Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
10 april 2013, om 10:37 uur
Bekeken:
570 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
219 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De tweede dode ( Deel VIII van NIcky)"


De vrouw spreekt me aan. Of ik hier woon. Ja, ik woon hier, verdomme wat moet ze daarmee? Er zijn de laatste tijd teveel mensen die wat van me moeten, overal denk ik de Joegoslaaf te zien, en als de bel gaat verwacht ik niet de postbode maar de politie. Afgelopen, uit. Hebben ze me toch te pakken.

En Nicky? Die kuthoer laat natuurlijk weer niks van zich horen. Mijn leven naar de kloten, ik voor moord een paar jaar de bak in, als die Bosnische bende me al niet omlegt, en Nicky met het deel van het geld wat in veiligheid heeft weten te brengen lekker met haar nieuwe minnaar, of minnaars, wie zal het zeggen, ze lust er wel pap van,  lekker de bloemetjes buiten zetten op, pak m beet, Bonaire ofzo.

 

Luc. Zo heet hij. Ik stel me een stoere breedgeschouderde kerel voor, twintig jaar jonger dan ik, dan Nicky, met vastberaden adelaarsblik mijn grote liefde veroverend. En Nicky, heel onschuldig : ´ik moet toch wat om jou te vergeten?`.

Nog steeds heeft ze het voor het uitzoeken. Toen, toen met haar lichaam en nu met haar geld. Maar ik moet ook wat. Ik moet Nicky, ik wil Nicky. En Nicky is van mij. Alleen van mij. Een toyboy voor erbij? Nou ja, swah, ik kan er ook niet altijd zijn om die hete kut van haar te vullen. Maar een echte stille geheime minnaar? No way. Ik maak hem af.

Ezeree. Waar the fuck ligt dat godverdomme? Het adres heeft ze me niet gegeven, maar wel heeft ze heel precies beschreven hoe het eruit ziet. En een foto, heeft ze me ook niet een foto van haar droomhuisje om de heuvel gestuurd? Wit moet het zijn, de tuin is heerlijk, groot. Hij loopt door tot beneden aan de rivier. Is ook ommuurd, wel zo veilig voor de hond. Kan ook niemand haar naakt zien zonnen en neuken met die kleerkast van haar.

 

Die vrouw wacht mijn antwoord niet af. Begint een heel verhaal. Volgens mij is ze niet goed snik. Beneden woonde een man die nu dood is. Of ik weet wanneer er eens wat met zijn appartement gaat gebeuren.Keine Ahnung  natuurlijk. Het ziet er inderdaad vies en vuil uit.

´Zeker nog een gedoe over de erfenis´ opper ik, of ´het ligt nog bij de notaris.´ Jezus, weet ik veel.

´Zolang er nog maar geen lijk weken ligt te rotten´ probeer ik het mens af te schrikken. Oom vonden ze pas na een dag of twee, drie. Hij dreef nog steeds voorover, zoals ik hem had achtergelaten, al een beetje sponzig en opgeblazen. Ze roken hem pas toen ze hem op het droge hadden gelegd.

Maar de vrouw hoort me niet.

`Boven hebben ze er ook een dood gevonden'. ´Zelfmoord`, voegt ze er ongevraagd aan toe. Vader van twee bloedjes van kinderen, gescheiden, ongelukkig blijkbaar, zijn pillen niet geslikt, of allemaal, en zich door zijn kop geschoten. De sukkel. Ze mag wel niet goed snik zijn, geloven doe ik haar graag. Dat soort dingen gebeuren maar al te vaak.

 

Een revolver. Dat zou de zaken een stuk makkelijker maken. Djovan heeft een revolver. Een keer, op een van die maandagmorgens heeft hij het me ding laten zien. Gewoon in de kantine van de ijsbaan, alsof het om een speelgoeddingetje ging.

'We zijn bereid het op een akkoordje te gooien' zegt hij zacht, maar dreigend. 'Wij de helft, zij de helft, dan blijft er nog genoeg over voor jullie om nog lang en gelukkig verder te leven op een tropisch eiland of waar ook.'

'En anders?' durf ik te vragen.

'Anders zullen wij het moeten doen' zegt Djovan, en hij maakt een veelbetekenend gebaar.

 

'Goed, ik doe het' zeg ik.

De vrouw glimlacht vaag. 'Eindelijk verstandig' Haar hand glijdt in haar zak.

'Sigaret?' biedt ze me aan. Iets goedkoops, niet te roken, eigen merk uit Bosnië. Wat een troep. En iets kouds, hard staal.

'Misschien kan dat u helpen' Wat denkt ze? Dat ik gek geworden ben? Dat ik nu meteen naar de Ardennen rijdt om mijn minnares te bedreigen, haar de noodzakelijke gegevens te ontfutselen, haar Zwitserse bankrekeningen te kraken? Zij de helft, wij de helft, dat ze daarmee akkoord zal gaan?

 

Ja, ik ben gek geworden. Alles wat tussen ons instaat moet weg. Om te beginnen die Luc. Na oom een koud kunstje. Ik sjees er naartoe, hij doet open, natuurlijk doet hij open, nietsvermoedend dat dat laffe neefje uit Holland ook daadwerkelijk nog eens zal komen, zijn rechtmatige bezit zal opeisen, zijn grote liefde zal komen terug veroveren. Nicky, nog even, en ze is weer van mij, alleen van mij.

Ik doorbreek de code. Ik bel. Natuurlijk neemt ze niet op. Ik sms. Natuurlijk geeft ze geen antwoord. Ik mail. Geen sjoege. Een dag, een week draal ik. De revolver ligt gewoon op tafel, niemand komt hier op bezoek, ik heb niemand behalve zij. Twijfel. Altijd die eeuwige twijfel.

 

Maandagmorgen, negen uur. Weer tref ik Djovan op de ijsbaan. Ik ben vertrouwd geraakt aan die vaste routine, aan zijn zachte stem, zijn vriendelijke ogen, zijn ingehouden lach. Een vast ritme, daar houd ik van. Twee uur schaatsen, zesentwintig maal twee rondjes diep, dan koffie. Van de zomer weer zwemmen. Honderd slagen, of als het warm is, een heel jaar, driehonderd vijfenzestig. Met Nicky de Maas oversteken. En dan: seks, veel seks, en een afhaalpizza. Gelukkig zijn.

'U neemt uw tijd' zegt Djovan. Hij roert in zijn cappuccino. Veel suiker, veel melk, zo heeft hij zijn koffie het liefst.

'Vanmiddag ga ik' hoor ik mezelf zeggen.

'En uw werk?' Ik haal mijn schouders op. Is dat nog belangrijk dan?

Vanmiddag zullen we samen zijn, om elkaar nooit meer los te laten.

'Ik kom eraan' sms ik Nicky. Misschien toch handiger als die Luc  van haar gewoon de benen neemt. Zo'n moord, het geeft maar zo'n rommel.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.