Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 mei 2014, om 15:36 uur
Bekeken:
317 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zat in de vierde klas lagere school 1952 (deel 1)"


Ik zat in de vierde klas lagere school en een klasgenoot van mij, een intelligente, Joodse jongen, kon verbazingwekkend goed tekenen. Ik was zo opgetogen over het talent van mijn nieuwe vriend je dat ik hem overhaalde met mij mee naar huis te gaan om de teke ning die hij net gemaakt had onmiddellijk aan mijn oma te laten zien. Ik verwachtte van haar tenminste een schouderklopje te krijgen voor mijn ontdekking.Thuisgekomen liet ik trots de tekening zien. Mijn oma reageerde vijan dig.

”Het kan niet dat hij dat gemaakt heeft! Jullie proberen me te besodemieteren!Wat moet dat Jodenjong hier?” snauwde ze.Teleurgesteld liepen we weer naar buiten.We zeiden geen woord meer tegen elkaar.De vriendschap was wel over, dat was duidelijk. De onbegrijpelijke kwalifi katie Jodenjong en haar koude haat troffen mij zo diep, dat ik, tientallen jaren later,nog steeds een gevoel van plaats vervangende schaamte en spijt heb als ik aan dat beschamende voorval terug denk.

Mijn belangstelling ging als leerling van de lagere school meer uit naar natuurkundige instrument en, dan naar artistieke uitingen. Ik maakte van een oude elektriese bel een telegraaf toestel en later een interruptor voor een klos van Rühmkorff, zodat ik een gelijk stroombron om kon zetten in een wisselspanning die getransformeerd kon worden van een laag voltage naar een hoogspanning van lage stroomsterkte. Verschillende keren veroorzaakten mijn verdere experimenten kortsluiting en zat de familie tot hun grote woede weer eens in het donker. Ik onderging zoveel elektriese schokken bij mijn experimenten met elektronica onderdelen en radio apparatuur uit dumpwinkels dat een door gewinterde masochist er zijn leven lang een gevoel van genot uit zou kunnen putten. Zes honderd volt gelijkstroom uit een gelijkrichter geeft niet alleen een hevige schok maar brandt ook een gaatje in de opperhuid. Een paar jaar later bouwde ik met behulp van een oude VCR 517 kathodestraalbuis uit een oude Amerikaanse radarontvanger, gekocht bij een Amsterdamse hande laar in army surplus voorraden uit de tweede wereld oorlog, waar ik een spannings verdubbelaar inbouwde, die wel 1500 volt anodespanning leverde. Gelukkig heb ik nooit een schok gekregen uit

dat apparaat.

Als vijfjarige kreeg ik een grote, houten mecanodoos,die bestond uit een houten kist met een schuif deksel en een ver zameling houten blokken en latten met op regelmatige af standen voor geboorde gaat jes er in. De onderdelen konden aan elkaar worden verbonden door houten stokjes. Heel vaak braken ze af en de afgebroken stukken bleven in de gaatjes zitten. Wat ik ook ondernam;ze waren er met geen mogelijkheid meer uit te krijgen. Het mislukken van me nig bouwwerk, opgetrokken uit houten mecano onderdelen, maakte mij niet erg gelukkig. In plaats van het aan de slechte kwaliteit van het onmogelijke materiaal te wijten, gaf ik mijzelf ten onrechte de schuld. Gelukkig kreeg ik een paar jaar later al de beschikking over een veel grotere verzameling echte Märklin bouw dozen, inclusief handleidingen voor het bouwen van de in mijn ogen futuristiese, onbegrijpelijke machines, zoals een groot weefapparaat en een enorme hijskraan van meer dan een meter hoog. De meca nodozen waren door mijn grootvader voor een appel en een ei gekocht toen de Duitse Mark dankzij de inflatie niets meer waard was voor de oorlog. Ik had Duitse bankbiljetten in mijn bezit met een onwaarschijnlijk groot aantal nullen er op achter het cijfer een. Ze waren nog geen cent waard.

 

(wordt vervolgd)

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.