Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
31 mei 2014, om 10:43 uur
Bekeken:
387 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
177 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Schrijvers zijn denkers"


Nee, dat moet na de dood van W.F. Hermans toch echt geen Sisyfusklus wezen om boven te komen drijven in literatuurland.

In Amsterdam heb ik in de zeventiger jaren kort gewoond en daar maar twee verhalen geschreven, maar hier in Frankrijk schrijf ik elke week wel een verhaal. Het is de totale stilt ein de natuur die het hem doet. Je ziet hier alleen herten, everzwijnen, dassen en vossen rond lopen. Zo kun je je heel goed concentreren. Mijn tuin is een romantische Engelse tuin met veel vruchtbomen, bessenstruiken, kiwis. Ik houd niet van die moderne design tuinen. DE dertig meter lange gevel is begroeid met blauwe regen, rozen, kiws en kamperfoelie. 

Die verhalen?

Ik ratel ze uit mijn toetsenbord, ik ram ze er uit, het gaat razend snel, ik denk er geen moment over na, de woorden, de zinnen, de context, de typos,  het interesseert me allemaal geen hol, ik hoef er niet naar te zoeken, pagina na pagina produceren, met gemak schrijf ik per dag tien, twaalf, twintig bladzijden.

Binnen achttien maanden heb ik vierentwitnig boeken geproduceerd, totaal meer dan drie en zeventig honderd paginas.

Ik werk nog steeds tien uur per  dag. Het zijn de late jaren. Hoe lang  nog, denk ik wel eens. Ik wil een oeuvre nalaten. tekeningen, schilderijen, grafiek, gouaches. Ik was geen jeugd genie maar een laatbloeier.

Geen enkel probleem dat snelle produceren. Je merkt het in mijn proza, die enorme snelheid, die gedrevenheid.

Hier is het wel zo van: hoe somberder, hoe beter die verhalen. Hoe goorder, hoe ranziger, des te mooier. Een somber wereldbeeld?

Vreemd hè, die fascinatie.

Het kwam misschien allemaal door die cultuurshock, dat leven in België en Frankrijk heeft niets te maken met die kalvinistiese kankerkultuur die ik in Holland gewend was.

Ik haatte Holland gewoon, vooral Friesland, omdat alles er zo muisgrijs was, zo inert, zo voorspelbaar, en vijandig.

De platte pvda poldercultuur.

Misschien had ik gewoon alleen naar Italië terug moeten gaan, naar de Po vlakte, maar dan had ik weer geen mooie boeken geschreven en alleen maar weg gezwijmeld bij de Vino.

Het leven in België was dan toch een heel stuk beter.

Het schrijven lukte meteen en een jaar later kwam “Executoriale Verkoop” uit met het verhaal Maison Alimentation. Dat gaat over een indolente lamzak, iemand die niks kan en niets wil,  die getrouwd is met de oudste dochter des huizes en van zijn pappie per jaar vijftienduizend euro elk jaar krijgt om te flierefluiten.

Op zijn veertigste had hij nog niets bereikt behalve het veroorxaken van grote schulden en twee faillissementen en werkte door gebrek aan scholing incidenteel via een uitzendburo als treinschoonmaker. Hij woonde samen met een vol gevreten adjunkt directrice die hem bemoederde.

Hij was niet anders gewend dan dat zijn ouders alles voor hem regelden. Alimentatie betalen voor zijn drie kinderen weigerde hij. Niemand kon hem iets maken als hij geen regelmatig inkomen had, snoefde hij.


De verhalen van mijn boek spelen zoals “De kauwgummidirecteur” voornamelijk in Italië, maar de verhalen komen steeds dichterbij, steeds dieper uit mijn binnenwereld, zoals “Gaskamer Boebe” over een pas gehuwd stel waar van de vrouw zulke atmosfeer verpestende roffelende scheten laat in de slaapkamer dat de wanhopige echtgenoot een dozijn spuitbussen denne geur naast zijn bed heeft staan en bij elke eruptie van zijn wederhelft een spuitbus leeg spuit onder de dekens om het fris te houden. Alleen vergat hij dat die drijfgassen uitermate schadelijk zijn voor de blaasjes in je longen.

En in die otobiografische verhalen, daar moet ik snel verandering in breng en, want dat kost me heel veel energie als mens. Emoties.

Je kunt niet uit de school blijven klappen je hele leven lang. Als ik met die verhalen nog verder ga dan speelt het niet buiten mij zelf af, maar alleen nog maar in mijn hoofd en is de cirkel rond,  dan kan ik zo weer het ge sticht in.

Mijn nieuwe boek moet het einde worden van een voor goed afgesloten periode.

Mijn wereldbeeld, mijn kijk op de mensheid is wel inktzwart.

Ja, dat zeg ik zonder aarzelen: inktzwart.

Mijn favoriete letter is de Times New Roman, een onpersoonlijke kranten letter, dat zegt de lezer genoeg. Ik kies voor afstand.

Ook inktzwart. Dat beeld moet ik nu gaan bij kleuren. Nee, niet naar grijs, dat heb ik al genoeg gezien in Nederland.

De Haagse School van schilders, allemaal grijs wat de klok slaat. Ik denk dat ik voor rood kies.

Bloedrood of Ferrari rood. Neon blauw, elektries paars, flikkerroze, poep bruin, ecogroen, pisgeel, maar niet dat super markten geel of het ornaje vn jullie ING bank, dat doet me teveel denken aan jullie koningshuis.

In die tinten wil ik nu gaan schrijven, niet langer alleen maar in het zwart. Alhoewel, zwart blijft toch wel de mooiste kleur.

Mijn eerste vriendin droeg ook altijd zwart fluweel, daar gooide ze bij alle medeleerlingen van die vreselijke kweek school in Bloemendaal hoge ogen mee op het jaarlijkse schoolfeest.

Mijn tweede vrouw droeg ook altijd zwart.

Cat ook, die had een zelf gemaakte Chanel jurkje in het zwart wat haar reuze flatteerde omdat ze ook zwart haar had en met mascara om lijnde ogen. Aan die jurk hing een rijgdraad uit de zoom, dat vond ik zo ontroerend.

Een make up die aan Egyptische vorstinnen deed denken. Zo’n lijntje rond de ogen dat in de ooghoeken naar omhoog liep. Heel exoties, maar wel een kattenkop.

Ik heb een hele mooie vrouw, ik ben nog niet juridisch gescheiden alhoe wel ze al lang bij me weg is en bij een realistische kunstschilder schijnt te wonen waar ze heel wat meer lol mee heeft.

Kunstschilders vormen een dom, oppervlakkig volkje, maar die zogenaamde conceptuele kunstfotografen met hun opgeblazen egos, die tobben niet, die omhelzen het leven, die feesten zich een breuk, zuipen en roken zich dankzij de subsidies een hartverzakking.

Ik heb er geen hoge pet van op. Kunstschilders! Fotografen! Slempen en sloeren, hijsen en hoeren, hikken en boeren..

Schrijvers zijn denkers. Zoekers naar het wereldraadsel. Vorsers

 

(wordt vervoolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.