Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
7 januari 2014, om 16:45 uur
Bekeken:
483 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
219 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fred van der Wal rekent af"


Fred van der Wal rekent af

‘Wat mij opvalt is de slapte en jaloezie van de collegaatjes uit het beeldende veld…te veel soul en te weinig body! Doet U mij nog maar een kopstoot & een dubbele portie bitterballen en wilt u mij even de krant van gezond Nederland aanreiken!’ 

In brede kring overheerst de mening dat Fred van der Wal , op grond van diverse nader toe te lichten redenen in dit profiel, niet meer de hoogte of de kracht bereikt waarvan zijn vroege werk blijk gaf. Heel wat oudere kunstenaars hebben daar overigens last van door funktie verlies en uitval.
 Zo noemde auteur Martin Hartkamp in zijn huis op de Oude Bildtdijk hem in 1993 een veeelbelovende jongen in 1968 die zijn belofte nooit heeft ingevuld.
 Onze artiest haalde zijn schouders op en zegt geamuseerd: 'Ik heb het, geloof ik, niet zo slecht gedaan. Meer dan 350 exposities in binnen en buitenland. Nog niet zo lang geleden in New York, het Mekka voor menig collegaatje! De Friese collegaatjes haten mij omdat mijn werk verder komt dan ik ooit zal reizen!'

De kunstenaar roept wellicht om deze reden heel wat irritaties op. Het onloochenbare feit dat hij grote huizen bezit in Nederland en Frankrijk zorgde voor heel wat kinnesinne onder de artiesten.
 Het feit dat hij zichzelf voortdurend op de voorgrond plaatst, ook al is heel zijn kunstenaarschap gericht op de syste matische afbraak van zijn eigen verleden en van het bekrompen, rechtse milieu waarin hij opgroeide, begint vele kunstenaars sterk op de zenuwen te werken. Wat denkt die meneer van der Wal eigenlijk wel?
 Het hinderlijke vloeit niet zozeer voort uit het autobiografische karakter van Fred van der Wals geschriften, fotos, schilderijen en tekeningen, maar vooral uit de psychische gesteldheid waarmee de schrijver/schilder met zijn eigen verleden afrekent als hij de gereformeerden klestmeiers en piëtistische sekteleden die door manipulerende voor gangers onder de duim worden gehouden genadeloos af maakt in felle bewoordingen.
De hele opzet van de afrekening waaraan de auteur sinds 2006 met een sterke emotionele geladenheid in zijn webkogs en nog uit te geven boeken werkt, ontspringt aan een scherp bewustzijn van de eigen superioriteit, zijn intelligentie en soms schokkende levenservaringen, hetgeen niemand zal ontkennen.

Zegt hij zelf niet zo overduidelijk: 'Ik wil bij voorbaat een iegelijk uitnemender achten dan mijzelve, maar de ander dient dan wel eerst even duidelijk te maken dat hij ook uitnemender is, want wáár hebben wij het anders over?' :'
 In de jaren zeventig noemde menig salon communistische galeriehouder en collega hem een racist, nazi, rechtse bal gehakt en fascist, zonder te weten wat die termen eigenlijk in hielden.
 Zijn schrijven blijft een bevestiging van het eigen gelijk, ook al voelt Fred van der Wal goed aan dat hij zich, objektief gesproken, voortdurend misdragen heeft, bij voorbeeld tijdens de tijd aan de Da Costakweekschool te Bloemendaal van 1960-1966 of bij opkomst in militaire dienst, als een dwingeland met ijzeren vuist zich een weg baaande door het kunstenaarsplantsoen en voorheen zich volgens velen opstelde als modieuze would be kunstenaar, die een nihilistisch voorbeeld nam aan de genotzuchtige Franse Nouvelle Vague enerzijds en de decadente Engelse Mod period van de jaren zestig.
 Zelfkritiek, afschuw, schuld en boete voor de eigen daden, herinneringen, dromen en gedachten, gekoppeld aan een neiging om geen werkelijk baanbrekende keuzes te maken, behalve op papier of linnen, vormen de materie van dit kunstenaarschap dat geen precedenten kent.
 De voornaamste motivering ervan ligt, voorzover we op grond van de teksten daarover met enige zekerheid een oordeel kunnen vormen, in de behoefte van de auteur om door het schrijven een nieuw, eigenzinnig, heftig anarcho-cultureel bestaan op te bouwen op de puinhopen van het verguisde, laffe, leugenachtige ikje in de ban van een benauwde, bekrompen fenomenologisch getinte zestiger jaren schoolmeesters opleiding.
Niet voor niets wensen ex- klasgenoten doorgaans geen enkel contact met hem jaren na dato.

Onlangs verzocht een beeldhouwster (Ank B.) die in een parallelklas zat gepikeerd of zij onmiddellijk van de adres senlijst van Fred van der Wal kon worden verwijderd door onze ras artiest. Zij herinnert zich nog goed hoe Fred een tekening van haar in 1963 (49 jaar geleden!) honend “semi-artistiek” noemde. Vergeten kan ze niet, vergeven wil ze niet, ook niet nadat de kunstenaar zijn excuses in 2012 aanbood voor hetgeen zich in 1963 op school af speelde.
 Hij herinnerde zich het voorval niet en zegt: 'Het meisje zal wel hevig verliefd op mij zijn geweest zoals de meeste meisjes op die school. Ze wilden allemaal dat ik ze een kind aan naaide!'

De beelhouwster gooit als AOW gerechtigde pensionado hoge ogen in de IJsselsteinse dorpsgemeenschap waar zij woont en werkt temidden van totaal onbekende dorpskunstenaars type halluvve zool.

De schrijver Fred van der Wal van teksten, waarvan de literaire aanzet al terug te vinden is in een eksperimenteel verhalen boek als het in 2009 gepubliceerde “Schrijversblokkade” is zeer zeker op zoek naar het echte, eerlijke ego, maar hij doet dat, volgens mij, met een te grote zelfverzekerdheid.
De vorm van gefingeerde zelfkennis die Fred van der Wal aan de dag legt, staat mij als recensent niet erg aan.
 Het is een lectuur die aanhoudend slaat met tranen in de ogen, proza gesmoord in snikken, de worg engel decreteert, behalve bij voorbeeld in het verhaal van de ontmoeting met de auteur Morriën of weblogster Zoenvis Isis Nedloni, een sad story waarin hij zijn gevoelens van waardering en bewondering ongeremd uitspreekt.
Het gaat hier geenszins om een overwonnen moreel standpunt, maar over de psychische bron van Fred van der Wals getourmenteerde schrijverschap, waarmee het hele kommunikatieve karakter van zijn ‘message’ samenhangt.
 De vraag moet worden gesteld in hoeverre de auteur voor zichzelf, los van de maatschappelijke werkelijkheid van elke dag, geen myte aan het opbouwen is waarin hij zich zowel tegenover zijn eigen verleden als tegenover het konkrete heden poogt te handhaven. Door het sterk autobiografische en nauwelijks fiktieve karakter van zijn schetsen kan men dat soort lectuur (let wel! Ik zeg naddrukkelijk lectuur en geen literatuur!) niet losmaken van de psychische- en in sommige opzichten zelfs van de etische achtergronden ervan.
 Kortom, dit schrijverschap is enerzijds te literair, te gekunsteld, te veel op effectbejag gericht, te egocentrisch en an derzijds, in verhouding tot de opzet, te sterk autobiografisch.
Volgens mij stelt zich hier een probleem van literaire waarachtigheid die naast de werkelijkheid staat.
Ook het zich regelmatig hullen in beha, jarretelgordel, tangaslipje, nylons en onderjurk en het zich tooien met allerlei eksotische versierselen zoals op de foto met tatoeges rond de tepels en opengewerkte behas wijzen er op dat de auteur anders wil zijn dan de mensen uit het liberale maatschappelijk-kulturele midden waartoe hij door geboorte, op voeding, onderwijs, vorming, enzovoorts behoort.

In feite probeert hij voor zichzelf een nieuwe waanwereld te scheppen, waarmee hij misprijzend afstand neemt van de maatschappelijke werkelijkheid van kunstenaarsland of van het laat humanistisch christelijke West-Europa van vandaag.
Fred van der Wal revolteert tegen een beschaving, een dun laagje cultuur die de mythische mens aantast. In zijn werkelijkheid is zijn haat evident rabiaat tegen de christelijke sekten, de EO en de kunsteaars die zich beroepen op de Bijbel om hun gebrek aan talent te maskeren gericht en tegen het avontuurloze van de kleine benepen burgerij.
 In dat opzicht zondert hij zich als schrijver/schilder af en ondermijnt hij moedwillig de maatschappelijke basis van zijn schrijvers-schilderschap.
Met zijn nieuwe boek waarin de auteur ongremd nukkig afrekent met het ouderlijk milieu, met het onderwijs en de maatschappelijke groep waartoe hij behoort, namelijk de welgestelde laag van de kleine burgerij, plaatst van der Wal zich, volgens zijn eigen maatstaven, boven de werkelijkheid van alle dag, maar volgens het standpunt van de ontelbare mensen die met hard werken hun dagelijkse boterham moeten verdienen, staat en stond hij buiten onze wereld.

Zijn levenshouding werd ook mogelijk gemaakt door de welvaart die ons land kende sinds de jaren zestig. Je kunt van der Wals levensbeschouwing en Ivoren Toren kunstenaarschap niet losmaken van de vrije moraal en levensopvattingen die tot het konsumptiepatroon behoorde van de welvaartsmaatschappij van de jaren zestig toen alles kon en alles mocht.
 Buiten dat kader verliezen de teksten fotos en kunstwerken die hij als kader voor zijn werk gebruikt veel van hun betekenis.
Wat heeft de kunstenaar te vertellen aan de werkende mensen?
 Vergeleken met auteurs als Wolkers en Hermans die hun auteurschap verbinden met de wezenlijke existentiële levensvragen en problematiek, kun je Fred van der Wal bezwaarlijk een sociaal-realistisch of cultuur anrachistisch schrijver/beeldend kunstenaar noemen en dus ook geen belangrijke schrijver/schilder.
Fred van der Wal is niet wat hij als schrijver wil zijn,  zijn schrijven staat alleen maar in dienst van zijn eigen persoon. Dat is eigenlijk zijn drama en onvervulde noodlot.

Drs. H.A.F.M.O Paardegeul 2012

(wordt vervolgd)

Eén reactie

fredvanderwal  

Van een Hafmo Paardegeul moeten we het hebben…
wat?
Paardenvijgen natuurlijk

vers van de pers

warm en dampend 

uit eigen paardegeul 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Hafmo Paardegeul BESTAAT HELEMAAL NIET
dus ik begrijp niet helemaaal uw bezwaar

Geplaatst op: 2014-01-08 17:49:05 uur

Wat bedoel je Leny. Welke man? IK begrijp je reactie niet.

Geplaatst op: 2014-01-08 16:58:51 uur

Te misselijk voor woorden, dat je hier gaat spuwen tegen een man, zelfs zijn naam nog misbruiken? Wat een gotspe//

Geplaatst op: 2014-01-08 12:16:54 uur