Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Dieren/Fabel
Geplaatst:
11 november 2013, om 15:57 uur
Bekeken:
665 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
218 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De kraai"


De kraai was een zangvogel. Jazeker, de wijze uil had het hem verteld: kraaien zijn zangvogels! Maar waarom kwam er dan nooit iets mooiers uit kraaien dan “kraaaa”?
De kraai dacht dat dat kwam doordat geen kraai ooit zangles genomen had. Misschien werd het eens tijd dat een kraai écht leerde zingen.
Dus de kraai ging op bezoek bij het winterkoninkje, want die kon zingen als de beste. Het winterkoninkje wilde de kraai wel leren zingen, en zo gebeurde het. Maar hoe de kraai ook oefende, en wat het winterkoninkje hem ook vertelde wat hij moest doen, er bleef niets mooiers uitkomen dan “kraaaa”. Het was om moedeloos van te worden.

 

Ineens kreeg de kraai een ingeving. Ja, hij zou de kraaienwereld versteld doen staan met zijn zangkusten! Hij besprak zijn plan met het winterkoninkje. “Jij bent zo klein, als jij nu tussen mijn borstveren gaat zitten, ziet niemand je. Als ik dan voor alle kraaien sta en mijn snavel opendoe, dan ga jij zo mooi zingen als je kunt, en dan denkt iedereen dat ik zing!”
Het winterkoninkje zag de grap er wel van in, dus hij wilde wel meedoen.

 

De kraai bazuinde overal rond dat hij had leren zingen en dat hij die middag een uitvoering zou geven. Alle kraaien verzamelden zich en van heinde en verre kwamen  ze aangevlogen voor dit unieke spektakel. Dat wilden ze zien!
Toen alle kraaien aanwezig waren  kon de uitvoering beginnen. De kraai vloog naar een grote tak zodat hij voor iedereen goed te zien was. Hij schraapte zijn keel en opende zijn snavel. Het winterkoninkje begon te zingen, en alle kraaien vielen om van verbazing! Toen het liedje van het winterkoninkje klaar was, deed de kraai nog nét op tijd zijn snavel weer dicht. Hij kreeg een staande ovatie van alle kraaien, “Bis, bis, nog een keertje!” werd er geroepen. En zo zong de kraai nog een paar keer zijn liedje.
Maar de oudste der kraaien had al veel meegemaakt in zijn leven en geloofde er niets van. Hij gebaarde om stilte en sprak de kraai toe: “Kraai, je zingt mooi, maar je zingt het liedje van de winterkoning. Een echte zangkraai zingt natuurlijk het lied van de kraai!”
Tsja, het kraaienlied kende de kraai niet, maar hij beloofde dat hij het zou gaan leren.

 

Het winterkoninkje had ook geen idee hoe het kraaienlied ging, maar ach, ze konden toch gewoon wat verzinnen, want niemand kende het kraaienlied.
Dus het winterkoninkje probeerde een nieuw wijsje te zingen. Maar hoe hij ook probeerde, hij kon alleen maar zijn gewone liedje zingen. Hij probeerde hoger te beginnen, lager te vervolgen, niets werkte. De kraai hield het winterkoninkje zelfs op zijn kop om te zien of dat misschien hielp, maar nee, het winterkoninkje kon écht maar één liedje zingen.

 

Hoe moest de kraai nu aan de oudste en alle andere kraaien vertellen dat hij geen kraaienlied kon zingen? Het zou een afgang zijn!
Hij dacht en dacht, en opeens: ha, hij wist het. Hij verzamelde de kraaien weer, deze keer om een mededeling te doen. Toen iedereen weer bijeen was, stak hij van wal.
“Ik heb beloofd het kraaienlied te leren zingen en dat zal ik doen ook. Helaas lijkt het erop dat niemand het kraaienlied kent. Maar ik zal blijven zoeken totdat ik het kraaienlied gevonden heb, en tot die tijd zal ik niet meer zingen!”

 

De oudste der kraaien glimlachte. Ha, deze jonge kraai was sluw, een waardige kraai!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.