Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 januari 2014, om 14:25 uur
Bekeken:
380 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Kunstenaars. Onrustig, laveloos, bandeloos ontuchtig volk! "


Kunstenaars. Onrustig, laveloos, bandeloos ontuchtig volk! Doolhoofden en Domme Discobollen uit Moordgat  en Ukkel. Altijd onderweg, uit angst ooit ergens aan te komen. Wereldberoemd bij de buren in een klein Frans kutdorpje, internationale tentoon stellingen bij de vleet, maar klagen over het te kleine pensioentje en het opstandige, kijvende vrouwtje dat weinig begrip op kan brengen voor het artistieke, armlastige minkukel waar ze via het huwelijk in is getrapt.

Steeds helpt ze hem op tactische wijze er aan herinneren dat ze haar beste jaren aan hem heeft weg gegooid, hè, Rommert.
In de lift stond de "beroemde" artiest navel aan navel met Brigitte Bardot, ex-filmster en nu zee hondjesmelkster of liepen modieuze auteurs als Cees Nooteboom achterna totdat deze genoeg van ze kregen en ze weg trapten. Ze vertellen over hun Parijse, op het eerste gezicht manlijke, nu al lang failliete kunsthandelaar die zo graag in een mini jupe en een opvul beha rond liep.

Zo enigjes en geëmancipeerd!

Op het goudgele strand van Sint Maarten met een reisbeurs zoals de hasj doorrookte beroepsluilak Rikkert de Pikkert drie jaar vakantie houden en de kunstenaarssteun nog achter na gestuurd krijgen ook.

Wie zou dat niet willen?

Ik dus niet. Aan vakantie heb ik een grote hekel. Altijd gehad. Ik ben bijna
nergens geweest. Zuid Afrika? Goed voor failliete slagers met een alcoholpobleem
en makelaars in koffie of huizen! Wie in Zuid Afrika zwarten trapt, die trapt in
Holland huisdieren, bij voorkeur bij kennissen.
Naar verre landen om veel te kunnen verhalen? Mij niet gezien! Ik zie het wel op
Geographical Chan nel in prachtige kleuren die van het scherm van de flat screen
LCD King Size televisie af spatten. Heimwee naar culturen waarvan ik de taal
niet spreek of lezen kan ken ik niet. Iemand die tegen mij zegt: Volgende week
vertrek ik naar PsoeloePsoeloe land om het KutKwakoe festival bij te wonen maakt
mij niet jaloers . Integendeel! Ik heb medelijden met en minachting voor de
artistieke wereldreiziger die zo nodig moet.
Allereerst het inchecken op Schiphol waar tijdens het uren lang wachten
malariamuggen een prooi zoeken. Daarna de vlucht met de wetenschap dat elk
moment een paar Islamfundamentalisten kun nen opstaan met machinepistolen om de
gezagvoerder op te dragen op puur religieuze wijze het toestel door de
Eiffeltoren te laten vliegen ter lering en vermaak van de media.
Vervolgens een harde landing op een zanderij vol kuilen die het toestel net niet
over de kop doen slaan, een verstikkende, vochtige hitte van het tropische
klimaat, de onbegrijpelijke koeterwalende straatarme bevolking die wel
buitengewoon onfris ruikt uit de derde oksel en voortdurend aan je reet hangt om
je wat muntstukken afhandig te maken, de diarhhee na het eten van een op het
eerste gezicht goed ogend stuk fruit, de amoebe infecties, de gele koorts, de
vliegende tering en de vlektyfus, de insectenbeten, de gifspinnen ter grootte
van een rugzak, die twee meter de hoog te in kunnen springen op weg naar je
strot.
Ik heb in landen buiten Europa niets te zoeken en schat de West Europese cultuur
hoger dan alle andere onbegrijpelijke verweggistan culturen.
Vakantie? Ik heb er gloeiend de pest aan! Ik zit liever in mijn atelier of op
mijn werk kamer. Een land waarvan ik de taal niet versta daar kan ik ook niet
aan de cultuur deel nemen.

En voor wie geen pedofiel is heeft het onderwijzersbestaan of een pseudo-culturele
reis naar Thailand ook al geen zin. Amoureuze ontmoetingen op het toilet van een
Boeing hebben nooit de loop van mijn leven beslissend beinvloed. Net zo min als
ik ooit een aantrekkelijke kunstartieste heb gebeft op het toilet van de
kunstenaarskroeg terwijl zij wijdbeens met opgetrokken mini jupe en afgezakte
tanga op de bril stond zodat ik er beter bij kon met mijn begerige tong naar
andervrouws intiem.

Ik durf niet te vliegen of onbekende dames op het toilet te beffen met een
onzekere serostatus, dus gaat er veel aan mij voorbij in het artistieke
hoofdstedelijke leven van Amsterdam in de socië teit Arti et Amicitiae waar
dergelijke praktijken wellicht in het verleden schering en inslag waren.
Ik ben anti vliegtuigen. Als het de mens gegeven was langs het zwerk te scheren
als een adelaar had de Schepper hem wel vleugels gegeven.
Ik rijd geen auto en zal het ook nooit leren. Daarin ben ik de enige niet. Ook
Remco Campert be stuurt geen milieu vervuilende benzineslikker en daarmee mag ik
hem feliciteren.
De kunstenaars aanstelleritis om handtekeningen te vragen aan internationale
beeldende kunste naars of uitvoerig ter meerdere eer en glorie van de onbekende
briefschrijver, correspondenties te onderhouden met alles wat rijk, beroemd,
berucht of bijkans almachtig is, wekt alleen mijn lachlust en minachting op.

Vrijwel iedere gesubsidieerde kunstenaar rookte zijn pijpje hasj in een smerige
Berber tent te mid den van een aantal groezelige autochtonen met venerische
kolensjouwerskoppen of werd anaal, hetzij genitaal gevingerd door een stinkende
sjamaan in een Tibethaanse zweethut. Een intense bekerings ervaring, dat wel!
Dat lijkt mij wel wat om op die manier over de heteroseksjuwelen streep
getrokken te worden!
De venerische ziekte die ik in 1968 opliep in Haarlem via mijn toekomstige
echtgenote kostte mij minder dan de gemiddelde hoerenloper in navolging van de
grote Van Gogh van het Heilige Oor op liep in een luizig, bedompt sexhuis.
Twee spuiten in mijn reet en ik was weer fit. Uit balorigheid zat ik dezelfde
avond na de mij toege diende medicatie op het Zandvoortse strand met een vol
geplast bierglas een artistieke collega op jolige wijze achterna die avond. Ik
stond stijf van de eerste, geinjecteerde honderduizenden een heden van een breed
spectrum antibioticum.

Veel kwaad kon het toch niet dat strand incident en ik vond het een leuk idee
voor later. Geschied schrijving avant la lettre. Toch zal ik nooit op voet van
gelijkheid omgaan met leden van het konink lijk huis om de eenvoudige reden dat
zij mij niet en ik hen niet tot dienst wens te zijn. Van een pandabeer in de
dierentuin verwacht ik per slot van rekening ook niets en de afdeling
hoogvliegers zoals de aasgieren sla ik altijd over. Nog steeds heb ik moeite te
gaan staan als het Wilhelmus, dat lijflied van het Oranje tuig, wordt gespeeld
en mee zingen doe ik al helemaal niet. Zoals de oer domme, schilderende 17-e
eeuwse beroeps imitator Hank Duvelsjas met zijn vier jaar Ulo zal ik nooit snel
in een marineblauw pak met stropdas, kenmerk van loon- en kantoorslaven,
schieten als de koningin zich aandient bij de achterdeur.

Elseviers Prof. Dr. P. Vinken als geacht republikein heeft nog steeds mijn
respect. Niet alleen kocht hij twee tekeningen en een zeefdruk van mij, maar hij
weigerde aanvankelijk Beatrix en Claus te ontvangen in het gebouw van Elsevier.
Ook hij had een grondige hekel aan vakantie houden of lang uit op een handdoek
op het strand liggen en een nog grotere hekel aan het Oranje tuig, de grootste
steuntrekkers van Nederland.

Zelfs als ik al de reet zou willen likken van een geniaal kunstenaar, dan zou ik
nog niet weten van wie. Ik zeg ronduit dat de valium slikkende graficus Sjoerd
een hielenlikker van auteur Cees Noot enboom was en dat zijn zwarte band judo
mij niet imponeert. Integendeel, als karateka schop ik zijn kop al van zijn romp
nog voordat hij mijn jasje beet heeft. Niet voor niets kreeg ik bokslessen van
ex-kampioen Lolle van Houten en beoefende ik full contact kyokushinkai karate
bij twee scholen vijf maal per week. Wie wat bewaart, die heeft wat en aldoende
leert men. Ik ken wel een slanke, bevallige kunstenares wier bevallige reetje ik
met liefde lik, maar ik ga geen naam noemen, anders staat heel artistiek Arnhem
in café Meijers weer eens op zijn achterste spillepoten.

Een grootheid van klein kaliber, de zwarte kousenkerk aanhanger prof. Rookmaaker
veroordeelde in 1976 mijn artistieke werk als je reinste pornografie. Jammer
genoeg vermeldde deze hoogge leerde heer niet dat hij de pornoprenten van de
Jordaner Aat Veldhoen verzamelde. In navolging van Rookmaaker deelde de streng
greformeerde eeuwige student Hans ?doctorandus? van S. mij per brief mee dat hij
mijn werk ?rubbish? en ?bullshit?vond, gehéel en al in stijl met het Amerikaanse
gereformeerde chantage taaltje dat bij al die medewerkers van de E.O. in zwang
is. Van S., als afge studeerde nep- en na maak filosoof (n.b. afgestudeerd bij
de Marxist Drs. J. Corver en bij de gees telijke vader van de Rote Armee
Fraktion Rudi Dutschke die ze terecht een kogel door zijn kop scho ten en om die
reden benoemd en beroemd werd aan de Universiteit te Groningen) die nergens ver
stand van heeft en als free lance producer voor de E.O. werkte, knutselde een
kunstprogramma in elkaar waar elke gepensioneerde school meester met kanker, die
in zijn vrije tijd water verfjes met een glutonkwast op kastpapier bij elkaar
kwast, op de koeleurentulleviessiebuis bij de E.O. kon verschijnen.

Hij liever dan ik.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.