Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 mei 2014, om 07:36 uur
Bekeken:
406 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
199 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een joviaal groetende jongenman"


Een joviaal groetende jongeman komt de galerie binnen,wijst naar de strandschilderijen en zegt vra-

gend:”Zandvoort?”Ik knik bevestigend.Hij kijkt aandachtig rond,loopt naar de deur,draait zich half om ,wuift koket en zegt heel nichterig: ”Dáááág.(Amsterdam hihahomostad).”Ik sluit even de galerie om naar het toilet van Arti te gaan,mijn natuurlijke heterosexuele walging er uit te pissen.Ik heb net mijn zipper omlaag geritst of er komen twee kennelijk beschonken dolkomiese homo sexuelen de toiletruimte binnen.Ze beginnen te lal len:”W-w-wij zijn de grootste griebelgrab belende grafiese ontwerpers van de grootste,geilste grafiese piemelpisbakken van heel Arti.Joehoe jodelahie tie!”Als ik niet reageer stoot een van hen mij aan  en zegt:”Deze b-b-boy met die heerlijke dijen naast mij is de godvergeten ontwerper van menig godvergeten pisbak in Amsterdam,jongetje,weet jij dat wel met je lekkere lulletje?Pas maar op dat de homos het niet zien,anders gaan die er mee aan de haal!.”Ik zeg nog niets terug tegen die vieze flikkers en negeer ze.”T-t-toch is het zo of je het gelooft of niet,”probeert hij nog een keer.”Het zal wel,”zeg ik kortaf terug.Ze vallen elkaar lacherig in de armen met hun natte lul nog uit de ranzige gulpen vanwege het vermeende succes.Ik loop de sociëteitsruimte in en hang de sleutel van het toilet op een haakje naast de deur.Als ik weer terug ben in de galerie komt de bejaarde kunstschilder Anton Buytendijk mij komplimenten maken met mijn tentoonstelling.Een lang gesprek over beeldende kunst heb ik met consulent Jac. Van Rossum.Heer Haartsen van het voorzieningsfonds komt langs.We praten over galerie Bettini die tegenwoordig de deuren van de galerie gesloten moet houden vanwege de overlast van het drugsschorum.Ik praat me hem over een heel ander Amsterdam dat ik vanaf mijn kleutertijd kende en dat voor goed verleden tijd is.De Zandvoortse tram met de houten banken ,die in de volksmond de bijnaam “De groene kikker”droeg en er twee uur over deed om Zandvoort te bereiken,over het stoomtrammetje naar Amstelveen,over de aanleg van de Vondelbrug,vlak na de oorlog en waar ik vaak naar toe wandelde met mijn grootvader,omdat we vlak bij het Vondelpark  in het gegoede Amsterdam-zuid woonden,achter het Concertgebouw.Om half zeven eet ik eenzaam maar niet alleen in de sociëteit een biefstuk,sla,frites  en drink een paar Leffes,wil net weg aan als Chris van Geest de sociëteit binnen komt met Emar,het zoontje van zijn ex-vriendin Elsje.We praten over huizenbezit,geld beleggen,over de beroepswerkeloze onderwijzer Sjouk “kinnebak” Stigter,die zich volgens Chris steeds meer ontpopt als een meedogenloze geldwolf,over de raadselachtige dood van Dieuwke Bakker,over haar niet erg kundige opvolger de eigenwijze ex-stewardess Johan Venekamp die beslist mijn schilderijen niet meer in galerie Mokum wil tentoon stellen omdat,volgens zijn visie “je er niet aan af kan zien dat het Nederlands realisme is.”Waarschijnlijk wil hij alleen doeken van molentjes,koeien en boerinnen op klompen.Ik zeg dat ik vlak voor Venekamps overlijden aan aids nog een kopje thee bij hem in de galerie heb gedronken en dat ik hoop dat hij in het piepkleine keukentje in de galerie niet per ongeluk zijn veneriese lul in mijn kopje heeft gehangen om het om te roeren,alvorens het mij met een suikerzoete glimlach te serveren,want dat zou nog eens een flikkerstreek zijn!De kunstkritiek in Het Parool op de tentoonstelling   van de zogenaamde Mokumrealisten in New York is vernietigend geweest.De “galerie” bleek een heel klein achterafpandje te zijn dat alleen op telefoniese aanvraag geopend was,de aanwezige Mokum kunstenaars spraken geen woord Engels en  gedroe gen  zich als echte plattelandsjongens (Helman tel,Wout Muller,Clary Mastenbroek en Wout van Vliet) volkomen onthand.Contraprestatiekun stenaar Teun “Steun” Nijkamp haalde begin zeventiger jaren  een op het Waterlooplein gekochte linquaphone cursus Engels op 78 toeren platen in huis,omdat hij dacht beroemd te worden in Amerika en de taal niet kende dankzij zijn gebrekkige opleiding.Hij beweerde altijd in de zestiger jaren dat hij binnen tien jaar wereldberoemd zou zijn en een groot kasteel in Frankrijk zou bewonen.Chris wist” heel zeker” dat hij voor zijn dertigste miljonair zou zijn.

Ik dronk die avond op Arti met Chris,bijna twintig jaar later nog steeds geen miljonair,maar dapper van de kunstenaarsbijstand trekkend, grote glazen schuimend bier,luisterde naar het gebabbel van Emar (hij kletst al net zoveel als zijn moeder,verzuchtte de meestal zwijgzame Chris).We besluiten een potje scrabble te aan spelen.De door en door getrainde scrabbelaar  Chris wint van mij op punten.Emar,die door zijn moeder naar een alternatieve,anthroposofiese school tegenover het christelijke Leidse plein.”Als jij het net zo zakelijk had aangepakt als ik,zou je nu ook zo wonen,”zegt hij.Ik zeg niets terug en denk aan de honderdduizenden guldens subsidies en contraprestatie,die ik gemakkelijk ten onrechte had kunnen innen als ik mij als een volleerde oplichter op een tweede adres in Amsterdam had ingeschreven.We drinken nog meer bier,drie exotiese katten komen voorzichtig met me kennis maken.Ze spelen met een blauw rubber balletje.Het is een rommeltje in huis,maar dat stoort mij niet.Chris kon niet meer tegen de rotzooi van Elsje die ze nooit opruimde en is een etage lager gaan wonen waar hij er in is geslaagd en nog grotere,ongeorganiseerde asociale bende om zich heen te scheppen.Hij vertelt dat Sjouk en Rini vier panden hebben gekocht aan de grachten en dat beroepsvrek Sjouk uren lang fietst als er op een adres eeen krop sla vier centen goedkoper te halen valt dan bij hem in de buurt.Schröderinstituut,dat Ina en ik haar hadden aangeraden,was gestuurd spelde in de zesde klas eb met een p en vloed met een d op het einde van het woord kut.Lang leve de anthroposofiese halve zolen!Chris slaagt er steeds in drie keer de woordwaarde te scoren en dat telt aan,dus ik verlies.Het kan me niet veel schelen,van Ina verlies ik ook met scrabble,maar niet met dammen of schaken.Hans Verhoef komt binnen,de ex-snackbarhouder,die eens de deur van het huis aan de Nieuwe Spiegelstraat 48 waar ik toen woonde,aan splinters reed met een voor hem veel te grote zesdehands Cadillac waarvan de remmen niet werkten en hij mij een knaak bood voor de geleden schade,waar ik niet mee akkoord ging en de komst van de politie liever afwachtte.Teun Nijkamp was toevallig bij mij op bezoek.Ik zie hoe  Hans Verhoef  Emar op een bezorgde wijze de eerste beginselen die avond van het biljarten bij tracht te brengen.Hans lijkt minder onsympatiek dan een paar jaar geleden toen hij met iedere schilder op Arti ruzie maakte.

Chris eet een partij mosselen slobberend op en ik poog mijn weerzin te onderdrukken.Een dronken schilder,Feiko,klaagt over haaruitval,naar goed Nederlands voorbeeld uit “De Avonden” en hij zegt dat ik nog genoeg haar op mijn hoofd heb.We lachen wat af om die gekke eikel van een Feiko,die in Leeuwarden gaat tentoonstellen bij volgens hem een kutgalerie die Pleewal heet en vraagt of daar ook mensen wonen of alleen varkens.Feiko prijst de sportieve kuif van Chris en om elf uur gaan we naar het huis van Chris.Ik vraag of zijn vriendin Elsje,die in l976 een ruzie met mij uitlokte op Arti waar Sjouk,Rini,Chris,Ina bij aanwezig waren,nog steeds onduidelijke rancunes tegen mij koestert,anders ga ik liever door naar het ateliergebouw.Chris zegt dat Elsje in die dingen heel gemakkelijk is.Ik geloof hem maar half.Zijn gerestaureerde etage ziet er erg goed en ruim uit  en ligt op een riant punt,vlak achter het

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.