Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
8 november 2015, om 15:15 uur
Bekeken:
383 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Arma Virumque Cano - 2. De adviseur"


Als Julius op de ochtend van deze dag tweeduizendvijftig jaar geleden had geweten hoe zijn
werkdag zou verlopen, was hij waarschijnlijk in bed blijven liggen. Hetzelfde
gevoel overkwam Somers, adviseur van de Federale Politie, later die dag.



De ochtend was nochtans niet anders begonnen dan alle andere ochtenden, behalve dat Somers
die ochtend van 15 maart langer voor de spiegel mijmerde dan anders terwijl hij
met zijn handen steunde op de wasbak. Hij zuchtte en wreef daarna over zijn
immer korte stoppelbaard en was blij dat hij in de ochtend niet veel tijd
verliezen moest met scheren. Hij herinnerde zich eigenlijk geen periode in zijn
leven dat hij dit ooit wel had moeten doen. Met zijn steeds groter wordende
wallen kon hij minder vrede nemen.

 

Hij nam zijn lichaam in zich op en had hoofdpijn. Het was al meer dan twee maanden na
het begin van het nieuwe jaar en al even lang geleden dan het moment waarop hij
de goede voornemens overboord wierp. Minder drinken, meer sporten… er was niets
van in huis gekomen. De borstspieren waren traag maar gestaag aan het verdwijnen
en zijn wasbord was nagenoeg niet meer zichtbaar. De dunne lijn haartjes die
over zijn borst naar zijn schaamstreek liep was in de loop van de jaren dikker
geworden en vormden nu een zichtbaar kruis met zijn borsthaar.  Zijn huid was ruwer en de groeven in zijn
voorhoofd begonnen dieper te worden. Tussen zijn donkerzwarte haren stak hier
en daar een grijze. Zou een vrouw mij noch aantrekkelijk vinden? Vast wel,
dacht hij. Die gedachte blies terug leven in het vermoeide lijf. Hij spoot deodorant
en eau de toilet, bracht wax in zijn haren en liep naar de slaapkaper, waar hij
een onderbroek uitzocht en zich vervolgens aankleedde.


Voordat Somers in zijn auto was gestapt, had
hij een hoopje kleingeld uit de broekzak van de broek van de dag voordien
gehaald zodat hij bij het tankstation dat om de hoek van het bureau was gelegen
kon stoppen om een koffie – zwart – in een kartonnen beker – met plastieken
dekseltje - te kopen en vervolgens door te rijden. De koffie was op
drinktemperatuur toen Somers de mails die in de loop van de ochtend waren
binnengekomen las. Hij bekeek ook twee nieuwssites en ordende de papieren op
zijn bureau. Vandaag zou hij niets nuttig doen en dat stoorde hem voor een keer
niet. Als consultant was je enkel waardevol als er iets gebeurde, en laat dat
nu juist zijn wat er niet gebeurde. Niets belangrijk gebeurt er vandaag, dacht
hij, en hij herinnerde zich het verhaal van Koning George III van
Groot-Brittannië, die in zijn dagboek op 4 juli 1776 ongeveer hetzelfde zou
hebben genoteerd, terwijl er aan de overkant van de oceaan een
onafhankelijkheidsverklaring werd ondertekend. De uitvinding van de telefoon
zou zo’n leuke missers tegenwoordig voorkomen.

 

‘Mannen,’
riep de hoofdcommissaris die in het midden van de ruimte waarrond de
verschillende kantoortjes zich bevonden, ‘vergaderzaal 7, nu!’ Hier gaan we, dacht Somers.

 

Onderweg naar de vergaderzaal werd hij aangesproken door een van de assistenten die op
dat moment de postbedeling was aan het doen, een functie die nog steeds niet
overbodig was in deze digitale wereld. De assistente overhandigde hem een
kleine enveloppe, met alleen zijn naam op die hij vervolgens tussen zijn zwarte
lederen vergadermap stak. In de vergaderzaal was de technicus bezig de audio-
en video-installatie te configureren. Van de 8 plaatsen rond de vergadertafel
werden er 2 ingenomen door vrouwelijke agenten in uniform. Ze zaten naast elkaar
met de rug naar de deur. Tegenover hen zat Claes, de politie-inspecteur waaraan
Somers verantwoording moest afleggen. ‘Dames, heren,’ zei hij bij het
binnenkomen, legde zijn meeting map neer op de lege plaats naast Claes, vulde
een mok koffie en ging zitten. De commissaris kwam binnen, wisselde enkele
woorden met de technicus en toen deze klaar was en de zaal verliet zei hij
enkel dat volgende vertoning niet voor gevoelige kijkers was. Toen begon het
fragment.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.