Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 mei 2014, om 08:08 uur
Bekeken:
375 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
238 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Biografie Simon Posthuma: A Fool Such As I (deel 2) "


Biografie Simon Posthuma: A Fool Such As I (deel 2)

 

DE ONTMOETING MET MARIJKE KOGER DIE ALS RECLAME TEKENARES GOED VERDIENDE EN EEN JAGUAR REED WAS DE REDDING VOOR DE NIET AL TE TALENTVOLLE CONTRAPRESTATIE ARTIEST SIMON.

 

Enkele jaren later: Posthuma droeg een groen pak. Toen The Beatles ’All you need is love’ speelden voor de eerste wereldwijde satellietuitzending, deden ze dat in de kledingstukken en het decor van Simon en Marijke. Voor het filmproject ’Magical Mystery Tour’ verzorgden Marijke en vriendin Josje Leeger de kleding. Simon en Marijke maakten een wandschildering bij George Harrison thuis en beschilderden de piano van John Lennon, waarop hij daarna ’I Am the Walrus’ componeerde.

 

EEN ‘BETERE’ WERELD

 

Volgens de McCartney-biografie ’Many years from now’ was Posthuma in die tijd ’lang, goedgebouwd, met lang donker golvend haar en een kromme neus. Hij droeg langmouwige zijden blouses, gouden kettingen, rode knielaarzen en een bedrukte Turkse broek, vaak bedekt met een lange rode mantel.’ In de Sunday Times werd hij geciteerd over de spirituele revival die gaande was: ’Mensen zullen hun inner eye moeten ontwikkelen. Ze willen de supreme power leren kennen: love!’

 „We hielden ons altijd bezig met een betere wereld”, zegt Posthuma, „maar we wilden natuurlijk ook gewoon een leuke tijd hebben, weetjewel”

De typerende, vage hippietaal met het obligate stopwoord weetjewel, dat op slordige wijze een vooronderstelling suggereert.

 

DE HIPPIEFLAUWEKUL VAN HET TAROTJE GOOIEN TIJDENS HET NUTTIGEN VAN EEN HASJTAARTJE

 

Samen met Leeger en haar latere levenspartner Barry Finch vormen Simon en Marijke het kunstenaarsgezelschap The Fool.

’Marijke las mijn lotsbestemming in tarotkaarten, ik hield daar niet zo van omdat ik bang was op een dag de dodenkaart te trekken.

Vaak trok ze de kaart The Fool.

En ik zei dan: “Oh dear!” maar zij zei, “Nee nee nee. The Fool is een hele goede kaart!” Ze hadden wat samen, die Marijke en Paul McCartney, zegt Posthuma.

 

SIMIN POSTHUMA ALS VERTEGENWOORDIGER VAN HET BRAVE BURGER MANSFATSOEN

 

Aan gekke dingen deed hij niet mee, zegt Posthuma, maar wel gebruikte hij lsd om in extase te raken, net als magiërs in India („Ik heb nu ook wat in je koffie gedaan”).

 

Simon Posthuma en Marijke Koger gingen precies op het goede moment naar Londen, en maakten daar indruk met hun psychedelische schilderingen, in een vloeiende namaak Jugendstil stijl, alleen heel wat slechter. Maakte niets uit; de popmusici en fans van pop muziek haden toch geen smaak. Vooral de popartiesten van toen, de Beatles en de Hollies, waren onder de indruk, en Simon en Marijke beschilderden onder meer de muren van de Apple-boetiek in Londen en een enorme schildering in het Aquarius Theater op Sunset Boulevard in Los Angeles, en ze maakten onder veel meer ook nog de hoes voor Evolution, de meest psychedelische plaat van de Hollies.

 

Samen met Barry Finch en Josje Leeger vormden ze The Fool, en maakten ze onder die naam zelfs platen (met hulp van Graham Nash, nog voordat hij nog beroemder zou worden met Crosby, Stills & Nash). Toen The Fool uit elkaar ging maakten "Seemon and Maryke" nog een langspeelplaat, waar deze single van getrokken werd. De b-kant werd blijkbaar gemaakt op een tekst van Simon Vinkenoog. De muziek is hooguit als curieus te omschrijven. Aandoenlijke hippiemuziek, die de tand des tijds niet heeft doorstaan, vrees ik. Maar Simon en Marijke hadden in de jaren zestig wel degelijk hun "moment of fame".

 

In 1982 keerde Posthuma terug naar Amsterdam. Als beeldend kunstenaar maakt hij werk dat goed, maar niet opzienbarend is. Marijke blijft aan de westkust van Amerika wonen en schil deren, en haar werk kunnen we nog het beste omschrijven als edelkitsch.

 

FRED VAN DER WAL: HET WOORD EDELKITSCH IS VOOR DE POST HIPPY KON TERFEITSELS EEN EUFEMISME. HET IS KITSCH EN NIET MEER DAN DAT.

 

Bij een dip zegt hij (p. 265): "Ik kwam erachter dat ik niet hoefde te schilderen omdat m'n leven zelf een kunstwerk was".

 

Toch relativeert hij deze periode als hij (p.409) zegt: "Afgaan is een kick, eigenlijk de essentie van The Fool".

 

Na een leven als God in Frankrijk ("Ik wordt bedaald voor het doen van dingen die ik leuk vind") keert hij begin jaren '90 weer terug naar Nederland. Enkele huwelijken en diverse relaties armer, maar veel herinneringen rijker.

 

Barry Miles was een protagonist van de jaren zestig en de beat. Hij schreef biografien van onder anderen Allen Ginsberg, William Burroughs en Paul McCartney.  Nederlandse namen; Simon Posthuma en Marijke Koger, die als hippieontwerpers voor de Apple Boutique van The Beatles werkten en onder de naam The Fool een lp uitbrachten.

'Dat mag je gerust de slechtste lp noemen die ooit is gemaakt', grinnikt Miles.

 'God, wat was dat slecht. Een wonder dat die plaat ooit is verschenen. Maar de hoes was prachtig, een van hun kunstwerken. Het is nu een collector's item.'

 

KORT GELEDEN MAILDE IK MARIJKE KOGER MET EEEN VERZOEK OM ÉÉN VAN HAAR SCHILERIJEN TE MOGN PRODUCEREN BIJ EEN WEBLOG BIJRAGE. ZE GAF HAAR MEDEWERKING.

Ik steldde voor een strip tekening van haar die nog enigszins een relatie met de werkelijkheid had te reproduceren. Ze gaf haar toestemming maar vroeg waarom ik niet voor haar schilderijen koos. Ik legde uit dat ik een liefhebber van het realisme ben.

Haar visie op de biografie van Simon Posthuma loog er niet om. Het boek, dat eeen hoog, opgeklopt Ik Jan Cremer gehalte heeft  hangt aan elkaar van opzettelijk gedane verdraaide feiten ter meerdere eer en glorie van Simon, deelde ze per mail mee.

 

Fred van der Wal: De schilderijen van Simon zijn niet om aan te zien. Geruime tijd werd hij vertegenwoordigd door de in modekunstenaars handelende, al lang failliet gegane Galerie Brinkman uit Amsterdam.

De “kunstwerken” van Marijk Koger zijn eveneens van geen enkel nivo. Op zijn best illustraties bij Sprookjesboeken. Over blijft de petite histoire van een paar omhoog gevallen Amsterdammers, als decoratieschilders geaccepteerd in het internationale pop milieu waarvan de belangrijkste kapitaalkrachtige vertegenwoordigers niet uit blonken in intelligentie en smaak, noch in intellectuele ontwikke ling en scholing.

De verwelkte bloemen van The flower Power. Wegwerpcultuur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.