Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 mei 2014, om 09:13 uur
Bekeken:
304 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
155 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Eenzaamheid is nog net uit te houden..."


Eenzaamheid is nog net uit te houden, net draaglijk, maar het blijft een grote, loden last. Een sisyfus arbeid om zelf normaal te blijven denken. Je ziet dingen die er niet zijn. Je wordt total paranoweide. Maar niet kunnen schilderen en schrijven, dat is nog veel erger dan eenzaam zijn.

En de dood ook niet, daar heb ik een broertje de dood aan. Mijn broer is al twintig jaar dood, maar soms denk ik dat hij beter af is dan de levenden.

Er staan verschrikkelijke dingen te gebeuren. Zij die in de steden zijn benijd ik geenszins. Zij kunnen beter naar de bergen vluchten, dan zit je hoog en droog in en grot naar d eberg geiten te kijken en op een pan fluit te spelen, dat leer je zo.. Ik denk dat ik ’t vanaag of morgen ook maar doe.

Aan de andere kant; armoede en miskenning horen er bij. Eenzaamheid niet. En de dood al helemaal niet want dan houdt alles op. Daarom is zelfmoord voor mij geen optie.

Zong Bob Luman niet zo overtuigend begin zestiger jaren: let’s think about the living, let’s think about life? Het zou een E.O. lied kunnen zijn als het niet zo basic was.

Bij de E.O. winden ze overal doekjes om. Ze liegen dat ze barsten bij de E.O., vooral die Andries Knevel, dat zei mijn vriendin Marlou W. uit Haarlem ook altijd.

Ik heb alles in huis voor het geval dat…en voor de zekerheid. De pil vn Drion. Een zak vol. Een paapieren puntzak waar ze vroeger friet in deden. Je weet wel.

De pil. Ik wil er niet naar hoeven zoeken of een dokter er om moeten smeken. Om zeker te zijn als ik niet meer verder kan schrijven en schilderen, dan hoeft het voor mij ook niet meer.

Ik schrijf en schilder, dus ik be sta. Als ik niet meer kan schrijven…Niet meer, nooit meer…Nu heb ik tenminste de zekerheid dat ik ik dan zonder pijn of omzien in spijt en wroeging om wat niet was aan mijn einde kom. Dat ik niet uit het raam zal springen als Jan Arends of het Spaarne ’s ochtends vroeg in loop als de Haarlemse beeldhouwster Janneke Ducroo, want als ik niet meer verder kan, dan maak ik er gegarandeerd een einde aan.

Op pijnloze wijze. Zeker weten. Dan is mijn leven zinloos geworden!

Dan zet ik van Chuck Berry de plaat ‘No particular place to go’ op en ga op bed liggen na de gifbeker te hebben leeg gedronken tot op de bodem van mijn bestaan.

Mijn enige zelfbehoud is de literatuur. Het is de legitimatie van mijn bestaan. Als ik lees, leef ik in andermans geleefde levens, dat is misschien voyeuristies maar dat kan me niets schelen.

Als ik schrijf construeer ik leefbare levens.

Thuis hadden we geen boeken, tenminste geen literatuur. Mijn grootmoeder had wel een kast vol boeken over occulte onderwerpen. We hadden niet eens de Bijbel, dat vonden mijn groot ouders een goor boek. Het Oude Testament stond volgens hen vol verhalen over moord en woeste neukpartijen waar ze niets van moesten hebben. Als ik ze moest geloven waren porno bladen als de Candy en de Chick damesbladen vergeleken bij de Bijbel. Zelfs de kinderbijbel van Anne de Vries moest worden opgeborgen als mijn vader een maal in het half jaar langs kwam want hij kon de gekruisigde Christus niet aanschouwen zonder te gaan vloeken, schuim bekken en over de grond gaan rollen om half buiten bewustzijn te liggen trappelen met zijn be nen en wild om zichheen te slaan met zijn armen. De handen arbeidleraar Leo Houvast had daar ook regelmatig last van hoorde ik van zijn eerste echtgenote. Het is een teken van bezeten heid.

 

Het is nog geen acht uur ’s avonds. Het is al donker in dit jaargetijde. Zijn grootmoeder en tante wonen in Heemstede. Met bus 1 niet verder weg dan een twintig minuten vanaf het station. Het café is op de grote Markt naast een voormalige bioscoop, tegenover de Vishal. Het is tijd voor de gratis warme hap. Hij moet aan zijn gezondheid denken, zegt hij bij het af scheid. Ik wens hem veel geluk. Het zoveelste cliché die avond.

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.