me bij een uitzending van de Friese omroep dat er heel wat kunstenaars rond lopen in Friesland die dertig jaar na dato “nog steeds beschadigd zijn in hun integriteit, plus aangetast in hun privacy en seksjuwelen identiteit en om die reden bij het GG&GZ lopen omdat zij nog steeds aan post trauma tiese stress lijden en de penseel uit hun handen valt als ze in hun kolere als potloodventer aan Fred van der Wal terug denken”. Okee, ik heb er alle begrip voor; het is ook een kut situatie voor zulke lui die eigenlijk nergens voor deugen, behalve de hele dag op zeer artistieke wijze uit het raam kijken op kosten van de subsidie verlener en nooit verder zullen komen dan Friesland. Geeft allemaal niks, want geld moet rollen en waar het naar toe rolt zal me aan mijn reet roesten. Ach, ze zijn zo gevoelig, die provinciale kunstenaars van de zoveelste garnituur in Friesland, als ze me van uit de verte aan zien komen gaan ze gelijk in de overgave houding liggen, net als een hond op hun rug langs de kant van de weg, trekken hun broek omlaag en wachten af met gespreide achterpoten op de ding en die gaan komen. Mij best. Ik teken er voor als artiest. Geen probleem. Liever niet, maar als het moet dan moet het, dan stomp ik ‘m genadeloos naar binnen. Net een King Size pretpakket Viagra besteld als onersteunend materiaal. Een hijger op de stijger. Voor alle zekerheid neeem ik meestal gelijk een dozijn Viagrapillen tegelijk. Weet je dat je een goeie punt kunt zetten. En geen gewone punt maar met een uitroep teken. Benen wijd voor de klasse strijd, dat hebben ze geleerd van Marx en zijn enig geboren zoon Lenin, en daar ga ik niet in mee, want ik ben vanzelfsprekend een winner en de winner takes it all, dat spreekt vanzelf in kunstenaarsland. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.