Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
31 januari 2014, om 18:48 uur
Bekeken:
681 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
208 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"de ontvoelde toekomst - deel 11"


De ontvoelde toekomst

 

deel 11

 

“Dr. Lunaj. Het is zo simpel,” zei Loid met overtuigende stem. “U vergeet één ding! Als Parg erin slaagt om u voor joker te zetten, zoals u dat noemt, besef dan wel dat u uzelf hebt overtroffen. Ik zou janken van vreugde als mij dat overkwam. Ik liet meteen een kudde miepen komen om hem blinkend te poetsen!”
Dr. Lunaj keek Loid aan alsof hij een alien was. Toen stamelde hij:
“Ik moet je nog gelijk geven ook, Loid. Niet te geloven!”
“Kijk, dat bedoel ik,”zei Loid. “Goed, Parg. Laat eens horen wat jouw elektronica catastrofaal kan laten zijn voor de mensheid.”
“Als Parg gebouwd zou zijn door een kwade geest, dus niet door een goed mens zoals dr. Lunaj! Simpel toch?”
Verbijstering alom. Hana stond op en omhelsde Parg. Dr. Lunaj wist niet hoe hij het had. Hij liep op Parg af en noemde een robotische code. De robot bevroor. Zijn ogen doofden en Hana stond vast.
“Vrienden. Hier zien we de onvoorstelbare complexiteit der simpelheid. Het is ronduit verbijsterend. Altijd heb ik getracht om de simpelheid, afgezet tegen onvoorstelbaar complex denkwerk, niet onder te laten sneeuwen. Zelf lijdt ik daar dus onder, want ik wist het niet! Parg wist het wel! De onbepaalde kracht van het aardse leven...”
“De meester wordt verbeterd door de leerling,” stamelde Wimme.
“Dr. Lunaj, activeer Parg weer even,” zei Hana. “Hij drukt mij tegen zich aan en ik krijg zere bulten.”
“Trage doorbloeding, Hana?” vroeg Coin. “Daar weet ik wel wat op, hoor!”
“Kan wel zijn, maar dan moet eerst Parg tot leven geroepen worden,” zei Hana.
Dr. Lunaj activeerde Parg weer. Hana wreef over haar pijnlijke bulten.
“Waarom was Parg buiten werking?” vroeg de robot.
“Loid vertelde een vieze mop en omdat jij alles onthoudt moest je even weg,” zei dr. Lunaj.
“Parg is niet geneigd dat te geloven, dr. Lunaj. Maar goed. Sorry Hana, Parg kon hier niets aan doen. Is de doorbloeding alweer in orde?”
“Kan hij horen als hij is gedeactiveerd?” vroeg Coin verbaasd.
“Nee, Coin,” zei dr. Lunaj. “Maar Parg weet ook wat doorbloeding is.”
“Jeetje,” zei Loid. “Een robot die verstand heeft van vrouwen. Parg, wij moeten eens rustig praten...”
“Nu niet, Loid. Ries had nog een vraag over straf bij de nieuwe mens.”
“Het is toch onvoorstelbaar!” kermde Ries. “Onthoudt dat ding nou alles?”
“Parg is geen ding, Ries. Parg onthoudt wat van belang is voor de mens.”
“Loid,” zei dr. Lunaj. “Je woorden waren fantastisch. Ik voel me weer prima. Je krijgt koffie.”
De sfeer was weer prettig. Lod en Coin hadden met hun leipe opmerkingen de ernst even weggenomen.
“Het wonderbaarlijke van een groepsbijeenkomst is dat er altijd opmerkingen boven komen drijven die je zelf niet kunt verzinnen of bedenken. De creativiteit van de mens is onnavolgbaar,” zei dr. Lunaj. “Als groep of team kun je dan heel sterk worden. Ontwikkelde breinen ontberen vaak de simpele dingen die ook nodig kunnen zijn om tot iets te komen. Ik vind dit geweldig. Ik eis ook van jullie, als wij tot samenwerking komen, dat wij gelijkwaardig zijn. Zie mij alsjeblieft niet als een wetenschapper die ver bij jullie vandaan staat. Ieder heeft zijn eigen vaardigheden die allen even waardevol zijn. Het is ook de bedoeling dat we ervaringen gaan uitwisselen tot nut van elke leefgroep.”
“Dat lijkt me een goed idee, dr. Lunaj,” zei Meik. “Creativiteit staat los van intellect. We moeten trachten dit ten goede te laten komen aan hetgeen waar we mee bezig zijn. Of gaan zijn, het is nog niet zover.”
“Prima, Meik. Nu het antwoord op Ries zijn vraag...
Gesteld is dat straf waarschijnlijk niet nodig zal zijn. Maar er is wel degelijk een systeem om verkeerd gedrag te ontmoedigen. Ik kan me voorstellen dat jullie het zullen afwijzen, maar ik kan het verdedigen...
We gaan ervan uit dat eenieder behulpzaam is naar elkaar. Het sociale contact, het er zijn voor elkaar. Mocht het nu zo zijn dat iemand zich steeds daaraan onttrekt, dan kan hij na een waarschuwing gestraft worden. De ouderraad beslist hierover en voert het ook uit. De lichtste straf is een voedingsstraf. De persoon  wordt vastgezet en krijgt een aantal dagen geen voeding, alleen vocht. Dit klinkt misschien hard, maar een straf moet een straf zijn. Tien dagen zonder voeding is het maximum. Beslist de ouderraad een zwaardere straf dan tien dagen, dan raakt hij een vinger kwijt...”
Een gemompel ging door de groep. Dr. Lunaj vervolgde:
“Dit zijn relatief lichte straffen, immers, hierna gaat zijn leven verder. Met dien verstande dat ieder kan zien dat hij zich heeft misdragen. Hij mist een vinger, of zelfs meerdere.”
“Wat gebeurt er als de vingers op zijn, dr. Lunaj?” vroeg Hane.
“Het lijkt me sterk dat het zover komt, maar mocht dat zo zijn dan volgt de hand. En daarna een voet. Niet twee handen, want dan kan hij niet zonder hulp.”
Er viel een stilte.
“Ik weet, dit klinkt allemaal banaal. Maar simulaties van de nieuwe leefvorm toonden aan dat straffen vrijwel niet toegepast hoefden te worden. Deze vorm van leven is zo rustig dat het geen vergelijk is met de omstandigheden zoals wij die nu kennen. Het is zo totaal anders, geen stress, geen haast, geen frustraties.”
“Natuurlijk, dr. Lunaj,” zei Raiaa. “Maar de mens bezit een aantal dwingende zaken in zijn gevoelsleven die dan bij verkeerd gedrag ook onderhavig zijn aan het strafsysteem... stel ik me zo voor.”
“Natuurlijk, Raiaa. Maar ook het gevoelsleven zal zich anders ontwikkelen. Anders dan dat we nu kennen. Het zal gevoed worden door vastliggende nowa's. En beperkingen. De beheersing zal anders en beter worden omdat er respect zal zijn voor het andere individu.”
“Betekent dat dat in uw visie kinderen niet meer mogen vechten met elkaar, dr. Lunaj?” vroeg Hana.
“Nee, Hana. Kinderen mogen vechten en robberen met elkaar. Dat is een natuurlijk gegeven. Bij kinderen onderscheiden zich ook al de latere leiders. In dit geval onderraadleden. Doch het zal begeleid worden. Treiteren en pesten is verboden. Plagen is de grens. Het streven is dat iedereen gelijk is, ook het onderraadlid.”
“Wordt dat geen duffe boel, dr. Lunaj?” vroeg Hana verder.
“Nee! De andere kant, die we kennen uit het verleden en het nu, zijn getraumatiseerde mensen, beschadigd in hun jeugd. Een onnodig kwaliteitsverlies van het leven. Kleine voorvallen met verstrekkende gevolgen. Het machtsgevoel van de treiteraar tegenover de treurnis van het slachtoffer. Ik vind dit niet nodig bij het zelfbeschikkend wezen dat de mens is.”
“Ik begin het een beetje te vatten allemaal,” zei Breg bedachtzaam. “En ik kan me er wel in vinden. De basis is een uniforme opvoeding voor ieder nieuw mens. Voorheen voedden de ouders hun kinderen op en nu worden zij onderworpen aan de groep.”
“Juist, Breg. De kinderen slapen alleen 's nachts thuis. Overdag, iedere dag van de week, zijn zij in de groep. Dat klinkt onwezenlijk, maar dat is het niet. De ouders rouleren in de leiding. De details staan allemaal beschreven.”
“En als ouders dit niet zouden willen?” vroeg Gailla.
“Het is net zoals het verkrijgen van voeding van levensbelang is voor het bestaan. Iedereen wordt erbij betrokken. Willen of niet willen is dus niet aan de orde. Wel is het zo dat vrouwen de boventoon zullen voeren omdat zij gevoelsmatig hiervoor beter geschikt zijn, zeker in de eerste levensjaren. Als de kinderen ouder worden komt er een meer mannelijke inbreng.”
“Dr. Lunaj,” zei Coin, “ik begrijp nu wel hoeveel denkwerk u verricht moet hebben om tot zo een programma te komen. Het is niet te vatten. Ongetwijfeld zult u veel hulp van computers hebben gehad. Daarnaast heeft u ook nog Parg ontworpen, de ultieme robot... wat bent u eigenlijk voor mens? Slaapt u weleens?”
“Weinig, Coin. Natuurlijk heeft de computertechnologie mij ontzettend geholpen. Maar denk nu niet dat deze nieuwe situatie een klinische, gevoelloze leefvorm zal worden! Absoluut niet! Ik ben ervan overtuigd dat de kwaliteit van het leven beter zal zijn, met meer begrip en waarderering voor het leven en de natuur, bij het ontbreken van energievretende ambities als status en rijkdom. Denkkracht en creativiteit komt nu ten goede aan de medemens. Op de lange termijn zal de mens collectief tot betere prestaties kunnen komen zonder kommer en ellende en een verdorven en bedorven aarde. Als deze zich zal weten te herstellen... Dat is mijn visie. Ik hoop dat jullie het kunnen en willen begrijpen. Niet meteen, het is een groeiproces...”
”Het is al een mooi gegeven dat er tenminste iemand is die daadwerkelijk iets onderneemt,” zei Breg. “En dan ook nog iets van belang, met wezenlijke plannen. Eigenlijk zie ik het steeds meer zitten, temeer daar het in theorie een geweldloze, vrije omschakeling is... dr. Lunaj, wilt u uw naam verbinden aan dit plan, of gebeurt het anoniem?”
“In beginsel anoniem, Breg. Vroeger of later zal er toch wel iemand achter komen. We moeten ook niet te hard van stapel lopen. Ook wij moeten wennen aan dit proces. Het is natuurlijk mogelijk dat er allerlei praktische probleempjes of problemen op gaan duiken. Die zullen we moeten overwinnen. Ook moet er het besef zijn dat jullie in de huidige structuur als leiders gekenmerkt gaan worden. De mensen zullen zich aan jullie vastklampen. Die rol moeten jullie gaan dragen. Als je dat absoluut niet wilt of kunt, dan heeft het geen zin om mee te doen.”
“Als het willen er is, is kunnen nog iets anders,” zei Wimme. “We weten niets!”
“Voor ieder is er een stappenplan. Dit wordt jullie hulp. Noem het maar huiswerk. Het is zeer uitgebreid. Naast mijn eigen inbreng heeft de computer het aangevuld. Uiteraard blijft het onvoorziene altijd actueel, zoals ik al zei, doch er is altijd overleg mogelijk met elkaar en met mij.”
“Ik weet dat mijn leven totaal anders zal worden,” zei Ries. “Toch trekt het me. Het lijkt me een enerverend avontuur, met een enorme voldoening als het mocht lukken. We weten nu wat de bedoeling is. Ik had zoiets niet kunnen verzinnen.”
“Als er een noodsituatie is, wordt je creatief, Ries,” mompelde dr. Lunaj. “Ik kan er geen vrede mee hebben dat het zo moet aflopen met de aarde. De werkelijke machthebbers zullen nog lang kunnen overleven, doch de rest zal het niet halen. De laatstlevenden zullen elkaar naar verwachting ook nog gaan bestrijden. De ontvoeling der mens maakt de gekste situaties mogelijk. Het is zo tragisch waar de technologische vooruitgang toe heeft geleid, de mens heeft zichzelf niet kunnen beheersen.”
Alle aanwezigen waren onder de indruk. Deelgenoot geworden in plannen die misschien te groot waren om te bevatten. Plannen van een gedreven geleerde die iets van middelen bezat om dit te ondernemen. Het puinruimen na een eeuwenoude evolutie van het mensbestaan die hem in deze toestand had gebracht. En zij werden nu geacht hieraan mee te werken... Tot heil van de toekomstige mens, waarvoor zij nu misschien een niet te bevatten verantwoordelijkheid gingen dragen... Dit was bijna niet menselijk. Voordeel was dat het kleinschalig kon beginnen, het gaf hun de tijd om aan de situatie te wennen, te leren. Maar had het een kans van slagen? Dat was de grote vraag. Verwachtingspatronen konden verkeerd uitpakken, dat was inmiddels wel bekend. En hoe zou de gevestigde orde erop reageren? Zij waren machtig en tot alles in staat. Was er een kans om een aanval van hen te overleven? Dr. Lunaj zei dat hij erop was voorbereid, maar was dat ook zo?
De geavanceerde robots zouden een voortreffelijke hulp zijn. Zij zouden nodig zijn, dat stond wel vast. Althans in het begin, later moesten zij in het nieuwe concept overbodig worden. Maar hoe zou dat later eruit gaan zien? Als er jaloezie zou komen vanuit de andere kant, dan zouden er problemen komen! Grote problemen. Dr. Lunaj had dit al voorzien. Maar hoe?
Coin vroeg het de geleerde.
“Technisch ben ik in staat om de leefgebieden waarin we gaan vertoeven volledig af te schermen van de buitenwereld. Een ondoordringbaar schild, onzichtbaar. Met een druk op de knop kan het geactiveerd worden. Als energiebron wordt zonne-energie gebruikt, welke vanuit de ruimte in geconcentreerde vorm doorgestraald wordt. zaak is wel om de apparatuur te installeren. Helaas zullen we dus voorlopig alert moeten zijn op aanvallen, doch dat wordt mijn taak. De elektronica staat tot mijn beschikking om dit alles afdoende te verzorgen.”
“Onvoorstelbaar allemaal, dr. Lunaj,” zei Coin. “U heeft alles goed voorbereid.”
“Ik doe mijn best, Coin. Dit moet eenvoudig lukken, dus ik moet aan alles denken. In deze zijn de satellieten van grote waarde. Zonder deze kan ik onszelf niet beschermen.”
“Fantastisch,” mompelde Raaia. “Ik stel me voor dat het nodig zal zijn. Jaloezie veroorzaakt de gekste dingen.”
“Ik weet het, Raaia,” zei dr. Lunaj. “We hoeven alleen maar in de geschiedenis te kijken.”
“Dr. Lunaj, als blijkt in de tijd dat onze leefvorm succesvol zal zijn, dan kunnen er toch rare dingen gebeuren. Ik bedoel te zeggen dat na tientallen jaren of langer de oude orde er ook nog zal zijn. Heeft u zover gedacht?” vroeg Ries.
“Ja, Ries. Mijn verwachting is dat het zogezegd in elkaar zal overvloeien. De scenario's hiervoor liggen klaar. Weer zal moeten gelden dat de kinderen van deze groep de juiste opvoeding moeten krijgen om het systeem tot zich te nemen. Wel is het zo dat nog niet bekend is hoe de aarde er dan milieu-technisch voor staat. Het kan best zijn dat er onnoemelijk veel doden zullen komen vanwege deze omstandigheden. Ik kan ook niet alles weten.”
“Parg denkt dat het merendeel der mensheid zal afsterven,” zei de robot.
Allen staarden de robot weer aan. Deze vervolgde:
“De processen zoals ze gaan, kunnen niet zomaar gestopt worden. Onze leefgroepen kunnen ook niet alle mensen opnemen, dat is eenvoudig onmogelijk. er is tevens nog een andere factor van wezenlijk belang, en dat is voeding. Door de genetische manipulatie van gewassen is er al zoveel ontregeld dat er niet voldoende voeding meer zal zijn. Het is nu al een groot probleem. Zelfs al zouden we het willen helpen, het kan eenvoudig niet. Maar ze zullen in hun nood ons wel gaan aanvallen. Het is al gezegd. We krijgen ermee te maken.”
“Het wordt een bijzonder nare overgangsperiode,” zei dr. Lunaj. “Wel zal ik trachten er iets voor te bedenken, maar dat zal niet eenvoudig zijn.”
“We weten nu iets van uw plannen,” zei Loid. “Het zal moeilijk zijn, maar er gebeurt tenminste iets. Het is allemaal op vrijwillige basis met veel eigen verantwoording, en dat bevalt me. Ik zou niets beters kunnen verzinnen. Er is geen dwang, onderwerping of manipulatie. Alleen aanpassing aan iets wat zal moeten om tot een betere situatie te komen voordat het te laat is. De hulp van de robots trekt me ook aan, zij zullen nodig zijn in eerste instantie. Dat mag ook, want we verkeren nu in het tijdperk dat zij bestaan. De techniek staat tot onze beschikking en het is voorlopig gerechtvaardigd om die te gebruiken. Zonder techniek zijn we machteloos, als we weten wat er tegenover ons staat. Verdedigen is niet verboden en al helemaal niet als we beseffen wat we voor ogen hebben...”
“Dank je voor deze woorden, Loid,” zei dr. Lunaj. “Om dit tot een succes te maken, moeten we er allemaal in geloven en elkaar steunen. We weten dat als er niets ondernomen wordt, dat het dan in theorie slecht afloopt op aarde. Alle voortekenen wijzen erop, nog afgezien van het feit dat complexe computerprogramma's dit doemscenario ondersteunen met daadwerkelijke feiten. De heersende krachten zullen niet ineens de juiste mentaliteit krijgen om dingen te veranderen. Dat is iets wat voor mij vaststaat. Gevormd in de vele gesprekken die ik hierover al gevoerd heb. Zover ik weet is er niemand met iets als dit bezig, dus wij zullen het moeten doen!”
Habe nam het woord.
“Het is toch een onvoorstelbare verantwoording voor ons groepje om het aardse bestaan te gaan continueren, dr. Lunaj. Kunnen we dat wel aan?”
“We beginnen klein, Habe. Het geeft ons de tijd om te leren. Vergeet ook de ondersteuning niet. Alles staat in een scenario. De tijd zal ons de verdere kracht en ervaring geven, en tevens zal een positief resultaat ons vleugels geven om deze taak te volbrengen. Wij zijn nog de oude gevoelsmensen, daarom zijn we hier. Meik heeft geen vrienden met een managersmentaliteit. Dat is een wezenlijk verschil. Verkeerde gevoelens hebben de mensheid naar de afgrond gedreven, nu is het tijd dat goede gevoelens een ommekeer teweeg brengen die de mens weer op het goede pad moet zetten. We doen dit niet om in de geschiedenisboekjes te komen, doch om een betere wereld te creëren op een fantastische aarde.”
Robot Parg nam nu het woord.
“Parg heeft het menselijk gedrag ook intensief bestudeerd. Het is verbijsterend hoe snel het allemaal gegaan is. Het gedrag van de mens is per generatie zo snel veranderd. Iedere nieuwe generatie was anders dan de vorige. Van stabiliteit was geen sprake meer. Het sociale aspect, wat voorheen kenmerkend was voor mensen, verdween meer en meer. De mens verleerde het eenvoudig. De genetisch gemanipuleerde mens had al helemaal geen gevoelens meer en is in feite bijna van robotische structuur, echter zonder de kracht en vaardigheden die Parg bezit. Met dit verschil dat Parg de taak heeft mensen te dienen en zij niet. Parg is het volkomen met dr. Lunaj eens dat de heersende leefstructuur niet heilzaam kan en zal zijn voor de mensheid. er zijn al genetisch gemanipuleerde economische machthebbers die werken met gekloonde wezens en robots. Van hen kan helemaal niets meer verwacht worden. Zij hebben al geen menselijke eigenschappen meer, doch bezitten wel veel macht. Zij zullen de huidige toestand ten alle tijde willen continueren. Van hen vallen nog veel problemen voor ons te verwachten, temeer daar zij ook ambiëren langer te leven middels technieken als orgaantransplantaties. De onsterfelijkheids-status... dat is ook een verkrachting van de natuurlijke waarden waar de mens mee dient om te gaan. Het is fout om dit te doen. Parg is ook onsterfelijk, doch is geen mens. En Parg probeert het menselijk bestaan positief te beïnvoeden. Parg zijn onsterfelijkheid staat ten dienste van de mens. Een onsterfelijk mens handelt ten gunste van het eigen individu, mogelijk gemaakt door financiële verworvenheden. Het plaatst deze mens boven zijn soortgenoten en dat kan niet heilzaam zijn. Wat is het recht dat hij dit kan doen en anderen niet? Parg weet het niet.”
Weer keken ze de robot aan. Zijn woorden maakten indruk. Hier stond een metalen mens iets te orakelen waar ze iets mee konden.
“Dr. Lunaj,” vroeg Coin, “als uw plannen met onze medewerking niet tot het beoogde resultaat mochten leiden, wat voorziet u dan wat er gebeurt? Met de aarde, met de mens?”
“Dat wil je niet weten, Coin. Parg gaf al iets aan, voedselproblemen en grote sterfte. De geslaagden zullen met behulp van de techniek sowieso overleven en naar verwachting tot in lengte van dagen of tot het einde der tijden de boel op aarde manipuleren.
Wegens het verdwenen gevoelsleven en het gebrek aan menselijke waarden zal er een nieuw soort slavernij ontstaan. Misschien wel een gekloneerde maatschappij, of zelfs een soort van genetisch gemanipuleerd leven. De techniek zal de leidende orde de ultieme, onaantastbare macht geven. Ik wil er niet eens aan denken. Jouw vraag heeft in die zin een grote waarde, Coin. Het benadrukt weer even wat de mens in theorie te wachten staat als wij onze plannen niet verwezenlijken!”
“Wacht even,” zei Sylfia. “In de geschiedenis heeft de mens zich altijd weten te ontworstelen aan onderdrukking.”
“Inderdaad, Sylfia,” zei Parg. “Nu zal dat echter onmogelijk zijn. De ultieme techniek is zonder techniek niet te overwinnen. Vroeger was een massaal optreden van duizenden mensen voldoende om iets te bereiken. Nu niet meer. Een straler kan duizenden mensen stoppen. Als je de eigen techniek onthoudt aan de tegenkant, bezit je de macht. De heersende orde is nu al niet meer te overwinnen in zijn forten. Het ongecontroleerde evolutie-proces van de mens in zijn geldstructuur heeft dit alles mogelijk gemaakt. Het zich niet opleggen van beperkingen heeft een keerzijde! Een dodelijke! Nog is het niet te laat. Gelukkig zijn er mensen zoals dr. Lunaj en jullie groep, die begrijpen wat er gaande is en ook daadwerkelijk iets willen doen. Jullie leggen jezelf beperkingen op door genoemde zaken niet na te jagen. Jullie zien het belang in van de waarde van het leefsysteem aarde en willen dit redden, net zoals dr. Lunaj.”
Er viel weer een stilte. Ieder dacht na over de woorden van de robot.
“Mocht er in een later stadium een strijd gaan ontstaan,” zei Hanu, “dan zullen we er niet aan ontkomen om mensen te doden. Dat zint me niet zo.” Vragend keek zij dr. Lunaj aan.
“Dat is waar, Hanu,” antwoordde deze. “Voor mij is er de offensieve en defensieve strijd. Het is al gezegd. Maar iets wat zal moeten, moet eenvoudig gebeuren. Wij ambiëren alleen het goede. De andere kant niet. Dat is voor mij een wezenlijk verschil.”
“Laten we niet op deze zaken vooruit lopen,” zei Loid. “We weten niet hoe het gaat lopen.”
“Inderdaad,” zei Hanu, “maar ergens op voorbereid zijn is een goede zaak. Vooralsnog is het dr. Lunaj zijn zorg, zoals hij zelf al aangaf. Hopelijk worden wij er niet mee geconfronteerd.”
“Goed, vrienden,” zei dr. Lunaj. “Zijn er voor het moment nog vragen?”
“Wat doen we nu verder?” vroeg Wimme.
“Ieder gaat weer terug naar zijn plek. Ik kan jullie allemaal bereiken. Jullie krijgen een gebied toegewezen waar je dient heen te gaan. De robots zullen er zijn. Vanaf dat moment gaat het lopen. De robots bezitten het volledige programma en blijven in principe op de achtergrond. Alles wat er nodig is zal vanuit de lucht worden aangevoerd. Alles!”
“Maar, maar,” zei Wimme, “de heersende orde laat toch vrijwel geen vervoer meer toe? Bovendien zullen ze willen weten wat er gaande is...”
“Jullie zullen daar geen zorg om hebben. Dat is allemaal mijn zorg. Vergeet niet dat ik beschik over goede contacten en machtige techniek. Alles is goed voorbereid.”
Dr. Lunaj zweeg even. Min of meer onthutst staarden ze de geleerde aan.
“Het wordt nu serieus allemaal,” zei Meik. “Dr. Lunaj weet waar hij mee bezig is, die indruk heb ik wel. Hij kan niet zonder ons en wij niet zonder hem. Als we een hecht team vormen, kunnen we veel bereiken.”
“Inderdaad, Meik. Dat moet onze kracht worden. Het is van groot belang waar we mee bezig zijn. De ontsporing van het menselijke gevoelsleven moet weer teruggedraaid worden. Het is nog niet te laat, het kan nog. Laat een aantal uit de vele zielen verantwoording nemen om met behulp van de techniek en het nog aanwezige gevoel de zaken ten goede te keren. Voor eens en altijd. Als we niet slagen, ziet het er slecht uit.” Veelbetekenend keer dr. Lunaj hen aan...
“Nooit eerder was de mens in dit stadium,” zei Parg. “De techniek met de bijbehorende voordelen heeft de mens hiertoe gedreven. De mens heeft zich laten gaan, zich geen beperkingen opgelegd. Als een leefvorm zonder gevoel de norm wordt, zal intelligente techniek heersen en de dienst uitmaken. In feite wordt het een soort robotische leefvorm, zonder vreugde en geluk. De restanten van geluk die er nog bestaan, zullen strijden tegen dit gezag en bij gebrek aan gevoel zullen zij medogenloos geëlimineerd worden. Uiteindelijk zal de heersende orde in dit concept na honderden of wellicht duizenden jaren ook uitsterven in een krankzinnige leegte, zonder nog iets van motivatie omdat hen niets meer kan of zal boeien. Het valt te verwachten dat robots hen zullen verzorgen omdat ze het zelf op het eind niet meer zullen kunnen. De menselijke vaardigheden zoals we die nu nog kennen, zullen verbleken en verdwijnen. De heil van de techniek zal zich zo tegen het mensbestaan keren. De uiteindelijke straf van de natuur jegens de wezens die dachten de natuur te verachten. Hoewel Parg als robot de natuur niet nodig heeft, weet Parg wel het belang hiervan voor de mens. Gevoelsmatig weet de mens dat hij de natuur nodig heeft, doch hij meende zich eraan te moeten onttrekken. Heil voor het individu in plaats van zorg voor de soort was een dodelijke factor. Ondanks het feit dat de mens in staat was om robots als Parg te bouwen, die nu via een elektronisch programma ervoor moeten zorgen dat de mensensoort hopelijk kan blijven voortbestaan... Een grotere tegenstelling is niet denkbaar...”
Één voor een keek de robot alle aanwezigen aan. Er heerste een onwezenlijke stilte. Wat was dit in godsnaam voor een robot? Niemand was in staat te spreken zoals hij. Ontegenzeggelijk kon de robot middels zijn geheugencapaciteit putten uit een bijna oneindige hoeveelheid gegevens, maar wat bepaalde de creatieve kracht om tot zulke treffende formuleringen te komen? En waren deze formuleringen zuiver rationeel, of zat er ook nog iets van gevoel in...?
“Parg,” zei dr. Lunaj, “ik heb je gebouwd, maar je blijft ook mij verbazen. Je overtreft jezelf in je gedrag, het lijkt wel of je groeit!”
Diep onder de indruk verlieten ze de grot. Eindelijk wisten ze wat de bedoeling was van de geleerde. De komende tijd zouden ze benutten om zich los te maken van hun verplichtingen en zich gaan voorbereiden op de meest onwaarschijnlijke taak die maar denkbaar was. Ze stonden aan de vooravond van de wellicht belangrijkste onderneming die ooit had plaatsgevonden in het bestaan van de mens...

 

einde van deel 11. wordt vervolgd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

hoi

leuk verhaal ik hou van science fiction ga alsjeblieft verder

groetjes Desiree

Geplaatst op: 2014-03-26 17:01:10 uur