Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 mei 2014, om 11:21 uur
Bekeken:
388 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
230 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik weet toch al lang wie ik ben..."


AAN WIE IK MIJ VERWANT VOEL ALS ELITAIRE KUNSTENAAR? 

 

Aan wie voelt Fred van der Wal zich als beeldend kunstenaar al jaren verwant?

 

Aan geen enkele, waarmede mijn exclusieve positie onmiddellijk mee verklaard wordt en volledig van top tot teen ten voeten uit is neer gezet, geschetst en voor de eeuwigheid ook nog even terloops vast gelegd, allemaal in één adem en wel in de Arkasische Archieven in Arkansas, waarmee ik behoorlijk in mijn sas ben maar me aanvankelijk toch zwaar in het kruis getast voelde.

Door wie, vraagt U?

Moet U dat nog vragen ook? Door niemand natuurlijk. Wat zullen we nou beleven ! 

 

Ik weet al lang wie ik ben, waar ik voor sta, waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga in al mijne argeloosheid. 

Dat kan ik van veel collegaatjes niet zeggen, behalve in het  verleden ooit eens van de man met de sombrero voor zo lang als het duurde en de nog steeds veel belovende Isis Nedloni die ik zoals in 2006 nooit meer Ibis Neokoloni zal noemen met de hand op mijn hart. 

Soms zeg ik me toch een rare dingen! Zegt U nu zelf! 

De hand jive dus, waar Rocker Cliff Richard al over zong in the fifties. Een vrolijk dansje in petticoat en met vetkuiven.

Zonder hand natuurlijk wel, dat spreekt vanzelf, want wie onthand is mag alles zeggen! De doorsnee kunstenaar blijft een grijpgraag individu met klamme jatten heb ik ergens gelezen.

Zullen we het maaar weer eens over de collegaatjes hebben?

Sitting Ducks voornamelijk zegt U?

Prijs schieten dan maar met de vuurbuks!

De veren vliegen in het rond. Het lijkt de ballentent op de kermis wel.

Collegaatjes?

Het zijn er maar een paar die het aardig doen, maar dan vooral niet in de streng christelijke hoek van Christian Artists en Art Revisited, want die liggen op elk terrein mijlen achter in de rat race, die zijn van nature in hunne indolentie al niet vooruit te branden.

Ja, wie wil dat niet? Progressie maken, folks. Ouwetjes met rollator en al weg vegen van de zebra met je brommobiel.

 

Wat zien ik, vraag ik mijn soms af als mijn oog ergens op valt in een kunst galerie. Ik zien namelijk meestal niks, naks, notting, .

De rotsooi van dat legioen aan tekenleraren afgebeeld in afschuwelijk vorm gegeven gristelijke periodieken is weer een heel ander chapiter. 

Soms schaam je je dat je kunstenaar bent en denk je; in plaats van uit gloeiend heet gestoomd vilt eindeloos maar vormeloze hoedjes te trekken voor kleine meisjes, is economielessen geven op het VMBO te Zeist ook een mooi vak met een puik ABP pensioen en een klein vakantiegeldje om het flatje te kunnen blijven betalen, hè, ik ken zo'n leuk tiepje, nu nog maar twee jaar voor de grote finale van het ambtenarenpensioen, een hele geruststelling, want de gas- licht- en gemeente lasten verdubbelen met het jaar in Holland verneem ik uit de pers.

Afknijpen die hap. Uitpersen en daarna de groene bak in.

Wegwerp artikelen. Veel te veel mensen op aarde. De flitspuit er over heen. 

Zo spreekt die Fred van der Wal over mensen, zei ons laatst een moraal ridder. Die man moet haast wel een faksist wezen met een ijzeren kruis van verdienste, dat is toch ook niet normaal. 

Nogal logisch dat een Indiaan als Koko zich daar druk om maakt en van pijlen hout weet te maken voor zijn wigwam in die typerende indianenzit met gekruiste achter poten en gelooid gelaat. Op weg naar de eeuw'ge jachtvelden. 

 

Prima hoor dat ’t onderwijspersoneel flink afgeknepen wordt van staatswege en moet doorwerken tot d’r lui zullie d’r zeventigste als ze al lang krom van de rheuma staan, mij hoor je niet, alhoewel het een kolerebaan is, maar mijn Godt; als je ook zo moet leven ging ik zelf nog liever vandaag mijn neus flink ophalen aan het biogas!

 

In de jaren zestig had je namelijk  van die rare knijp portemonnees, maar daar wil ik het nu liever niet over hebben.

 

Ik hoorde laatst nog van een wereldreiziger dat op uitheemse kermissen in Verweggistan bij onbeschaafde anti christe lijke getinte volkkeren je zulveren muntstukken naarhun kop kon gooien en dat vingen z edan op met open mond omdat ze daar geen Spookhuis, pofferjestent of Kop van Jut hebben, laat staan een achtbaan en als het raak was had je de hoofdprijs.

 

En aan al die achterhaalde, gristelijke periodieken op kunst en kultuurgebied, daar werken trouwens heel onbenullige mensen aan mee, heb ik schijt.

Vooral lui uit Rotterdam, Nijmegen, maar ook uit Kampen of Aduard, waar niets goeds vandaan kan komen. Ik wil geen namen noemen, dat heb ik de redactie van de Volkskrant al jaren geleden beloofd.

Tekenleraren kunnen van huis uit niets, daarom werden ze ook tekenleraar.

Op geen enkel gebied.

 

Read my lips! - voor ik sterf! Ik blijf aan je lippen hangen. Er kwam hier vorige zomer de griffermeerde DiepFriese tekenleraar J. langs om eens even poolshoogte te nemen met zijn ouwe bus, zo’n aftandse tweede handse truttenschudder uit gegolfd blik, een Renault van veertig jaar geleden, waar een enorme rookpluim van achteren uit kwam. Een bus waar wijlen de ongewassen Heer Reve indertijd in huisde.

J. vond ons huis veel te groot en het park er omheen daar kon een een voudige tekenleraar sowieso wel eens in verdwalen en ons wagenpark beviel hem ook niet zo, dus hij is heel gauw weer terug gegaan om verslag uit te brengen aan al die griffermeerden die achter mijn rug om mij al sinds 1963 beledigen, beliegen, beleuteren en belasteren, maar toch ontzettende veel van de Heere Heere blijven houden en die van nature het liefste in mijn derde oksel zouden willen rusten, maar die is niet langer vacant.

Die tekenleraar wist niet dat je om het hek te openen de klink naar beneden moet doen in plaats van omhoog. Het zijn ook geen echt praktiese mensen, die provinciale kunstartiesten. Oelewappers uit Drenthe, die geen Frans spreken, waar ik mij weiger mee te encanailleren.

Deo Volente Ka Met krenten wat de klok slaat.

 

Ik interesseer mij trouwens meer voor literatuur dan beeldende kunst, weet U.  G., de ironiese toon van die zoon van het Oude Volk, hè, die schele krullenkop van het Vossiusgymnasium, de koning der konijn en, de mond vol gele, sleetse tanden.

En dan die  neus. Geweldig. In één woord! Heel fijn! Zo hoort een auteur er uit te zien. Als minkukel met zijn misjpoge. 

 

En dan denk ik weer terug aan vroeger, aan Johnny van Doorn, die ik in Arnhem in de jaren tachtig in een kunstenaars café (Meijers) nog het stof van de perfect gesneden blauwe lakenjas ongevraagd mocht af kloppen, want ik ga toevallig niet om met Jan Rap en zijn maat of met Huub Mous van de Friesche Kultuurkamer. 

Wat een klasse trouwens die Fred van der Wal hoor ik U zeggen! Heel fijn!

Statements die als kogels door de kerk heen vliegen.

Niet te kort! Maar ook Bukowski. Céline. John Fante. Remco Campert. Hans Andreus, spelen een rol in mijn literaire geheugen. Wàt een poweties proza. Welk een visie. Vooral de laatste auteur is onderschat.

 

Speelt muziek enige rol van betekenis in het scheppingsproces?

 

Dat gaat van Bach tot Beatles. Een Hildegard von Bingen mag van mij blijven zingen met stip, net als die paardenbek Hildegard Knef en Johnny Otis, die nu misschien al dood is. Wel hoop ik dat Hildegard nog eens posthuum het Song festival gaat winnen. Muziek voor softies.

Ik heb wel veertig uitvoeringen van de Brandenburger Concerten, die verzamel ik al heel lang. Nou U! Honderden LP’s en CD’s van diverse muziek stijlen. Ik kan mij dat permitteren. U niet. Net goed eigenlijk.

Ik was jaren verliefd op het oogstrelende fotomodel Irene X., maar we kunnen niet alles hebben, de verloving zal wel weer niet door gaan en dat ze met Marischka Y.  geruime tijd bevriend was volgens mijn oudste, door de wol geverfde dochter Misja maakt haar alleen maar interessanter.

 

Toch draai ik ook wel eens wat van The Velvet Underground of een track van Thelonious Monk. Blue Monk. Ik heb een universele, brede smaak. Op elk gebied. Je kunt met mij alle kanten op, maar niet de verkeerde, daar schaam ik mij helemaal niet voor.

Helaas kan ik dat niet van veel dulle, sullige in- en in artistiekerige beeldende collegaatjes zeggen

 

Héérlijk, die moderne, door het leven getekende meiden, die van witte wollen winter wanten willen weten en toch ondanks alles heel verstandig blijven) in hun hand, als die zich sans rancune in je vast bijten gelijk een pitbull, nou, die hebben ‘t hun hele leven al zo verschrikkelijk bruin gebakken, als die uit de krammen schieten om hun handen te laten wapperen, dan … when the shit hits the van.

Mijn gemoed schiet vol.

Berg je dan maar, dan zitten we met zijn allen van avond nog onder de shit!

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.