Gegevens:

Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
13 maart 2015, om 18:07 uur
Bekeken:
408 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
187 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De droom"


Ik open mijn ogen en zie dat ik in een groot wit gebouw ben ergens hoog bovenin. Ik weet niet waar ik ben, maar gelukkig herken ik de persoon die naast me staat wel. Wat ik aan het doen ben weet ik niet, maar mijn moeder zegt tegen me: ''Wacht eventjes hier, ik ga even naar de wc.'' Ik zie haar weglopen, en ik draai me om. Ik begin te lopen en ik vind het al niet meer vreemd dat ik me niet meer kan herinneren waar ik ben en wat ik er doe. Ik stop bij een deur en open die. Ik ga naar binnen en kijk de kamer rond. Het is een niet al te grote vierkante kamer met rechtsachterin een deuropening en in het midden staat een grote vierkanten plantenbak men exotische planten erin. De deuropening leidt ergens naar toe, maar ik kan net niet zien waar naar toe. Ik besluit er naar toe te lopen, het is immers niet zo ver. Ik begin te lopen en merk dat dat uitzonderlijk langzaam gaat. Op de grond zitten, naast elkaar op een rijtje aan weers kanten van de ruimte een grote groep mannen. Ze hebben allemaal lange witte ''jurken'' aan en een wit hoofddeksel op. Ze ogen erg moe, hongerig en uitgeput en allemaal grijpen ze naar mijn benen. Een klein gevoel van angst kruipt in mijn maag naar boven en ik probeer, zonder op een stel benen te gaan staan langs de mannen te lopen. Ze zeggen niks, maar kreunen alleen een beetje en ik begin ze steeds enger te vinden. Het duurde dan ook een tijdje voordat ik langs de mannen heb kunnen komen maar eindelijk sta ik voor de deuropening. Ik ga er doorheen en ik zie verschillende treinrails liggen. Ik kan er niet naartoe, want het kleine stukje grond waar ik op sta is niet groter dan anderhalve meter lang en 1 meter breed. Er staat ook een keurig zwart hek om het stukje vloer waar ik sta. Ik kijk om me heen en ik zie iets verder een paar ander treinen staan.

Ik kan ook naar buiten kijken en vreemdgenoeg verbaast me dat niet. Alles was de moeite niet waard en ik wil weer teruglopen.

Mijn stemmetje in mijn hoofd zegt nog ''nee, niet doen. Doen moet je weer langs die mannen. Blijf gewoon hier...'' maar ik beslis uiteindelijk toch om terug te gaan. Mijn moeder moet trouwens al lang terug zijn van de wc. Ga ik weer door de deuropening en blijf eventjes staan voor de rij mannen. Op dit moment kijken ze alleen voor zich uit, misschien doen ze nu niet meer zo raar denk ik en ik begin me een weg te banen langs de andere rij mannen. Jammer genoeg beginnen ze weer naar mijn benen te grijpen en zachtjes te kreunen maar ik loop toch zo snel mogelijk door. Als ik uiteindelijk de deur bereik kijk ik nog een keer om naar de mannen, maar die kijken weer lusteloos voor zich uit. Ik ga door de deur en begin dan in een snel tempo te lopen naar de plek waar ik mijn moeder voor het laatst heb gezien. Net als ik haar aan zie komen word het weer zwart.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.