Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
28 mei 2014, om 21:23 uur
Bekeken:
348 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"We zaten bij elkaar op school..."


Ze was gehuwd met een Nederlandse filmer. Ik vind haar nog steeds heel spannend. Dat vond ik al vroeger. Ik ken haar van veertig jaar geleden. We zaten bij elkaar op school in Bloemendaal. Ze was altijd goed gekleed. Zo’n meisje van het tiepe uit de Londense Mod scene. Helemaal mijn tiepe, maar ik was toen veel te verlegen om haar te benaderen. Nee, ik noem geen namen. Ik zou anders mijn geloofwaardigheid ten opzichte van haar verliezen. Niemand mag het weten. Soms –voor wie ik lief heb– wil ik de discretie zelve zijn.

De laatste keer dat ik uit die inrichting weg liep nam ik na een uur een taxi en kwam aan bij een café en elk café beschouw ik tegenwoordig zo’n beetje als mijn huis. Op blote voeten met een volgescheten ouderwetse gestreepte pyama stapte ik niets vermoedend naar binnen, dat kon helemaal niet, dat stoot de mensen af. Dan krijg je meteen alle aandacht van de wereld hoor. Links en rechts werden mij drankje aangeboden en ik kon gelijk met het mooiste wijf mee naar huis als ik gewild had. Ze dachten dat het een geslaagde studentengrap was. Een ontgroening. Sloegen me op de schouders. Het zijn misschien ongelooflijke verhalen, maar het is werkelijk zo gebeurd; ik hoef het alleen maar op te schrijven. In die zoveelste diepe depressie heb ik toen besloten om mezelf naar de top te schrijven, dat leek me een kleine moei te als je ziet wat er zo al gepubliceerd wordt. Nee, dat moet na de dood van W.F. Hermans toch echt geen Sisyfus klus wezen om boven te komen drijven in literatuurland.

In Amsterdam heb ik in de zeventiger jaren kort gewoond en daar maar twee verhalen geschreven, maar hier in Frankrijk schrijf ik elke week wel een verhaal. Ik ratel ze uit mijn toetsenbord, het gaat razend snel, ik denk er geen moment over na, de woorden, ik hoef er niet naar te zoeken,  pagina na pagina, met gemak schrijf ik per dag tien, twaalf, twintig bladzij den. Geen enkel probleem. Je merkt het aan mijn proza, die enorme snelheid. Ik hoef nergens over na te denken. De zinnen spuiten er uit. Vormen zichzelf. Hier is het wel zo van: hoe som berder, hoe beter die verhalen. Vreemd hè, die fascinatie? Het kwam misschien allemaal door die cultuur shock, dat leven in de Bourgogne heeft niets te maken met die kalvinistiese kanker lijerskultuur die ik in Holland gewend was. Ik haatte Holland gewoon, omdat alles er zo muis grijs was, zo inert, zo voorspelbaar. Vooral Friesland was een ramp. Misschien had ik gewoon alleen naar Italië terug moeten gaan, naar de Po vlakte, maar dan had ik weer geen mooie boeken geschreven. Het leven in België was dan toch een heel stuk beter.

Het schrijven lukte meteen en een jaar later kwam “Executoriale Verkoop” uit met het verhaal Maison Alimentation. De verhalen daarin spelen zoals “De kauwgummi directeur” voorname lijk in Italië, maar de verhalen komen steeds dichterbij, steeds dieper uit mijn binnenwereld, zoals “Gaskamer Boebe” over een pasgehuwd stel waarvan de vrouw zulke atmosfeer verpestende roffelende scheten laat in de slaapkamer dat de wanhopige echtgenoot een dozijn spuit bussen dennegeur naast zijn bed heeft staan en bij elke eruptie van zijn wederhelft een spuit bus leeg spuit onder de dekens om het fris te houden.

Ze komt om door drijfgas vergiftiging. En in die otobiografiese verhalen, daar moet ik snel verandering in brengen, want dat kost me heel veel, ook als mens. Je kunt niet uit de school blijven klappen je hele leven lang. Als ik met die verhalen nog verder ga dan speelt het niet buiten mijzelf af, maar alleen nog maar in mijn hoofd en is de cirkel rond,  dan kan ik zo weer het gesticht in. Mijn nieuwe boek moet het einde worden van een voor goed afgesloten periode. Mijn wereldbeeld, mijn kijk op de mensheid is wel inktzwart. Ja, dat zeg ik zonder aarzelen: inktzwart, daarom moet ik elke avond vier flessen SuidAfrikaanse roodwijn opzuipen, anders kan ik niet slapen.

Mijn favoriete letter is de Times New Roman, een onpersoonlijke krantenletter, dat zegt ge noeg. Ook inktzwart. Dat beeld moet ik nu gaan bij kleuren. Nee, niet naar grijs, dat heb ik al genoeg gezien in Friesland. De Haagse School van schilders, alle maal grijs wat de klok slaat. Ik denk dat ik voor rood kies. Bloedrood of Ferrari rood. Neon blauw, elektries paars, flikker roze, poep bruin, eco groen, pisgeel, maar niet dat supermarkten geel. In die tinten wil ik nu gaan schrijven, niet langer alleen maar in het zwart. Alhoewel, zwart blijft toch wel de mooi ste kleur. Black is black, I want my baby back. Mijn eerst vriendin droeg ook altijd zwart flu weel, daar gooide ze bij alle medeleerlingen van die vreselijke kweekschool hoge ogen mee op het jaarlijkse schoolfeest. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.