Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
4 november 2015, om 18:52 uur
Bekeken:
420 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Arma Virumque Cano - intro"


Voor hem was het evident dat Brunello de enige mogelijke naam was voor het paard van de abt. Voor de mannen aan de andere kant van het spiegelglas bleek dat niet vanzelfsprekend. Daarom werd de psychiater van wacht erbij gehaald. Deze vond het dossier banaal en schoof het door naar de stagiaire. Zo ver kon de stagiaire volgen wat er gebeurd was.

 

Daarna ging ze, zij het met enige nervositeit, naar de observatieruimte van waaruit ze de verdachte kon zien zitten. Ze observeerde de man aan het andere kant van het glas. Hij zat op een metalen stoel aan een metalen tafel. Hij droeg een donkergrijs kostuum, een wit hemd en een blauwgrijze das. Zijn haar was warrig, maar niet onverzorgd. Hij had op het eerste zicht geen speciale kenmerken op de rode plekken op zijn hemd en de handboeien. Hij was 35 volgens het dossier dat een van de agenten haar overhandigde.

 

Ze stak het dossier onder haar arm en leunde zo dicht tegen het spiegelglas dat haar ademhalingen kleine waasjes veroorzaakten. Ze zag hem praten. Dan zweeg hij even. En even later ging hij weer verder. Ze keer nogmaals door de ruimte om zich er van te vergewissen dat de man in de verhoorkamer inderdaad alleen was. ‘Praat hij met zichzelf?’ vroeg ze retorisch. ‘Ja,’ antwoordde toch een van de agenten, ‘al meer dan een uur. Toen we bij hem waren, leek hij niet in staat een deftige zin te zeggen. Ook bij de onderzoeksrechter was het niets. Niemand lijkt er op dit moment in te slagen enige connectie met hem te maken.’

 

De psycho-stagiaire bleef de verdachte observeren en vroeg of ze kon horen wat hij zei. Het volume van de spaekers werd opengedraaid. ‘…en daarom ga ik dus
beginnen met een dactylische hexameter. Ik ben nu al even aan het spreken,’ zei hij. ‘mag ik wat drinken?’

 

De agenten keken naar elkaar. ‘Helemaal gek,’ zei een van hen. De stagiaire nam een plastieken bekertje, vulde dit met water, greep het dossier en liep vervolgens de verhoorkamer in. ‘Arma virumque cano,’ zei ze terwijl ze hem het water aanbood en tegenover hem
plaatsnam. ‘Het mist wat aan originaliteit,’ zei hij. ‘Sorry,’ zei zij ‘maar dat is de enige hexameter waar ik op kon komen.’ Met geboeide handen nam hij
het bekertje, dronk hier van, en plaatste het terug neer. Het kwam er nu op neer dat de verdachte een band met haar wou maken, op welke manier ook.

 

Ze plaatste het dossier op de tafel voor haar, opende de kaft en sloeg het eerste blad om. Vervolgens nam ze een statige pen uit de binnenzak van haar vestje en legde deze bovenop het dossier. Ze vouwde beide handen in elkaar, liet deze rusten op de tafel en keek hem vervolgens aan. ‘Brunello,’ zei ze. Hij keek haar zwijgend aan en zij ging verder ‘veronderstellen als naam voor het paard van de abt is zoals de namen van vier schilpadden in een aquarium raden door renaissanceschilders te noemen’. Nu glimlachte hij even. ‘Persoonlijk,’ zei ze toen, ‘vergeet ik altijd de vierde: Donatello, Michelangelo, Rafael en …’ Hij vulde niet aan, maar haar kennis van Eco’s meesterwerk leek de verdachte even naar een ander niveau van bewustzijn te brengen.  

 

‘U bent de onderzoeksrechter niet mee,’ zei hij. ‘Sorry, ik ging wat op in mijn relaas en heb daarstraks niet gevraagd naar uw naam. Ik heb wellicht een uur
zitten praten zonder mij voor te stellen.’ Daar stopte hij even. ‘Ach ja, u hebt mijn gegevens,’ zei hij met zijn blik gericht op zijn dossier.

 

‘U bent de psychiater. In opleiding.’
‘Waarom denkt u dat ik in opleiding ben,’ vroeg ze. Weinig mensen kunnen
weerstaan aan een open vraag gevolgd door aan lang aangehouden stilte. Een
stilte die juist lang genoeg duurt is als een beeld: per definitie spreekt het
niet, maar het brengt duizenden woorden voor. De vragensteller komt zelf vaak in
de verleiding om de eigen vraag te willen beantwoorden.

 

‘De pen’
was uiteindelijk zijn antwoord. ‘Platina vulpen, ingelegd met drie jaspis
stenen, fijne gouden penpunt. Ode aan Catharina de Grote. Het is de pen van het
jaar 2014 van mijn favoriet Duits adellijk pennenmerk. Indien het een afstudeergeschenk zou zijn, zou dat willen zeggen dat je nog maar pas aan het
werk bent, en zou je niet alleen dossiers mogen behandelen. Echter, als behandelende arts staat de naam van de professor op het dossier dat je
vasthoudt. Je zit dus ergens tussen afstuderen en een volwaardige functie in.
Je zou de pen zelf gekocht kunnen hebben. Echter, deze genummerde pen gaat het salaris van een beginnende psychiater – van een beginnende in alles eigenlijk – te boven, dus moet je het wel gekregen hebben. Aan de kleding te zien, en de manier waarop je spreekt en beweegt, denk ik niet dat je uit een welgestelde familie bent. Je draagt geen verlovingsring, dus de pen is ook geen geschenk van een partner. En de prof voor wie je werkt zou je nooit alleen een zaak zoals de mijne laten doen, indien hij niet het volste vertrouwen in je had. Oudere man, jij een vadercomplex, op zoek naar een mentor. Mogelijk trauma in
je jeugd. Hij overdondert je met zijn kennis, charisma… en dure cadeautjes.’

 

Ze keek hem aan en zei niets. Je uit je tent laten lokken als psychiater was onprofessioneel. Ze bedacht wat de mannen aan het andere klant van het grote
spiegelglas waren aan het doen. Ze kon zich inbeelden dat ze allen hun blik op haar gefixeerd hadden met enige sympathie voor de duivel.

 

‘Maar genoeg over u,’ ging de verdachte verder met een glimlach. ‘Ik was eigenlijk aan het vertellen wat er allemaal gebeurd was voordat ik hier terecht ben
gekomen.’ De psychiater spoorde hem aan om verder te gaan. ‘Het grappige is,’ zei hij ,’dat ik het nu zelf niet meer weet.’ De vrouw maakte een korte notitie
op het gele memoblad. ‘U hebt daarnet een hele tijd zitten vertellen’.  Hij dronk een slok van het water uit het plastieken bekertje. ‘Ik heb een idee,’ zei hij. ‘Waarom beluistert u de opname niet. Meer nog, waarom bezorgt u me geen transcript, en dan kunnen we samen verder.’

 

Daarna had de verdachte niet meer gesproken. Ze had nog twee sessies gehad die dag en een interview gegeven aan een student voor een thesis. Ze was vermoeid thuisgekomen, had wat diepvriesbroccoli gewokt en een stukje vis gebakken en had dit opgegeten terwijl ze op haar tablet de laatste ongelezen e-mails van de dag bekeek. Daarna had ze zich in de zetel genesteld en had ze de televisie aangezet. Maar de kookprogramma’s en soap’s konden haar maar matig boeien, en het dossier van de verdachte liet haar niet los. Ze was kwaad op haarzelf, zette de tv uit, nam haar laptop uit haar aktetasje en logde in op het vpn-netwerk zodat ze een beveiligde verbinding tot stand bracht met het de servers van haar werk en opende vervolgens de geluidsopnames van diezelfde dag. Ze nam een blocnote en haar vulpen en duwde op play.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.