Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 januari 2014, om 10:09 uur
Bekeken:
417 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Rikketikketik, daar gaat je kunstgebit"


 

U bent toch niet bisexueel?

 

Weettikveel! Iedereen is bisexueel in aanleg, behalve zij die het nog niet weten van zichzelf. Ik heb de naam een zeer gevaarlijk, avontuurlijk, onberekenbaar en moeilijk man te zijn, een obsedé sexuel, een seksjuwelen alles verslindende eter gelijk een pterodactylus uit de prae historie en laat mij om die historische reden dan ook niet beperken door de tamelijk eenzijdige keuze voor het zompige vrouw elijk geslachtsdeel dat an sich als natte perzik toch ook zo nu en dan heel interes sante kanten heeft als je je er even in verdiept met behulp van een vergrootglas, dan lijkt het op de Grotten van Han met al die stalagmieten en stalactieten, dan zie je het leven er in op komen als het getij.

Het bloeit en broeit waar het altijd weer boeit.

Eb en witte vloed met schuimkoppen en schedebabbels.

Een audio-visueel genoegen.

Waarom zou je je beperken in het leven tot één geslacht?

Zou een saaie boel worden!

Is er dan niet meer onder de zon?

Het leven is een eenmalige aanbieding en daar moeten we profijt van trekken. Ik parfumeer mij zelve al jaren lang op de zeven heilige plaatsen van het lichaam met Chanel Egoïste en dat doet menigeen twijfelen aan mijn seksjuwelen iden titeit en aan mijn integriteit!

Gek, hè! Zo kreeg ik gisteren nog een email vanuit een Friese boerenstulp van een mij totaal onbekende Friese meneer nabij Heerenveen, een ex-boer die in zijn euvele overmoed een galerietje was begonnen, die mij meldde dat ik a-professio neel was als beeldend kunstenaar. Galerie Saffier noemde hij zijn brakke hut.

Niet dat hij ooit werk van mij had gezien, maar hij had genoeg over mij gehoord van een gereformeerde gepensioneerde tekenleraar uit Drenthe (kut met krenten). Nou, dan weet je het wel waar meneer zijn info vandaan haalt!

 

Ik heb als artiest met minstens dertig vertegenwoordigers van het menselijk ge slacht in extenso en ad ultimo de lichamelijke liefde bedreven in alle rangen en standen, van horizontaal naar verticaal tot omgekeerd hangend als zwaantje in de ringen in de ringen aan toe, upside down en inside out, bij voorkeur op een broeie rige zomer avond op de achterbank van een Mercedes 160 D, zoals in 1965 met een radiotechnicus die van de Herenliefde was, maar ook wel eens bij volle maan boven in een perzikenboom, dan weer in de branding van The Atlantic bij Val André, om daarna weken lang de hemel en de clerus te lasteren met gierende or gasmes op het altaar van een verlaten kerk in zuid Frankrijk en op een blauwe hard stenen zerk van een Parijse begraafplaats met een zak Japanner om de stand bij te houden. Ik heb mij toen helemaal vet cool Gothic gevoeld. De vleermui zen wiekten onrustbarend om het liefdesgebeuren heen en als iets sfeer geeft! Ook goejenavond!

 

Op Vlieland aan de voet van de vuurtoren, waarbij mijn erectie vergeleken maar een klein duimpje was, zodat ik van schaamte bijkans heel even verging en op slag impotent was bij Els, die mij onmiddellijk wees op mijn Bijbelse plicht om vijf maal op een dag bij haar geruisloos binnen te gaan in volle glorie en niet met een slap wormvormig rudimentair ontwikkeld aanhangsel aan te komen dragen met een smoel van zie-maar-wat-je-er-mee-doet-met-mijn-dooie-vogeltje-ik-lees-liever-De-Telegraaf-dan-met-jouw-tumtummetje-aan-de-slag-te-gaan, want dat werkt voor geen meter onder jong geliefden.

Toch hing ik mijn genitaal gereedschap niet gelijk aan de wilgen om een zware pijp te gaan roken.

Na jaren intieme omgang met die griffermeerde haaibaai Els heeft mijn homoseks juwelen identiteit zich geruisloos steeds verder gevormd en ontplooid. Aldus heb ik de ware man als lustobjekt kunnen ontdekken dankzij haar.

Over de rug van de vrouwtjes heen op weg naar het ware genot! Ik heb geen com passie met die teven uit mijn verleden! De beuk er in! Globberen en glibberen! Lekker soppen! Alleen niet met mij.

Verder wil ik er niets over zeggen. Wel dat ik soms mannen prefereer om mee te zak biljarten en dan weer de vrouw hoog in mijn vaandel heb bij het vendel zwaai en. Laat ze maar wapperen die grijp- en, graai rokjes, dat lucht gelijk een beetje op! Koeling is zo belangrijk in de zomer!

 

Bent U bij de titel van Uw opstel geïnspireerd door een bejaardentehuis in Voort huizen waar juist acht bejaarden vergiftigd waren? Dat heette in Uw novelle toe vallig ook ‘Huize Avondrood Water in de sloot?’

 

Nee hoor, ik heb wel met een bejaardenhuis te maken gehad, maar dat ligt op een heel persoonlijk vlak, in die wachtkamer van de dood, al waar het zo ruikt naar lysol en formaline, daar zijn toen in no time dozijnen oudjes op raadselachtige wijze om het leven gekomen. Nee, dat is nooit in de pers of bij Peter R de Vries gekomen, daar zorg ik wel voor! Vitamine R, hè!

 Ik zal U vertellen wat ik weet over die ouwe zakkenwassers uit de Wozoco. Ik was daar jaren lang verpleger en mantelzorger op de stomerij. Hoe vaak liet ik niet de strijkbout expres een half uur rusten op en duur colbert of een kekke pan talon? En die behas en nylons die verdwenen zijn toen wel allemaal op mijn kamer onder mijn matras terug gevonden. En als je flink gedronken en gerookt had ging je pas echt goed los op de afdeling. Ik word altijd vreselijk baldadig van drank. Ga joelend over de daken van autos lopen, net als de Meestervervalser Geert Jan Jansen indertijd samen met Mike Podulke deed.

De insuline smeet je bij liters tegelijk in de bloedzakken, die aan olijk gevormde chroomstalen, modern ogende, verrijdbare kapstokken op rubber wielen met ko gellagers hingen naast de klinische bedden waar de bedlegerigen onder kraak hel der witgoed toch al buiten westen plat gespoten lagen te rotten en te schimmelen, dus het maakte niet veel uit wat je deed.

Een lachwekkend tafereel! We bleven er soms echt in met zijn allen! Je had er echt geen kind aan! Lachsalvos golfden onder het personeel over de afdelingen en was de laatste verstorven dan begon de eerste weer.

Moet je eens kijken hoe snel ze in coma raakten als ik de avondronde had gedaan. Ik trok gewoon een witte jas aan om mijn professionele status te beklemtonen, zette een somber smoel op waar de doodsdriften op leken geschreven en liet een stethoscoop uit mijn borstzakje bungelen om mijzelve een identi teit te verschaf fen. En voor een ieder had ik nog wel een goed woordje over, want wie niet horen wil moet maar voelen ook als ze buiten bewustzijn verkeren, daar kun je geen onderscheid in maken anders is het hek van de dam!

En kreeg ik geen respons van de patiënten dan trok ik ruw de slangen en de infu sen uit die vegeterende afdruiprekken, want wie niet horen wil…. De mens ein digt als een vergiet, de sappen lopen door de gaatjes naar buiten waar de vogeltjes fluiten.

De lucht die er van af slaat! Om die persistente dampen van rottend vlees, ver schaalde urine en zure stront te verdrijven legde ik altijd gemalen koffie naast ze neer, kamferballen of steek een staafje wierrook aan en mompel een Tibethaanse mantram.

Ik loop met gebedsmolentjes, die ik alleen neer leg om mijn Zippo te pakken om een Gitanes aan te steken.

Ja; eigenlijk ben ik uit dien hoofde een soort eigentijdse Heere Jezus met een EO inslag, maar dan in Florence Nightingale verpakking met zo’n oog strelend pleeg zuster bloedwijn pakje aan waar onder vanzelfspekend een jarretelgordel, tangaslipje, nylons van 15 denier, een frivole doorkijk beha en gewapend met een vervaarlijke injektie spuit in de eeltige knuist en een rood kruis! Viltstift is voor heel veel dingen de enige oplossing! Het hoeft niet gelijk bloedsport te worden! Je moet het allemaal zelf op ruimen na afloop.

De direktie mag me verder wel dankbaar zijn en een gouden handdruk geven. De oudjes gingen bij de voordeur onder gewapend escorte op krukken of vast ge klonken met verchroomde handboeien aan rollators naar binnen en kwamen de volgende dag als kist kalveren weer zacht blatend naar buiten, gestrekt tussen zes gepolitoerde met koperen bouten aan malkander geklonken plankjes met hand grepen en dat is heel goed tegen het vallen, want vaak leefden ze nog als ik ze aan het ophokken was en als je de kist van de trap laat glippen breken ze nog hun bro ze bekken, sputum potten en gebittenbakken, want die kregen ze als aandenken mee in hun kist.

Hoorde je weer voor de zoveelste keer de tanden en kiezen als een snoer gebro ken parels over de granieten trap stuiteren.

Rikketik, daar gaat mijn kunstgebit!

Klappertanden.

Geeft allemaal niks.

De doorsnee verpleger is wel wat gewend en het zijn heus niet allemaal nichten die met lief de stront ruimen uit de ondersteken die als koekenpannen onder de bedlegerige, half afgestorven reet van wild vlees worden geschoven. U vraagt; wij draaien is daar het devies!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.