Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
30 mei 2014, om 11:07 uur
Bekeken:
401 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
150 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het staat al jaren in de Viva..."


Stropen we maar even de mouw van de afgebonden linkerarm goed op, mevrouwtje, dan komt het allemaal dik voor mekaar…even met het watje met desinfectie er overheen op de plaats van de gezwollen ader en U heeft een nieuwe toekomst voor U.

Gebroken spiegel.

Einde verhaal. Voltooide levens. De grote finale.

Zal allemaal wel. En tante Margreet uit Margraten, vier hoog achter zonder dakbeschot op zolder onder de dakpannen. Hoe dat mens niet vanzelf is dood gevroren is nog een raadsel.

Over zelfredzaamheid gesproken. De rollator naar de kringloop gebracht. Je sjouwt je toch niet te pletter met zo’n hulpmiddel vier trappen op elke keer.

Ik wil gaarne alle tijd nemen om te luisteren naar de ellende verhalen van de ouder worden medemens van de vrouwelijk kunnen doch niet langer dan twee minuten.

Er lopen al genoeg stukke ellende rond op de wereldbol.

Hoor je voor het weet de hele bak ellende aan geoeuwehoer en snotterig gejammer over mislukte kansen met haar loopneus en hoe haar fiets gestolen werd door een licht getinte junk met een Noord Afrikaans uiterlijk en dan was die fiets nog geleend ook van haar vriendin, dus de volle mep terug betalen anders zou ze een punt achter de intieme omgang zetten. Morele chantage want wat heeft een fiets zonder achterlicht en met rammelend spatbord nou te maken met een wekelijks potje lesbiëren bij een kummeltje of een kwantrootje?

Elke echte vrouw hield ook van vrouwen anders is het geen echte vrouw. Stond al jaren lang in de Viva en de Story.

De laatste strohalm op weg naar de laatst aftocht uit het aardse bestaan was de uit zijn ambt gezette euthanasie arts die als een marskramer rond ging met een dokterstas vol gifpillen, spuitbussen zenuwgas en kalemerende middelen, anders gingen ze zo tegen spartelen als de mensen abgespritzt werden als in de dagen van het Grote Lijden van de Yid in de konzentra tionslagers waar Arbeit Frei machte.

Hoe haar leven gevuld as met mislukte relaties, zelf veroorzaakte ongelukken in huis van wankele drie poot krukjes in de keuken, los schietende slangen van het gas, ontploffende conservenblikken die al jaren over datum waren, de ketch up spatte tot tegen het plafond, een stinkende hond met kanker.

Op het moment dat meneer de dokter de spuit omhoog houdt en met één dichtgeknepen diagnostisch oog dat een hoge mate van expertise verraadt door er een druppel uit te persen opdat er geen lucht in de bloedbaan wordt gespoten.

De laatste druppel die traag langs de injectie naald naar beneden druipt en de emmer van heur treurige bestaantje doet overlopen.

Misschien maar goed ook dat de non-productieven het recht op leven ontzegd wordt. Een lot dat ook de werkelozen te wachten valt als ik het voor het zeggen krijg. Wie geen doel heeft in het leven verspeelt alle rechten, maar eerst de zweep er over om de billen te laten branden  en daarna de guilotine.

Nu ze beseft dat er geen enkel hoop op verbetering van haar situatie is  vraagt ze met krakende stem: “Spuit me maar lekker het leven uit, dan kan een ander weer van mijn AOW-tje leven. Zo help ik de maatschappij en het financieel tekort.”

 

De cultuur van de dood. De autonome mens beslist.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.