Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
24 mei 2014, om 15:20 uur
Bekeken:
312 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
154 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

" Een mysterieus auto ongeluk (deel 2) "


 

Een mysterieus auto ongeluk (deel 2)

 

Het is een lang volgehouden mythe door Dieuwke Bakker dat zij vanaf de eerste dag dat zij haar galerie aan de Amstel opende reeds voor de realistiese schilders koos. Het eerst jaar stelde zij werk van abstrakte schilders tentoon o.a. het priegelwerk van mijn ex-klasgenoot van het christelijk lyceum te Amsterdam Thommy Gerardsz, die jammerlijk omkwam door een zelfmoordpoging. Ik hoorde in 1974 van zijn jeugdvriendinnetje Elsje S. dat hij op elk feestje van Leidse Pleiners wel zijn kop in een gasoven stak om aandacht te trekken ter verhoging van de feestvreugde. Zijn ouders waren vergast in Auschwitz, hij was blijven zitten in de tweede klas, in het drugs milieu van het leidse plein verzeild geraakt en zo zien we weer eens hoe de ene mislukking de ande re opvolgt.

In Vrij Nederland van 7 juli 1984 noemt Henk Romijn Meijer zichzelf de oudste en trouwste klant van galerie Mokum. Merkwaardig genoeg zag ik Henk Kletsmeier tussen 1964 en 1972 en 1974 tot 1978 slechts drie keer totaal in de galerie. Hij muntte uit in stil zwijgen. Soms ging hij met een klein bloknootje naar het toilet om iets te noteren. Ik hoorde later dat hij de conversatie tussen de kunstenaars afluisterde om die te gebruiken voor zijn flutboekies, die niemand las. Zijn hele oeuvre was bij firma de Slegte voor een paar knaken te krijgen.

Zeer frekwent is Henk Romijn Meijer dus niet in Galerie Mokum geweest en ik kan dat met zekerheid zeggen omdat ik er in bovengenoemde jaren minstens drie keer in de week kwam en des avonds geregeld etablisse menten met Dieuwke Bakker en Michael Podulke, haar flamboyante vennoot, bezocht tot in de vroeg ochtend.

De larmoyante toon van het van Gerard Kornelis van het Reve nagebauwde proza van Henk Romijn Meijer, overlopend van snotterend zelfmedelijden heeft mij nooit kunnen boeien. Hij was ook altijd met hoofdpijn, vertelde hij eens. Zijn inkt bestond uit lauwe, brakke tranen. Zijn machteloze pen is het geslachtsdeel van een im potente kastraat.

In het V.N,. artikel ter nagedachtenis aan Dieuwke Bakker schrijft Henk Romijn Meijer terecht:”Het Stedelijk Museum, dat de stad Amsterdam niet vertegen woordigde, evenmin als het land waarin de stad was gelegen. Het Stedelijk Museum likt de hielen van het buitenland in plaats van een voorbeeld te stellen.”

“ Bij de opening van haar nieuwe galerie straalde ze,” schrijft allesweter Romijn Meijer, maar vergeet te ver melden dat de gouden tip voor haar nieuwe lokatie afkomstig was van mijn echtgenote en mij. Ik hoord euit de antiquarenwereld dat het pand te koop was, ver voor dat Dieuwke Bakker er ook maar belangstelling voor had. Ook Dieuwke Bakker vergat dit feit te noemen tegnover haar “ jongens,” de kunstschilders die net als ik tot 1973, vast verbonden waren aan de galerie. Aanvankelijk zag Dieuwke Bakker niets in de zaak tegen over de Universiteit van Amsterdam en moest ik haar overtuigen dat een bijzonder koopkrachtig publiek juist langs de Oude Zijds Voorburgwal dag in dag uit voorbij trok. Het “toeval” wil dat mijn vader heel kort een winkel naast Galerie Mokum had in 1949, samen met zijn tweede vrouw.

Tussen 1968 en begin jaren zeventig zat Dieuwke Bakker ieder jaar in de periode dat de blaadjes gingen vallen in een psychiatriese inrrichting. De eerste keer was tijdens een groepstentoonstelling in 1968 waar ik aan mee deed. Als Dieuwke afwezig was werd er totaal niets verkocht. Haar vennoot zat de hele dag te zuipen en dat stootte klanten af. De tweede keer was mei 1969 toen ik mijn eerste en enige eenmanstentoonstelling in de galerie had. Wederom:Dieuwke niet aanwezig, niets verkocht. Ze had mischien een grote bek, een onaangenaam karakter en weinig kennis van kunsthistorie en al helemaal geen oog voor kwaliteitskunst; verkopen kon ze als de beste.

In 1968 poogde Dieuwke Bakker de Engelse kunsthandelaar Jimmy Macmullen het hof te maken.Hij was een notoire homoseksueel en stuurde na haar talloze schriftelijke avances een kaartje met de tekst:”Dieuwke, Please send no more cards!” Najaar 1968 kwam Macmullen nog een keer naar Galerie Mokum en vroeg of ik zin had om de nacht door te brengen in het Amstelhotel in zijn bed. Daar had ik dus geen zin in.

“Within a few weeks I’m gonna get married!” zei ik beledigd tegen hem.

“ Ooh, that does not matter! That’s your problem! I know you would enjoy it to be fucked in your ass all night long! I'm a man and men rule the world and no wifes!” zei hij tegen mij. Ik antwoorrde dat ik gen wife was en zeker niet zijn wife zou worden. Ook niet voor een one night stand!

Het gesprek hield daar mee op, want ik liep weg.

 

(wortd vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.