Gegevens:

Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
1 maart 2016, om 20:08 uur
Bekeken:
497 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het verhaal over de familie Kooilands"


Haar jeugd

 

 


Ze was in haar jeugd jaren al erg zelfstand, zoals zelf willen koken. Maar waar ze een hekel aan had was schoonmaken. Haar moeder zei altijd tegen mij dat onze dochters geen huisvrouwen zouden worden, maar toch carrière zouden gaan maken. Ook zagen wij als ouders dat onze twee kinderen twee verschillende types waren. Ik als vader zag vroegtijdig dat Kristel een vrouwelijke vrachtwagenchauffeur ging worden, en dat mijn andere dochter ons zou opvolgen als advocaat. Kan me nog herinneren dat ze laatst met haar eerste vriendje thuiskwam en haar rare muziek ging luisteren in haar kamer. Soms moest ik haar moeder rustig houden om ruzie te voorkomen. Nee, ze was een hele ander type meisje en kon zeker in periodes niet goed opschieten met haar moeder. Gelukkig is dat weer bijgetrokken. Maar als vader zie ik toch nu al dat Kristel geen gezin zal starten, zoals haar zus Nathalie wel geeft gedaan. Daar is ze te avontuurlijk voor en ze heeft geen tijd om een gezin te starten. Ze is tenslotte meer op de weg dan thuis. In het begin hadden wij er moeite mee om onze interesse voor haar vrachtwagen te tonen. En ik moest altijd mee naar zo'n vrachtwagenbeurs. Dat vond ik eerlijk gezegd niet echt leuk. Maar door het lang aanhoren van 'Pap, laten wij een keer gaan', besloten wij als gezin maar met haar mee te gaan. Gelukkig kreeg ze op school vrienden die ook vrachtwagenchauffeur wilden worden. Ze kreeg een bijbaantje bij een vrachtwagenbedrijf. Zo is ze uiteindelijk als vrachtwagenchauffeur omhoog geklommen en werkt ze nog steeds bij dit bedrijf. Kortom, ik ben erg trots op mijn beide dochters. Als ik nu terugkijk en de verhalen hoor van Kristel die mij altijd opbelt en zegt 'Pap, ik heb weer iets meegemaakt op de weg', vraagt ze ook altijd hoe het met haar neefje is. Soms denken wij dat haar neefje haar inspiratiebron is, en dat ze hem als hij ouder is veel mee gaat nemen op de wagen. Vanaf zijn geboorte hebben ze al een hechte band. Ze was gelukkig bij zijn geboorte en heeft tot het moment dat haar zus ging bevallen heel veel mee geholpen met het ophalen van babyspullen en het meegaan naar de winkels. Het was een mooie tijd. Ik vond het toen grappig te zien, dat ze met een politiepakje aan kwam zetten om haar schoonbroer voor de gek te houden, omdat hij een politieagent is. Ze kunnen goed met elkaar opschieten en houden elkaar met de feestdagen voor de gek door iets van hun beroep te kopen en het aan elkaar te geven. Ook plaagt Marcel de vriend van haar zus Nathalie op feestdagen wanneer Kristel met een vriend komt aanzetten. Ze zegt daarop altijd: "Mannen zijn er genoeg, maar een vaste relatie is erg moeilijk."









Een relatie met ene Simon



Nu heeft ze een relatie met ene Simon waar niemand van haar familie iets van weet. Simon is een leuke vriend maar geen familiemens. Soms verandert hij en wordt boos en zegt dan tegen haar dat hij geen familieman is. Ze vroeg zich vaak af waarom Simon nooit naar haar familie wilde toe gaan. Laatst zei hij iets raars. Ze zaten laatst tv te kijken en er kwam op het nieuws een bericht over een paar vermissingen van vrouwen. Hij zei opeens dat het hun eigen schuld was dat ze vermist zijn en dat de politie de dader nooit zal vinden. En dat hij niet graag bij zijn schoonbroer in de buurt wil komen, omdat hij ook een politieagent is. Nou ja, dacht ze en zei niets meer. Laat maar zitten. Ze moest toch weer zo gaan werken. "Waar moet je dan naar toe?" vroeg Simon? Ze ging vandaag naar Duitsland en ze komt ook langs het café waar haar ouders vorig jaar hun 15-jarig huwelijk vierden. Trouwens, dit jaar gaan wij weer naar dat café toe om het 10-jarig bestaan van hun advocatenkantoor te vieren. "Ik durf het niet aan je te vragen, maar heb jij zin om eindelijk eens mee te gaan?" "Ja, misschien wel. Wanneer is het?" vroeg Simon heel gehaast. "Nou, doe maar rustig. Ik weet dat nog niet.", zei Kristel nog. "Mijn ouders geven deze datum nog per mail aan ons door."






Werk in het buitenland





Dat kwam haar goed uit, want ze moet toch een week in Duitsland blijven. Lekker naar Berlijn toe rijden. Dat is pas een goede rit! "Jammer dat ik je een week moet missen", zei Simon tegen haar. "Maak je niet druk", zei Kristel. "Ik bel je morgen om 7 uur in de avond wel op. Dan vertel ik je hoe de reis is verlopen. Oké?" Simon zei: "Maar geef mij voordat je weggaat eerst nog een zoen. Oké?" Het werd een heel snelle zoen. Anders komt ze echt te laat op het werk en begint die planner daar weer te zeuren. Hij klaagt veel over haar rijstijl. Ze kan die man niet uitstaan en vindt hem een echte zeurpiet. Maar goed, ze ging naar haar werk toe. Daar aangekomen stond haar planner haar weer raar aan te kijken en liep naar zijn kantoor. Ze was blij dat ze er was en besloot snel haar vrachtwagen te halen, voordat hij weer naar haar toe kwam. Een paar uur later, eindelijk in Duitsland (Berlijn) aangekomen, ging ze ergens wat eten. En opeens zag ze op het nieuws weer een paar mensen die ook in Duitsland vermist waren. Zou er een verband zijn tussen de vermissingen hier en die in Nederland? Vast niet. Later die avond belde ze Simon op en vertelde over hoe geweldig ze Berlijn vond en dat ze niet kan wachten om samen een keer een week in Berlijn te verblijven.








Het verhaal over de vermiste personen in Duitsland






Ze besloot Simon te vertellen dat hier in Duitsland ook wat mensen vermist zijn. Waar Simon aan de andere kant van de lijn met een glimlach dacht: "Eindelijk wordt mijn leven spannend." En de politie heeft nog helemaal niet door wat er zich nu allemaal afspeelt. Mooi dat ze niets weten over mij. "Hallo, Simon ben jij er nog?" Ja, de verbinding was even slecht. Ze vertelde verder. "Zeg Simon, heb jij hier iets mee te maken?" lachte Kristel. "Ja ja, jij hebt mij door. Ik heb ze samen met een paar vrienden allemaal ontvoerd en heb een Nana-chip in hun hersenen gestopt. Ik heb een geheim lab dat ik O noem. Ik hou ze daar vast om een programma in te zetten om ze sneller te laten worden. Ze hebben dan de gave om telepathisch iemand talent sneller over te nemen. Men levert geen tijd in en kan het talent dan zelf ontwikkelen. Kortom , we ontwikkelen een nieuw soort mens om een nieuwe bevolking te creëren. "Dat is een eng verhaal, Simon", zei Kristel bang aan de telefoon. "Laten wij het maar over iets anders hebben, Simon. Hoe was jouw dag?" Ja", niet veel aan. Ik heb veel tv gekeken, voetbal. Gelukkig heeft onze club gewonnen. Ik moet zo ophangen en bel je morgen wel op", zei Simon tegen zijn vriendin. "Oké, tot morgen! Kusjes." "Jij ook kusjes. Doei, doei."







Simons geheimen

 

 

 

Nadat Simon had opgehangen, belde hij zijn vader op om ergens af te spreken. "Hallo vader, ik wil even met jou ergens wat eten." "Is goed zoon, maar is er iets?, vroeg zijn vader zich af. Er was niets aan de hand. Hij wilde gewoon de vader-en-zoonband weer oppakken. "Kun je morgen om 12 uur in Amsterdam zijn?" "Ja, dat is goed. Dan zie ik jou na 1 jaar eindelijk weer." Na een slechte nacht geslapen te hebben was het eindelijk tijd om met de trein naar Amsterdam te gaan. Simon was erg onrustig en kon niet wachten om in Amsterdam te zijn en zijn vader te vertellen over zijn misdaden. "Ja, mijn vader zal tros op mij zijn. Dat weet ik 100 procent zeker", dacht Simon. Naar een lange tijd in de trein gezeten te hebben stapte Simon uit en liep naar een eetcafé om zijn vader daar te ontmoeten. Nog geen 5 minuten later ziet Simon een magere man naar hem toelopen. "Pa", riep Simon. Wat zie jij eruit, dacht Simon. "Hoi Simon, lang niet meer gezien. Waarom heb ik zo lang niets meer van je gehoord?" vroeg zijn vader. Simon antwoordde: "Gewoon erg druk met werk." "Oh, wat doe je nu dan? "Ik werk als ontwerper bij een bedrijf. "Oh, welk bedrijf dan? "Oké, ik ben werkeloos. Nou goed?" "Jong, je zit in de problemen." "Ja, ik heb samen met een paar vrienden mensen ontvoerd, omdat wij van een ander planeet af komen en een nieuwe bevolking willen ontwikkelen." "Nee, wat had ik nou tegen je gezegd? Wij moeten ons hier op aarde aanpassen. Weet je nog waarom wij hier naar toe zijn gekomen?" Simon zei: "Ja, om een nieuwe bevolking te ontwikkelen." "Nee zoon, we zijn hier omdat ik op onze planeet gezocht werd. Ik was daar toch een wetenschapper. Ik werd door de politie in de gevangenis gegooid, omdat ik niet mee wilde werken aan een project om op aarde mensen te ontvoeren." Simon zei: "Wat? Dat verhaal ken ik helemaal niet." Pa zei: "Jouw vrienden kennen dit verhaal wel, want hun ouders hebben er toen voor gezorgd dat ik in de gevangenis terecht kwam. "Wat nu, pa?" "Laten wij samen proberen je vrienden stoppen. Ik heb een beter idee. Laten wij de politie erbij halen. Wij gaan een plan maken om ze in de val te lokken. Bel ze nu op en spreek in jullie Lab O af. Dan houd jij ze bezig, en dan ga ik al die mensen bevrijden." Simon zei: "Hoe kan dat nou? Ik krijg ze niet meer te pakken. Wat raar, pap.", zei hij voordat zijn vader antwoord kon geven.



Het geheime laboratorium O






Hij hoorde op het nieuws berichten over mensen die allemaal vermist waren en dat ze allemaal dood lagen in technische kisten in een raar laboratorium. Hun hersenen waren open, en overal was bloed. En er is een persoon aangehouden die betrokken was bij de moord van de 25 vermiste mensen. "Wie?" riep Simon heel hard. "Rustig Simon, laten we niet opvallen." Opeens ging de telefoon van Simon over. Simon zag dat het zijn vriendin was. "Simon, heb jij het al gehoord van die vermiste mensen?" Ja, zei Simon heel verward. "Maar waarom bel je mij hierover op?" zei Simon heel kwaad. "Ik moet nu weer ophangen, want ik heb een dubbele lijn. Het zal vast mijn planner zijn." Gelukkig had hij het niet door dat ik ons gesprek van gisteravond heb opgenomen, zei Kristel met een zware maag. Ze besloot het gesprek naar haar schoonbroer te sturen. Hij luisterde het gesprek af en belde Kristel gelijk op. "Ik ga samen met mijn baas aan tafel zitten, en ik denk dat wij de samenwerking met het advocatenkantoor in gaan zetten. Kortom, morgen hoor je het wel. Ik ga nu mijn baas bellen." De volgende morgen kreeg Kristel een berichtje van haar schoonbroer om naar het nieuws te kijken. Er was een inval gedaan bij haar huis en Simon werd opgepakt vanwege medeplichtigheid. Kristel stuurde nu kwaad een bericht naar Marcel. "Ja, sorry. Maar dat is nou eenmaal onze taak. Je kunt bij deze rechtszaak aanwezig zijn, maar dan roepen wij jou wel op. "Oké, wanneer is de rechtszaak?" Marcel zei: "Over een week."





 
De uitspraak
Een week later stond Simon in de rechtbank. Hij schrok toen hij hoorde dat Kristel opgeroepen werd. En begon te roepen: "Hoe kan jij dat mij aandoen?" Ik hield van jou, maar het blijkt dat jij niet van mij hield." Stilte, riep de rechter tegen Simon. Zijn advocaat hield Simon rustig. Nadat de stilte eindelijk was teruggekeerd, riep de rechter de eerste verdachten op. Karel en hij vertelden het verhaal. Dat hij samen met 5 andere vrienden Lab O hadden gebouwd om mensen te ontvoeren. Hij lachte en riep hardop dat ze slaven zouden worden in onze wereld. "Wat?" riep Simon. "Ik dacht dat wij een nieuwe bevolking zouden ontwikkelen." Karel riep kwaad 'nee'. "Ik wilde mensen kapot maken omdat ik macht wilde hebben. Toen hoorde ik de politie aankomen en besloot ze lekker allemaal te vermoorden. Ik begon te beschrijven over de moorden en hoe ze smeekten. Hij vond het erg interessant hun hersenen te bekijken, vooral de eerste vermiste persoon die hij code 26kd mee had gegeven. Ook heeft hij geen enkele spijt voor zijn daden, en met een glimlach vertelde hij trots dat hij ook een oude man heeft vermoord, zonder verdoving had bewerkt en het geweldig vond hoe die man schreeuwde van de pijn. Simon en de rest waren geschrokken. Een paar uren later kregen ze de uitslag te horen. Simon kreeg 15 jaar en Karel 35 jaar. "Eindelijk is het over", riep Kristel tegen haar zus. "Laten wij naar huis toe gaan."


Het dreigtelefoontje





Thuis aangekomen ging de telefoon. Aan de andere kant van de lijn hoorden ze een mannenstem die tegen haar zei: "Jij bent de volgende en Simon kan jou niet beschermen." Kristel vroeg: "Wie ben jij?" Maar opeens hing hij snel op. Kristel trilde op haar bank van angst en besloot even tot rust te komen. Na een uurtje besloot ze haar schoonbroer op te bellen. "Hallo, met Marcel", klonk het. "Ik ben het, Kristel", riep ze erg gehaast. "Doe maar rustig. Wat is er eigenlijk aan de hand?" vroeg Marcel? "Ik krijg net een telefoontje van een man die mij wil vermoorden", zei Kristel. "Wat?" riep Marcel. "Ik kom er nu aan!" En Kristel riep 'nee'. "Waarom niet?" vroeg Marcel. "Omdat ik bang ben dat hij jou en mijn zus ook gaat bedreigen", zei Kristel. "Oké, daar zit wel iets in. Maar laten we afspreken bij het advocatenbureau van je ouders. Die moeten het ook weten. Ik weet dat jij dat niet wil, maar ze kunnen jou helpen", stelde Marcel. "Oké, ik kom jou nu wel ophalen en dan gaan wij samen naar het advocatenbureau. Ik bel nu jouw zus op en rijd gelijk aan. Dus tot zo!" En ze hing op.





Een man in haar tuin




Na 15 minuten zag ze een man in haar tuin staan. Ze schrok en deed gelijk de gordijnen dicht. Ze belde wéér Marcel op. Hij nam de telefoon niet meer op. Gespannen liep ze door haar woonkamer de gang op en hoorde een mannenstem. “Ik weet dat jij er bent en maak nu de deur maar open.” Nee, dacht ze. Maar haar handen en benen begonnen raar te doen. Het was net alsof ze overgenomen werd. En net toen ze de deur open wilde doen was de stem van die man weg en stond Marcel met zijn geweer voor de deur. Huilend stond ze Marcel aan te kijken. Marcel trok snel zijn geweer naar beneden. “Wat is er gebeurd?” vroeg hij aan haar. Ik ,ik zag net een man in mijn tuin en hoorde zijn stem. “Oh, hoe zag hij eruit?” Dat wist ik niet, want het regende hard en het was te donker buiten. “Was het dezelfde stem als die man van de telefoon?” Kristel zei: “Nee, maar ik denk dat het de vrienden van Simon zijn. Die zijn nog vermist. Laten wij hier snel weggaan, voordat hij weer terugkomt.” Ze stapten gelijk in de wagen en gingen snel naar de ouders toe. Eén uur later waren ze eindelijk aangekomen en vertelden ze wat er allemaal gebeurd was. Haar ouders en zus waren geschrokken en begonnen haar te omhelzen. Ze besloten gelijk een plan te verzinnen. “Laten wij iemand inhuren om uit te zoeken wie erachter zit.” Vader riep: “Geen politie erbij halen. Dat valt te veel op.” Marcel zei op een grappige toon: “Dat is best lastig, want ik ben politieagent.” “Nu even geen grappen”, riep Nathalie heel boos. “Het gaat hier wel over mijn zusje!” Vader zei: “Rustig nou maar. Laten wij verder gaan met ons plan.” “Laten wij iemand zoeken die kan uitzoeken wie er heeft gebeld”, zei Nathalie. “Ja, ik ken een paar mensen en ze zijn geen politieagenten”, zei Marcel. “Verder zal ik zo teruggaan om te kijken naar sporen. Dus Kristel blijf jij maar hier. Ik bel even een vriend op om te vragen of hij mee wil gaan.”








Marcel zijn beste vriend






“Jasper jongen, hoe is het nu met jou?” “Goed, maar met wie spreek ik?” “Met Marcel natuurlijk”, waarop Kristel en de rest van de familie heel hard moesten lachen. “Hoor ik nou gelach?” vroeg Jasper aan de ander kant. Marcel zei boos: “Ja! Maar ik heb je hulp nu erg hard nodig. Oké? Ik vertel je zo wel waarvoor”, zei Marcel aan de telefoon. “Ik kom nu naar je toe. Waar ben jij eigenlijk?” Jasper antwoordde dat hij thuis was en Marcel kwam er aan. Na het ophangen zei Jasper tegen Hans en Max dat ze weg moesten gaan, want Marcel zou eraan komen. Ik wil niet dat wij Kristel bang zouden maken. Na een half uur stond Marcel aan de deur en vertelde het verhaal. “Oh, wat een erg verhaal. Wat kan ik doen?” vroeg Jasper. Marcel zei: “Je kunt me maar beter vertellen dat jij hier achter zit. Dan kan ik weer rustig gaan slapen.” Toen werd het even heel stil en moest Marcel heel hard lachen. “Grapje man. Wij gaan nu even naar haar huis om te kijken of er sporen zijn.” Jasper was erg gespannen, knikte bevestigend en ging achter in de auto zitten.









De vrienden van Simon





Eindelijk waren ze er. Ze liepen door de tuin. Opeens vond Marcel een sjaal die hem bekend voorkwam. “Ik heb jou een paar jaar geleden met Kerst ook zo’n sjaal gegeven.” “Ja, dat klopt”, zei Jasper. Hij haalde zijn geweer naar voren en richtte die op Marcel. “Ik was een van Simons vrienden. En ja, ik was die man die in haar tuin stond te kijken. En nee, ik was niet die man die haar opbelde. Dat was een andere vriend van Simon.” Hij schoot Marcel in zijn been, waardoor Marcel op de grond viel. Hij stond snel weer op om het geweer van Jasper af te pakken. Er ontstond een gevecht, waarbij Jasper werd neergeschoten. Marcel besloot gelijk zijn collega’s te bellen. Zij belden direct de ambulance, waardoor Marcel gelijk naar het ziekenhuis kon worden gebracht. Maar de andere politieagent had niet door dat Hans en Max zich achter de bomen hadden verschuild. Ze besloten achter de ambulance aan te rijden.



Het Ziekenhuis






Daar aangekomen trokken ze dokterskleding aan en waren van plan Simon te vermoorden. Maar Max had een ander idee en pakte een mesje en stak 25 keer op Hans in. Toen legde hij hem op een bed en bedekte hem met een wit laken. Toen reed hij door de gangen om te kijken waar Marcel lag. Opeens vond hij hem en begon te steken op het bed waar Marcel lag. Maar Marcel lag er niet. Hij was verstopt in de kast en sprong met volle vaart uit de kast. Hij riep: “Handen omhoog!” Max probeerde Marcel te steken. En Marcel schoot. Nathalie stond bij de balie en hoorde dit en rende snel naar de kamer van haar man. “Marcel, Marcel, nee, het is toch niet te laat!” riep ze heel hard. “Hier ben ik”, riep Marcel.







Bezoek voor Simon





Eén jaar later besloot Kristel naar Simon toe te gaan. Hij was verrast om haar weer te zien en ze vertelde alles wat er gebeurd was. Ook over zijn oude vrienden die haar wilden vermoorden en dat Marcel ook bijna dood was. “Maar hij is helemaal weer de oude.” Opeens liet ze hem een foto zien van een baby. “Dat is ons zoontje.” Hij was geschrokken en zei: “Ik wist niet dat jij toen zwanger was.” 




Biografie



Ik ben streetcat1986 en ben geboren in Geldrop. Ik heb een lichte vorm van dyslexie. Ik wilde dit verhaal schrijven om te laten zien dat mensen die in een Wajong zitten ook talenten hebben. Ook hoop ik dat ik andere mensen die ook in een Wajong zitten kan inspireren om ook te gaan schrijven. Verder heb ik veel gemeen met Kristel in dit verhaal. Ik weet hoe het is om anders te zijn. Mijn jeugd was ook erg moeilijk. Het viel niet mee om op een praktijkschool te hebben gezeten. Ik heb gemerkt dat, doordat ik op die school heb gezeten, het krijgen van een normale baan moeilijk zou worden. En dat ik door dit slecht onderwijs een paar vakken voor een normale opleiding niet zal halen. Ik moet op een andere manier mijn talenten tot uiting brengen. Maar goed, ik ben erg blij dat ik de kans heb gekregen om mijn talenten toch in deze maatschappij te laten zien.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Schitterend verhaal, Catstreet30. Je blijft je verbazen over deze wereld, vaak lijkt het een andere planeet. Maar hier wonen we dus hier proberen we ons leven op te bouwen. Groeten, Kylie

Geplaatst op: 2016-04-14 16:21:07 uur