Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
8 oktober 2014, om 07:53 uur
Bekeken:
473 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ingebroken in de apotheek"


Ingebroken in de apotheek

 

Het was nacht. Het was al lang donker, want het werd bijna winter. Het had juist gesneeuwd en geregend. Anneleen was nog wakker. Ze was sinds een week veertien jaar geworden en ze vond het een fantastische leeftijd. Ze zat al in het derde middelbaar en had al vele vrienden gemaakt. Straks zou ze iets doen, waar niemand iets mocht van weten. Alleen zou ze wachten op haar beste vriendin: Bieke. Ze kon haar ogen nog moeilijk open houden. Toch had ze haar lange blonde haren gevlochten. De laatste tijd werd ze vlug moe en ze wist geen oorzaak. Naar de dokter durfde ze niet gaan, omdat ze bang was dat er iets ergs zou uitkomen. Het was twee uur en haar plannetje zou bijna uitkomen. Daarjuist had ze gebeld naar Bieke en haar ouders waren juist gaan slapen, dus kon ze het huis uit sluipen. Het was amper tien minuten wandelen voor Bieke bij Anneleen was. Vanuit haar slaapkamer zat Anneleen uit het raam te kijken. Ze zag een schim voorbij lopen, maar ze wist niet of het Bieke was. Het zou Bieke moeten zijn, want wie zou op dit uur nog buitenlopen?

‘Tring, tring.’ de bel ging. Dat zal Bieke zijn. ‘Hopelijk worden mijn ouders niet wakker.’

Anneleen ging naar beneden en deed de voordeur open.

“Hey, ben je klaar?” Bieke had er vast geen problemen mee om op dit uur nog op te zijn. Ze had een zwarte effen jas aan die tot aan haar knieën kwam. Groot was ze niet, net zoals Anneleen. Ook nogal mager, ze at niet veel. Ze had lang, bruin, effen haar. Vroeger heeft ze het eens in kleine vlechtjes laten leggen, maar haar haar was kapot gegaan en voor de helft verdund.

“Ja, nog even mijn jas en mijn rugzak nemen.”

“Oké.”

Even later trok Anneleen de deur dicht. Ze wandelden op het voetpad van de straat.

“Zo, ons plannetje zal lukken.” Zei Bieke vol enthousiasme.

“Inderdaad. Dat is toch de bedoeling.”

“Zeker!”

Ze waren bijna op hun bestemming. Alle gordijnen en rolluiken van de huizen waren gesloten. Daar, waar ze moesten zijn, was ook alles dicht. Alleen door de deur kon je kijken.

“Kom,” zei Bieke.” Ik zal het glas inslaan.”

“Oké.” Zei Anneleen en bleef op de uitkijk staan.

Ze sloeg het venster in en kon zo de deur openen.

“Kom, we zullen zoeken naar het medicijn. Weet je nog welke?” Bieke vroeg het voor de zekerheid nog een keer.

“Ja, Minofidil of Modiodal

“Inderdaad.”

Ze zochten in al de geneesmiddelen, maar konden het niet vinden. Ze waren waarschijnlijk al uren aan het zoeken tot ze opeens een licht zagen verschijnen.

“Wat is dat hier???!!!”

Een politieagent stond in de deuropening. Hij had een bierbuikje en was kaal op zijn hoofd. Hij was wel heel bleek. Ze hadden allebei verschoten, waardoor ze meteen als een standbeeld bleven staan.

“Waar zijn jullie mee bezig???!!!” De agent die hen aansprak zag er zo boos uit dat het leek alsof hij uit zijn vel kon springen.

“Euh … euh …”

“Komaan, mee naar het politiebureau!!!”

Twee andere agenten sleurden hen mee naar de politiewagen. Ze werden in de auto gezet, waar twee agenten vooraan gingen zitten en zeker zes politieagenten bij hen in de wagen.

“Kom, vertel het nu eens!!!”

Een andere politieagent probeerde hen te doen praten waarom ze in een apotheek hadden ingebroken.

“Euh …”

“Kom, vertel maar!!!”

“Euh …”

“Hoe oud zijn jullie eigenlijk?”

“veertien.” Dat was het eerste dat Bieke durfde zeggen.

“En al inbreken?”

“Meneer …” Ook Anneleen deed haar mond open. “Ik ben de hele dag zo moe. Ik wou kijken achter medicatie om wakker te blijven.”

“Moet je daarom inbreken? Je kan er toch in de loop van de dag ook achter? En legaal betalen?”

“Sorry, het was Bieke haar idee.”

“WAT? HOE DURF JE ME ZO VERRADEN? JIJ HEBT ERMEE INGESTEMD!!!”

“Ja, omdat ik niet durfde.”

“Meisjes …” de agent probeerde hen te kalmeren.

Even later waren ze bij het politiebureau. Ze werden uit de auto gezet en mee naar binnen genomen. De agent die de eerste keer tegen hen sprak, sprak tegen de vrouw aan de balie en zei even later dat ze in de wachtzaal mochten zitten. Een agent liep met hen mee en bleef bij hen wachten. Straks zou de directeur komen en kijken wat er met die meisjes mis was. Ze waren nochtans heel mooi. Dat vonden toch de vele mannelijke politieagenten, maar … kijken mag, aankomen niet! Dat hadden ze zeker en vast wel geleerd, anders zouden ze niet lang agenten kunnen blijven. Anneleen en Bieke zwegen. In de hele kamer was het stil. Toch zaten er nog een paar mensen in de wachtzaal. Een oudere vrouw, een jonge dame en twee oudere heren. ‘Wat komen zij hier doen?’ vroeg Bieke zich in zichzelf af. Maar ze kon het niet weten. Misschien moesten ze iets komen aangeven of hadden ze iets verkeerds gedaan. Net zoals zij hadden gedaan. ‘Wat hebben we toch gedaan?’

Een beetje later kwam de directeur naar hen toe.

“Komen jullie maar mee!” Het was geen vriendelijke directeur. Hij was klein, mollig en dik en had een kaal hoofd. Hij zag er ouder uit dan vijftig, want zijn gezicht en handen waren gerimpeld. Ze liepen met die politieagent die de wacht hield, de witte trappen op, op het einde van het gebouw, achter de directeur. Even later kwamen ze bij zijn bureau en mochten op de blauwe stoelen plaatsnemen, achter de bruine bureautafel van de directeur.

“Vertel nu eens, wat hebben jullie gedaan?”

“Wel …”

“Nee, zwijgen Anneleen!!!” Bieke hield haar tegen.

“Maar het is nu beter, om het te vertellen, Bieke!!!”

“We zullen gestraft worden, als jij dat wilt …!!!”

“Dat worden we zoiezo toch al, dus laat me nu vertellen!!!” en Anneleen duwde Bieke van zich af, die tegen haar gedrukt zat.

“Ik ben elke avond zo vroeg moe en ik heb met Bieke gekeken in de apotheek achter middeltjes om wakker te blijven.”

“Moet dat op zo’n illegale manier? Kon je morgen niet gaan, dat vragen en betalen?”

“Sorry …”

“Ja, je moet het maar weten, er komt een proces. Bel jullie ouders op !!!” Anneleen had iemand nog nooit zo boos gezien. Toen besefte ze dat ze iets heel verkeerds had gedaan.

Toen zowel Anneleen als Bieke hun ouders hadden gebeld, mochten ze gaan wachten in de wachtzaal. Diezelfde agent van daarstraks ging mee. Ongeveer een halfuur later kwamen hun beide ouders aan.

“Wat hebben jullie gedaan???!!!” Amber, de moeder van Anneleen had echt haar stem verhoffen. Ook de beide vaders keken maar boos.

“Ja … we hebben niet nagedacht …”

“Ja, je hebt wekenlang huisarrest !!!” Anneleen’s vader wist het maar al te goed, hoe hij zijn dochter straf ging geven.

“Wat bedoel je daarmee?”

“Je zal Bieke en je andere vrienden moeten missen. Naar school en naar huis, de eerste weken kom je voor niets anders buiten.”

“Pfffttt!!!”

“Eigen schuld!!!” Viel haar moeder bij. “Je wist goed genoeg dat je iets deed wat je niet mocht doen.”

“Pffffttt!!!”

“Zeg dat maar zoveel als je wilt. Je mama brengt je en komt je halen van school!!!”

Anneleen was helemaal van de kaart en wist even niet wat ze moest doen. Daar zag ze de directeur weer aankomen.

“Directeur?”

“Ja.”

“Vertel eens wat de gevolgen zijn voor mijn dochter en Bieke.”

“Sorry … er zal een proces komen.”

“Een proces??? Voor een veertienjarige?” Anneleen’s moeder kon het niet geloven.

“Het spijt me, mevrouw.”

Even later ging Anneleen met haar ouders naar huis en ook Bieke vertrok met haar ouders. Het zou een lange, eenzame periode worden voor Anneleen. Ze zou haar vrienden niet veel zien. Hoelang zou het duren? Haar papa had geen getallen gezegd.

De dagen en weken gingen traag voorbij. Zoals haar vader het had gezegd, bracht haar moeder haar naar school en kwam haar weer halen. Het waren saaie dagen. Normaal maakte ze haar huiswerk ergens tussendoor in het weekend, terwijl ze het nu elke avond moest maken en het tonen aan haar ouders. Ze vond het vreselijk, maar als ze er probeerde over te raten met haar ouders, werd ze weer naar boven gestuurd.

Dan … drie weken later was het proces. Ze hadden een advocaat onder de arm genomen, die haar hopelijk zou beschermen.

Maar de rechter was allesbehalve vriendelijk. Hij maakte Anneleen uit voor het vuil van de straat.

“Vertel eens, wat heb je gedaan?”

“Ik heb met een vriendin ingebroken in de apotheek.”

“Waarom heb je dat gedaan?”

“Ik wou iets tegen mijn vermoeidheid.”

“Moet je daarvoor inbreken, kon je niet gewoon gaan en iets kopen?!”

“Ja, maar het was mijn vriendin …”

“Jaja, steek maar de schuld op een ander! Ik moet het niet weten, je mag blij zijn dat je vader even bij me heeft gezeten, anders werd je opgenomen. Je krijgt een taakstraf, je mag bij een poetsdienst werken voor twee maanden na school!!!”

“OH NEE !!!!”

Haar ouders lachten heel tevreden. Dat is haar verdiende loon voor de fout die ze heeft gemaakt …

 

Raissa Derous                                                                                           7 oktober 2014

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.