Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 mei 2014, om 15:44 uur
Bekeken:
325 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zat in de vierde klas lagere school (deel 3)"


Meestal hing een schilderij van mijn hand boven de sponde van een vriendin, zo lang de liefdes relatie duurde. Soms duurde dat niet al te lang. Els gaf het schilderij na het beeïndigen van de relatie moeiteloos en onverschillig weg aan haar zusje Ineke. Coby bezorgde me het doek dertig jaar later terug met een gat er in. Het had negentwintig en een half jaar op zolder gestaan. Het was misschien wel het beste bewijs dat ik nooit voor wonderkind of jeugdgenie in de wieg was gelegd en vooral het sluitende bewijs dat het pad van de abstrakte kunst een dwaalweg is. Mijn eerste tentoonstelling, begin 1966,had ik in het kunstenaarscentrum De Ark in Haarlem en de schoolkrant,onder leiding van Burny B.B. schreef een van jaloezie ronkende vernietigende recensie. Jaren later sprak ik mijn intelligente studiegenoot Ben S., die toen al lang lektor was in de pedago gische wetenschappen te Utrecht, die er nog schande van sprak. Ik haalde mijn schouders er over op en besloot als tegen prestatie van deeelname aan aktiviteiten voor de jaarlijkse school avond waar ik al lang vantevoren op de aankondiging stond om gedichten van eigen hand voor te lezen maar af te zien.

 

Nooit hebben de denigrerende opmerkingen van mijn zo saaie, voorspelbare mede leerlingen of van de direkteur van de Da Costakweekschool, die zelfstandig niet eens zijn schoenveters kon knopen, dat moest zijn vrouw doen,mij kunnen ontmoedigen of mij van één van mijn voor nemens af kunnen brengen.

Ik ken een kunstschilder (eigenlijk een illustrator) die in 1967 beweerde binnen tien jaar een kasteel in Frankrijk te bezitten.

Tien jaar later na deze uitlating woonde hij nog op een door de gemeente toegewezen gesubsidieerde bovenwoning aan de Parnassusweg te Amsterdam en leef de zijn oninteressante leventje op kosten van de kunste naars bijstand.Ik kwam een enkele keer bij hem over huis en steeds weer vielen mij de de primerende kleuren op van het interieur. De muren waren bespannen met grauwe jute om een artistieke sfeer op te roepen en de vullisbak, die uitpuilde van de lege jeneverflessen, want de artiest was een notoire gebruiker, stond in een hoek van de kamer en werd gebruikt als stoel wanneer er meer dan vier mensen aanwezig waren,net als op zijn vorige adres in de Peperstraat boven een Turks gastarbeiderskafee.

Het artistieke echtpaar bezat slechts vier wrakke kaffee stoelen van het Thonetmodel, voor een krats op het Water looplein op de kop getikt.

De surrealistiese schilder C. v. G. voorspelde in een van zijn weinige optimistiese buien dat hij als vijfentwin tigjarige veelbelovende kunstschilder binnen tien jaar miljonair zou zijn. Zijn belofte als veelbelovend schilder heeft hij nooit kunnen inlossen.

Als voorschot op die toekomst reed hij als vast rond in een zesdehands Jaguar E-type, die niet vooruit te branden viel. De elektriese ramen werkten feilloos, maar dat was ook alles.

Dertig jaar later zat hij nog in de bijstand, zoals het gros van de volgens eigen zeggen, zo geniaal begaafde en aan doenlijk gevoelige, wereldverbeterende kollegaatjes,die het liefst andermans ruiten ingooi den of met een dronken kop op tafel gaan dansen,hun lul uit de ranzige gulp haalden en luidkeels verkondigden dat ze een portie verse kunstzinnige kroketten als laatste artistiek e schepping in de aanbieding hadden.

Het snoepje van de week was een aanbod dat in de al lang failliete winkels van de firma de Gruyter nu definitief al lang tot het verleden behoort!

 

Misschien is het voor een eigentijdse kunstenaar wel een ongeluk om, zoals Fred van der Wal, met een grote dosis aan realiteitszin en intelligentie op de wereld te komen.Wie zal het zeggen!

Die vreselijke feministiese,uitgedroogde, verongelijkte, zelfingenomen, kakelende pruimen danten mond juffrouw Brandt Corstius van het Arnhems Gemeentemuseum al helemaal niet, want die praat met haar overslaande kraaiende,vals krassende vogel geluid met alles en iedereen mee, zo lang het zich maar als feministiese kunstenares in een morsige tuinbroek presen teert, geschoeid is met overmaatse Donald Duck schoenen om de seksistische onderdrukkers beter van zich af te kunnen trappen en een pukkelige potteuze, kort geknipte kuttekop als weinig imponerend manifest van de eigentijdse bevrijde vrouw op de schriele schouders met zich mee torst.Men moet van zijn naaste houden,zo gebiedt een dik boek,maar of kunstenaars van de artistieke vrouwelijke soort daar ook bij horen staat niet expliciet vermeld.Persoonlijk vermoed ik van niet!

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.