Gegevens:

Categorie:
Fantasy
Geplaatst:
1 juni 2014, om 21:54 uur
Bekeken:
565 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
194 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De zilveren maan ( nog lang niet af)"


DE ZILVEREN MAAN De zon kwam op. De nacht leek eeuwig te duren. Mijn ogen gingen moeizaam open. De wereld was een wazige vlek. Het leek alsof er een klok tikte, maar het was maar mijn bonkende hoofd. Het zachte gras voelde plakkerig aan. Het was mijn bloed. Ik zou zo eeuwig kunnen blijven liggen, maar ik wou de wereld ontdekken. Moeizaam stond ik op. De grasvlakte verdween in de mist. Ik was helemaal alleen.Het voelde alsof ik voor het eerst buiten was. De wind was stil, de zon scheen fel en de grasvlakte was oneindig. Met moeizame kleine stapjes kwam ik vooruit. Op naar nergens.Ik dacht nu alleen maar aan verder komen. Wat mij te wachten zou staan. Of was ik nu in een soort hemel? Zou dat er zo uit zien? Of leefde ik nog en kon ik zo naar huis. Nu zat alleen lopen erop. De wind ging harder waaien en ik wou graag meegesleurd worden naar een plek, geen idee welke. Het gras leek blauw te kleuren, maar dat zou vast niet zo zijn. De zon leek te springen als een stuiterbal, maar hij bleef op zijn plek. Er was alleen gras, meer was er gewoon niet. Lopen,meer zat er gewoon niet op, ook al deed lopen zo'n pijn en bloedde ik uit mijn schouder. Lopen, lopen, ik was nu 10 meter verder. Ik wou weer op de grond vallen , maar ik hield vol. Er moest iets zijn aan het einde van de grasvlakte. Misschien een vrolijk dorpje met iemand die mijn moeder wil zijn. Of heb ik al een moeder? Ik verwacht het niet. En een vader dan? Een vrolijke, zorgzame, grappige vader, zou ik die hebben ? Heb ik huisdieren?Ben ik belangrijk?Besta ik wel? Hoe heet ik? Duizenden vragen springen door mijn hoofd. Ik probeer de pijn te vergeten, maar zo makkelijk gaat dat niet. Ik neem mijn omgeving nog even op. Ik stond stil en draaide moeizaam om. Geen leven. Alleen ikzelf. Ik stap weer vooruit. Of loop ik nou weer terug? "Ja! Daar!" Is het woordje dat ik eindelijk zeg.10 meter van mij vandaan is een zandpaadje,ik kan zien dat er kortgeleden nog iemand over gelopen heeft. Ik voelde moed en probeerde er naar toe te rennen,ook al leek het meer op strompelen. Een geluksgevoel ging door mijn lichaam heen. Het voelde raar alsof ik nooit geluk gevoeld had. Links of rechts? Links was de mist dikker dan rechts. Rechts zag er vriendelijker uit,al zou ik niet weten waarom. Ook al was de wind nog zo koud, ik voelde me warm vanbinnen. Met weer langzame passen ging ik het rechter pad op.Ik keek achter me. Of moet ik toch links gaan? Vroeg ik mezelf af. "Gewoon niet twijfelen" zei ik weer en ik ging verder met het rechter pad. Zie ik het nou goed? Zijn dat bomen? Rare gedaantes kwamen op in de verte. Ik dwong mezelf om beter te kijken , maar mijn ogen konden dat niet aan. De gedaante bewoog het kan geen boom zijn. Het kwam dichterbij. Ik had een gevoel om weg te rennen, maar wat er aan kwam voelde vertrouwd . "Hey daar!"zei de gedaante. Nu wist ik het zeker. De gedaante was een mens. Een meisje om precies te zijn. Het meisje rende naar me toe. Ze leek een jaar of acht. Hijgend kwam ze bij mij staan. "Wie ben jij?" Vroeg het meisje aardig. Ik keek in haar ogen, blauw en twinkelend. Haar haar zat in een rommelige staart. En haar glimlach was aandoenlijk. "Ik".. Stamelde ik ," eehh... Geen idee... Ik..... Ben ik dood?" Dat was het eerste dat in mij opkwam,ik schaamde mij een beetje voor mijn domme vraag, maar ik was wel nieuwsgierig naar het antwoord. "Nee hoor" ,zei het meisje vriendelijk, "je bent springlevend".Ik voelde me opgelucht. Ik leefde, maar als ik niet snel eten krijg..." Ik ben Alis "zei het meisje weer. Ze stak haar hand uit. Ik keek naar haar hand als een zombie. Geen idee wat ik moest doen. Langzaam deed Alis haar hand terug. "Waar kom je vandaag ?"vroeg ze. Ik wees in de richting waar ik ontwaakte. "Ik ben hier wakker geworden". "Heb je last van geheugenverlies?" Het meisje blijft vriendelijk kijken. Ik haalde mijn schouders op. "Tja... "Voordat ik meer wou zeggen pakte Alis mijn arm. Een heel warm gevoel kwam in me op.Je bent gewond zei Alis. Kom mee naar het dorp. Door al dat geluk was ik de wond vergeten. Alis wou rennen, maar ik kon dat niet volhouden.Zodra Alis zag dat ik moeite had met lopen, liep ze langzaam met me mee. "Ik moet je aan mijn moeder voorstellen" zei Alis vrolijk en ze danste een rondje om me heen. Ik kon gewoon niks zeggen en alleen een glimlach kwam van me gezicht af. De grasvlakte was nog steeds oneindig. Opeens kwam er een vraag in me op. "Waarom is het hier zo oneindig?"" Nee hoor" zei Alis. "Zie je die bomen? En dat meertje ? En de vogels?" Ze wees alles aan. Ik keek rond. Alleen maar gras en dit paadje natuurlijk. "Sorry.. Ik zie niks", zei ik moeizaam. "Nee?" Vroeg Alis vol ongeloof. "Heb je wel fantasie?"" Eehh...." Stamelde ik. "Geen idee... Wat moet je er voor doen? " Opeens stond Alis stil en keek recht in mijn ogen.Fantasie,ja fantasie is gewoon alles! Een ridder die een draak verslaat. Ik op een vliegende bezem. Of echt vliegen." Alis spreidde haar armen en flapperde heen en weer. "Ik vlieg! Ik vlieg!" Ze stopte met fladderen en kwam vrolijk naar mij toe. "Fantasie snap je?" Mijn hoofd ging langzaam heen en weer. Waarom zou ik nou fantasie nodig hebben ? Alles klopte in mijn lichaam. Ik ben halfdood en nu moet ik geloven dat ze vliegt..? Het leek alsof Alis mijn gedachten kon lezen. "Ik zie je wazige blik. Je snapt het niet he? Maar ja eerst wat eten en je wond verzorgen. Dan heb je vast fantasie". Mijn hoofd knikte weer langzaam op en neer. De pijn gloeide weer op. Ik kon niet horen wat Alis tegen mij zei. Ik viel op mijn knieën en alles viel weer weg. Het leek weer voor bij af.Moeizaam gingen mijn ogen open. Ik was weer alleen. Alis? Kreeg ik net uit mijn lippen. Geen teken van leven. Ik deed mijn ogen weer dicht en probeerde gewoon te slapen,maar het wou niet. Ik rilde te veel. Ik probeerde overeind te zitten. De pijn was te groot en ik viel bijna weer weg in het zachte gras. Staan zou zeker niet meer lukken. Alis...was ze wel echt? Ben ik nu wel dood? Ik probeerde de omgeving te ontdekken. Bomen, een meer en allemaal volgels boven mijn hoofd. Fantasie. Ik begrijp het zei ik zacht. Ik wou net mijn ogen dichtslaan om te genieten, maar uit de verte hoorde ik een vertrouwde stem. Alis. Een grote opluchting voor mij want ze was echt. Ze heeft 2 mensen meegenomen kan ik net zien.Alis rende bezorgd naar mij toe. "Ik.. Ik heb het". Zei ik zacht. "Wat wat?" Zei Alis. "Fantasie." Alis ging naast me zitten en ze had een blije glimlach net zoals een klein kind dat iets gekregen had waar ze heel erg naar verlangde. Er kwamen twee vrouwen aangelopen. "Arm kind "zeiden ze tegen elkaar. De ene vrouw had een aardige uitstraling. Ze zou de moeder van Alis kunnen zijn. Ze lijken op elkaar. De andere vrouw had een wat strengere blik en leek op een roddeltante. Ze had rimpels over haar hele lichaam. En kwam met grote stappen aangelopen. de vriendelijke mevrouw liep naar mij toe en tilde me op. Je kan zien dat de vrouw moeite had met mijn gewicht,met kleine stappen liepen ze naar het dorp. De enge vrouw liep naast hun en keek met een strenge blik diep in mijn ogen. Ze zeiden nauwelijks meer wat. Soms even een kuchje of een zucht. Voor de rest was het stil.. Doodstil. Volgens mijn gevoel begon het te schemeren terwijl het nog net ochtend was.Alis was nog niet zo stil geweest en ze deed nu niet aan fantatie. Of was het fantamie. Ik kon niet denken. Ten eerste werd ik opgetild door een vreemde vrouw, terwijl ik wil lopen,en mijn hoofd... Ja Wat moet ik daarvan zeggen. Mijn ademhaling ging rustig en langzaam. Me schouder bonkte ook alsof mijn hart daar zat. de mist leek dikker te worden. Mijn zicht op Alis werd steeds slechter. Ze bleven droevig doorlopen.Alis is heel somber. De rare mevrouw met grote stappen en haar enge blik.En de vriendelijke mevrouw, maar haar gezicht kon ik niet zien.na een paar minuten doorlopen vielen er wat druppels regen. Ze bedekten mijn huid. En mijn bloedrode shirt.Alis klonk heel blij we zijn er! Ik voelde geluk omdat we er bijna waren en om eindelijk Alis haar stem weer te horen.Alis rende naar het dorp. Het was uitgestorven iedereen schuilde voor de regen. Ik begon te bewegen als teken dat ik wilde staan ,maar de mevrouw hield me steviger vast. Ik vroeg me af hoelang ik nog wel in die armen moest liggen en of ze geen moeite had met mijn gewicht. Ze tilde me naar een houten huisje waarvan de planken half los hingen.binnen werd ik op een deken gelegd.Alis stond blijkbaar al in het huisje en keek nu al weer wat droevig. Ik wou wat zeggen maar wat? Het kwam mijn mond niet uit. De vriendelijke mevrouw liep naar een kast en haalde er een ronde pot uit. Ze streelde het alsof het een baby was. Met kleine passen liep ze naar me toe en knielde. Alemoke blaka. Spreekt de vriendelijke mevrouw. Ze pakt wat kruiden uit de pot en legt het op mijn buik. Mijn ademhaling ging weer normaal en mijn hoofd bonkte niet meer. Ik wou rechtop zitten maar de mevrouw duwde me terug.akjatoko? Vroeg ze aan de strenge mevrouw die er blijkbaar ook was. Wiso... Mrekrene sprak ze op een lage toon uit. Even was het stil in de hut. Toen zei de vriendelijke mevrouw zacht: wie ben jij? Ze keek me met doordringende ogen aan." Ik?... Ik ben.... Geen idee. "Zei ik twijfelend "Welkom geen idee". Er kwam een kleine glimlach op haar gezicht. "Weet je waar je bent geen idee"? &In... Het oosten..? "Zei ik voorzichtig. "Ja "zei ze met een vriendelijke lach. "Je bent hier in het dorp: de zilveren maan. "De naam kwam me vaag bekend voor. "ben jij het?" Vroeg de mevrouw opeens." Ben ik wie..? "Zei ik met een vage stem. "Meda natuurlijk" zei de mevrouw. "Van de legende. "de naam klonk zo bekend het had wel eens gekund dat ik zo heette,maar van een legende zou ik zeker niet komen. "Wie.. Wie is dat? "Vroeg ik . "Ons dorp heeft altijd om de 1000 jaar een wijze mevrouw in ons midden :Meda ze helpt iedereen die het nodig heeft. In elk schepsel zag ze nut. Behalve de slechteriken Als ze sterft word ze herboren op de plek de ze het meest waardeert. Steeds om de 1000 jaar. Als de zilveren maan bovenaan de hemel staat... Komen ze." Het laatste stukje fluisterde ze. "Ze..?" Vroeg ik weer." Daar kom je nog wel eens achter lieverd. "Zei de mevrouw mysterieus. "Je Mag je wel Meda noemen, maar van een legende ben ik zeker niet. ""Tja wie weet.... "Zei de mevrouw weer. Zonder dag te zeggen liep ze het hutje uit. Ik was zo in mijn gedachtes dat ik vergeten was dat Alis en de strenge mevrouw er ook nog waren.Alis leek met kleine passen naar me toe te lopen en ze knielde ook. Je hoeft niet bang te zijn Meda. Ik... Ik ben geen Meda. Dat is het enige wat ik kon zeggen. Alis knikte moeizaam heen en weer. Welkom terug meda.ze slikte en ging ook de deur uit. Gevolgd door de strenge mevrouw. de deur knalde dicht. Ik was weer eens alleen. De regen was inmiddels opgehouden. Mijn ogen vielen bijna dicht. Ik moest al deze narigheid vergeten.voor ik het doorhad was ik helemaal in dromenland. Mijn droom, een nachtmerrie ik ben aan het eind van het dorp met Alis. Ze houd mijn arm vast en trilde van paniek. De rest van de bewoners stonden trillend achter ons. De nacht was grauw en koud en paniek heerste er. Gek genoeg had ik ook nog een zwaard vast. Een zwaard met zilveren diamanten. We kijken. We kijken allemaal naar de koele maan. de duisternis schuift ervoor. Ik wacht gespannen af. Bang voor wat er gaat gebeuren. De maan word langzaam weer zichtbaar. Hij is zilver. Alle mensen achter me rennen in paniek weg.Alis ook. Ik was alleen.of toch niet. Gedaantes kwamen op bovenaan de heuvel. Ik sperde mijn ogen wijd open. Het was een droom... Gewoon een droom. Probeer ik mezelf wijs te maken.opeens verlichte er heldere stemmen de kamer. "Het is haar ik weet het zeker".Hoorde ik een stem zeggen HOOFDSTUK 2 Ik ademde rustig als in een diepe slaap. Ik verroerde me niet .ik luisterde wel aandachtig. "ze is Meda "zij een heldere stem. Ik voelde dat ik aangekeken werd. "Meda is sterk zij is zwak. "Zei volgens mij de strenge mevrouw. "Helena" zij de heldere stem." De legende klopt de zilveren maan komt dichterbij". Zij word wakker in het gras en ze weet niet wie ze is. Ik wist nu dat de strenge mevrouw Helena heette." Ze zou sterven op de plek waar ze het meest geliefd was. Ze hield van het meertje. Met de vogels en het groene gras.dat had ze me altijd verteld en dan word dit meisje wakker op deze Verlaten grasvlakte." De strenge mevrouw.. Eeh.. Ik bedoel Helena. Bleef kalm. "Ooit bij gedacht dat haar ouders haar op die grasvlakte gedumpt zouden hebben? Helena bleef tot mijn genoegen nog steeds kalm."ze is sterk "mompelde De aardige mevrouw. Ze stapte de deur uit.gevolgd door Helena. Het viel te raden ik was alweer alleen. Het leek eeuwen te duren, maar uiteindelijk viel ik wel weer in slaap.het was een mistige morgen en ik voelde gelik langs me arm. Een ruwe,natte tong. Ik wou bijna in lachen uitbarsten en ALIS roepen, maar toen ik mijn ogen opendeed stond een hond voor me. Een Bosten terrier. "Gets" zei ik snel en ik stond snel op. Ik veegde met mijn hand langs mijn natte gezicht. Het beest had onder de een of andere manier door dat ik het niet fijn vond. Ze ging zitten. En keek me doordringend aan met een schuin kopje. "Raar beest" mompelde ik lachend. Ik ging op mijn knieën zitten en het hondje vertroetelen. Na een paar minuten knuffelen voelde het alsof het mijn eigen hond was.zware stappen kwamen even later richting het huisje waar ik in zat.het was Helena. Ze stapte woedend binnen. "Wha moe da bie mien hond!?" Ze brulde het eruit. Voor mij zat er geen uitvlucht uit. Ik keek naar haar ogen. Ze spuwden vuur uit. "Ik..." Ik was er nu zat van. Ik was hier nog maar net, maar ik haatte deze plek meteen. "ANDWOORD!?" Helena liet haar blik niet dalen."sorry hoor Helena" zei ik met een luchtige stem, maar met wel pit erin." Sorry dat die hond naar mij toe liep, sorry dat jij zo lelijk bent" ik was helemaal in het moment het laatste had ik niet moeten zeggen, terwijl het wel de waarheid was." Je weet mijn naam..." Sprak Helena zacht uit. Een heel ander andwoord dan ik gedacht had. Het hondje verschuilde zich in een hoekje alsof hij dacht: nee, dit kan niet. "Ja!" Zei ik nu wat brutaler. " je zat hier toch te praten met dat andere wijf over mij?""je had dat niet mogen horen" Helena leek bang te worden." Nou dan had je het niet moeten bespreken in een hut waar ik in slaap!"ik voelde me sterk. Niks boeide me meer. Ik had vragen en ik wou andwoorden.voor ik het besefte rende Alis naar binnen.


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.