Gegevens:

Categorie:
Horror
Geplaatst:
24 november 2012, om 08:32 uur
Bekeken:
1304 keer
Aantal reacties:
0

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hans gaat veni vidi foetsie - alles driemaal"



Lange Hans kwam de brede trap af, beende de eetzaal door en bleef staan bij hun tafeltje.
Met armgebaar en stemverheffing verkondigde hij: ‘Veni, vidi, foetsie.’ Hij draaide zich abrupt om en schreed weg in de richting van de voordeur van het hotelletje. Ze keken hem verbaasd na.

   ‘Wat bezielt onze leider, vanmorgen?’ vroeg Japien. ‘Zo kortaf heb ik hem niet eerder meegemaakt. Slechts drie woorden rolden uit zijn mond: ik kwam, ik zag, ik ging ervandoor - korter kan haast niet.’

   ‘Hij heeft een afspraak met dat vriendje van hem. Ze gaan ergens heen om sculptures van Antinous, de mooiste jongen uit de Oudheid en de lieveling van Keizer Hadrianus, te bewonderen,’ wist Gretha te vertellen.

   ‘In de rode sportwagen, die vuurrode penis op wielen,’ beaamde Ronald.

   Ze gingen verder met hun ontbijt. Japien bladerde wat in het schriftje met truth or dare questions dat een van de Amerikaanse jongeren had laten slingeren. Een van de vragen luidde: voor wie of voor wat koester je diepe diepe diepe gevoelens van afschuw of verachting? Ze las de vraag hardop voor aan haar tafelgenoten. ‘Tjongejongejonge... wie of wat?’ vroeg ze zich af.

   ‘En waarom? Dat is ook belangrijk,’ zei Robert. ‘Drie vragen zijn het.’

   Japien dacht na, fronste haar wenkbrauwen. Hmmm... who or what and why?...feeling of deep deep deep revulsion or contempt… drie keer diep, dat is wel heel diep!

   ‘Mijn ex-man,’ bekende ze, ‘daar koester ik die driemaal diepe gevoelens van afschuw en minachting voor op dit moment. En waarom? Omdat hij een gore zak is, een klootzak, een oplichter van bejaarden die hem vertrouwd hebben met hun financiële zaken en die hij jarenlang in de maling heeft genomen. Tot het uit kwam, tot hij tegen de lamp liep, door de mand viel.’

   ‘Dat is ook al drie maal hetzelfde; gaan we vandaag alles in drieën doen?’ merkte Robert droogjes op. ‘Een bejaardenoplichter van beroep is die man van jou dus.’

   ‘Ex-man,’ zei Japien gehaast. ‘Hij heeft ze bedonderd, belazerd en besodemieterd – jarenlang.’

   ‘Mijn vader is journalist, een beroepsleugenaar die freelance voor diverse leugenverspreidende kranten en tijdschriften schrijft, dat heeft hij zelf in een dronken bui onlangs aan mij vertelt,’ zei Robert somber.

   ‘Dat verschilt dus niet zo heel veel,’ oordeelde zijn boezemvriend Ronald. ‘Jullie hebben iets in common – argeloze bejaarden- of krantenlezers bedriegen, het komt op het zelfde neer.’

   Robert en Ronald, Japien haalde die beide jongens vaak door elkaar. Ze waren onafscheidelijk, kleedden zich hetzelfde - altijd in het zwart. Bijna een eeneiïge tweeling vormde het paar. Op school had iemand ze eens Jansen en Janssen genoemd; alleen de snorretjes, gekke bolhoedjes en wandelstokken ontbraken.

   Ronald zat instemmend te knikken. ‘Als je tegenwoordig voor dagbladen of tijdschriften schrijft – ook als je een zogenaamde onderzoeksjournalist bent,’ zei hij, ‘doe je bewust mee met het in stand houden van bergen gigantische shitleugens, met het spuien van gigantische reservoirs vol stront over de hoofden van je lezers. Ook radio en televisie doen hier aan mee. Het is verschrikkelijk... we zijn overgeleverd...’

   ‘Leugens... welke leugens?’ vroeg Japien onthutst ‘geef eens voorbeelden...’

   ‘Nou, die terreuraanslag op de Twin Towers in New York, tien jaar geleden, bijvoorbeeld,’ antwoordde Robert.

   ‘Er zijn nooit vliegtuigen opgestegen en vervolgens gekaapt en torens binnen gevlogen, er zijn geen drie duizend kantoormedewerkers en brandweerlieden omgekomen, Die gebouwen waren die dag leeg, ze stonden al jaren leeg,’ ratelde Ronald. ‘Die duizenden zogenaamde slachtoffers zijn verzonnen, de beelden van vliegtuigen die torens binnenvliegen, het instorten van de wolkenkrabbers met gigantische stofwolken zijn fake, computer generated. Een complete Hollywood film, grootscheeps bedrog voor de massa.’

   ‘Als er iets is waar ik diepe diepe diepe afschuw en minachting voor voel,’ riep Robert, ‘dan is het wel die massa, die daar ingetrapt is, die dat allemaal geslikt heeft, die daar is ingestonken.’

   ‘Driemaal hetzelfde,’ mompelde Japien. ‘Maar ik heb toch echt die beelden van die vliegtuigen op het journaal...’

   ‘Vliegtuigen die als gevleugelde penissen gladjes en moeiteloos binnenglijden en verdwijnen in gelubriceerde vagina’s aan de zijkant van hoge gebouwen...’

   ‘Nou nou nou...’

   ‘Net als in die seksfilmpjes van gisteravond. Bij die close-up pornobeelden van penissen die lichaamsopeningen penetreren moest ik direct denken aan vliegtuigen die de Twin Towers binnenglijden en wanden van hoge gebouwen die geen enkele weerstand bieden maar ze volledig opslokken zodat er alleen een gat achterblijft als een scheve vagina.’

   ‘Nou nou nou...,’ protesteerde Japien nogmaals.

   ‘Alweer drie keer hetzelfde,’ merkte Robert op.

   ‘Ik vind het wel een gekke vergelijking, hoor,’ zei ze hoofdschuddend. ‘Gevleugelde penissen... hoe kom je erbij? En zo’n opengereten wond in de zijkant van zo’n gebouw... een vagina! Heel bijzonder. Jullie zouden eens wat minder naar pornofilmpjes moeten kijken, het vertroebelt de geest. Maar vertel eens, hoe kom je erbij dat al die beelden nep, vals en fake zijn – om maar weer eens driemaal het zelfde te zeggen?’

   ‘Die beelden die we toen op het nieuws gezien hebben – ik was toen nog klein, het is al meer dan tien jaar geleden - maar die we nog steeds voorgeschoteld krijgen... dat zijn beelden uit een Hollywood rampenfilm. Net echt maar... nep, vals, fake. Gemaakt door filmmakers. Op televisie vertoond. Radio berichten zijn bedrog, krantenberichten zijn bedrog, interviews met zogenaamde overlevenden of met zogenaamde familieleden van zogenaamde slachtoffers zijn bedrog. Het is allemaal aangetoond door een slimme, integere, moedige onderzoeker genaamd Simon Shack.’

   ‘Wat soort onderzoek doet hij dan?’

   ‘Hij onderzoekt het grootscheepse media-bedrog van de laatste decennia. Google zijn naam maar eens: Simon Shack.’

   Zijn boezemvriend zat er bij te knikken. Ze dachten hetzelfde zoals ze zich hetzelfde voordeden. Ze deelden dezelfde visie.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.