Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
10 november 2012, om 14:51 uur
Bekeken:
641 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
304 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De ontvoelde toekomst - deel 9"


De ontvoelde toekomst

 

deel 9

 

De volgende dag kwamen ze allemaal binnen. Meik had snel nog wat spullen laten bezorgen om hun inwendig te kunnen laven.
Ries kwam als eerste. Meik had al iets voorbereid zodat ieder dezelfde informatie kreeg, om antwoord te krijgen op de eerste vragen die iedereen zou hebben. De confrontatie met dr. Lunaj was natuurlijk het hoogtepunt. Afgesproken was dat deze eerste dag informeel zou zijn, en dat de verdere uiteenzettingen op de camping plaats zouden vinden. Meik gaf ook iedereen een planning van het buurtgebouw om bij een eventuele controle gedekt te zijn.
Na Ries kwam Loid. Coin. Wimme. Hann. Sylfia. Hana. Saila. Raaia. Boeg. Meik had ze tijdens zijn studietijd allemaal meerdere malen ontmoet. De vriendschap was vanwege hun denkbeelden omtrent bepaalde zaken innig en blijvend. Altijd was er over gesproken en over de daarmee verbonden frustratie dat er niets aan veranderd kon worden. Nu begrepen ze dat er iets gaande moest zijn. Iets van belang.
De aanwezigheid van dr. Lunaj maakte diepe indruk. Allen hadden ontzag voor de geleerde. Ook maakten ze kennis met Parg.
Dr. Lunaj sprak ze even toe toen ze allemaal binnen waren.
“Vrienden, welkom. Alhoewel ik jullie niet persoonlijk ken, zeg ik vrienden omdat jullie bevriend zijn met Meik. Meik en ik hebben al heel lang een band met elkaar.
Alle aanwezigen hier maken zich zorgen over ons aardse bestaan. Ik hoef jullie niet te vertellen wat er gaande is, dat is wel bekend.
Zoals jullie wel zullen weten, ben ik al lang actief om te trachten bij de verantwoordelijke regeringen veranderingen door te voeren. Net als ik, weten jullie ook dat dat eenvoudig niet mogelijk is. Allerlei toezeggingen verzanden tot niets.
Na langdurig en veel denkwerk en allerlei computersimulaties ben ik gekomen tot het punt om stringente plannen tot uitvoering te brengen. Jullie zullen begrijpen dat oorlog voeren tegen de gevestigde orde totaal zinloos is. Dat is ook niet mijn karakter. De tactiek zal totaal anders zijn. Ik heb mij tot doel, tot levenstaak, gesteld om het systeem aarde met zijn onnavolgbare complexe wezens te continueren. Het mag niet aflopen zoals wij vermoeden dat het zal gaan gebeuren. Wanneer dit zo zal zijn weet niemand, ik ook niet. Maar het is wetenschappelijk een feit dat het milieu niet veel belasting meer kan verdragen. Er komt binnenkort een punt waarop een verbetering niet meer mogelijk zal zijn. Dat moeten we voor zijn...
Natuurlijk rijzen er bij jullie nu veel vragen. Op al deze vragen zal antwoord gegeven worden, de komende dagen. Aan het eind van de sessie zullen jullie moeten besluiten of jullie meedoen. Voor ieder van jullie kan en zal ik, indien nodig, behulpzaam zijn op het privé-vlak, ook op financieel gebied.
Jullie zullen begrijpen dat deze operatie de meest belangwekkende zal zijn die de mens ooit heeft ondernomen. Immers, nog nooit stond zijn bestaan zo onder druk als nu. Dat onder druk staan is dan een levensbedreigende situatie. Levensbedreigend voor alles wat leeft op deze globe. Behalve voor de bovenlaag, zij zijn financieel en technisch in staat zichzelf veilig te stellen. Het zal jullie ongetwijfeld bekend zijn dat, indien er niets gebeurd, er binnen vijftig jaar honderden miljoenen mensen zullen sterven en uiteindelijk iedereen! Ook wij, wij die dan oud zijn en niet de maatregelen kunnen nemen die nodig zijn om te overleven...”
Dr. Lunaj zweeg even om iedereen de gelegenheid te geven de woorden tot zich door te laten dringen.
“Met alle respect, dr. Lunaj,” zei Gailla, “uw streven is uiterst nobel, doch ik zie niet in hoe het mogelijk zal kunnen zijn om de ontwikkelingen te kunnen beïnvloeden. En al helemaal niet zonder strijd of weet ik wat voor dwangmiddelen.”
“Meik kwam ook met die vraag, Gailla, het zal je echter duidelijk worden de komende dagen.”
“D. Lunaj,” zei Ries, “ik twijfel niet aan uw plan. Wat het ook mogen zijn, het moet enige kans van slagen hebben, anders zult u er niet aan beginnen. Ik stel me echter voor dat als het effect mocht gaan hebben, dat de heersende orde dan in actie zal gaan komen. Zij zullen dit als een bedreiging van hun status gaan ervaren...”
“Daarin is voorzien, Ries,” antwoordde dr. Lunaj. “In commerciële zin zal de nieuwe orde geen bedreiging zijn. Er zijn echter ook factoren als jaloezie. En dit is een sterke kracht in de mens. Mochten zij jegens ons vijandig worden, dan zullen ze in militair opzicht met welk technisch wapen dan ook geen schijn van kans maken.”
Allen keken de geleerde stomverbaasd aan. Een geweldloze revolutie met een verdedigingssysteem wat elk wapen kon weerstaan?? Dit kon toch niet waar zijn? Kon dit mens toveren?
Dr. Lunaj ging verder.
“Er is echter één wapen dat de boel zou kunnen verzieken, en dat is het nucleaire. Als men dit zou gebruiken, dan kan de boel hier op aarde zo onleefbaar worden dat het allemaal geen zin meer heeft. Het systeem kan zelfs deze krachten weerstaan, doch de straling zal er dan zijn. Ik ga er echter vanuit dat men voldoende wijsheid heeft zodat dit niet zal gebeuren. Ook kan ik er nog van zeggen dat ik bezig ben om deze dreiging vanuit de ruimte uit te schakelen. Ik weet echter nog niet waar al deze wapens zich bevinden. Dat is onmogelijk, om deze plaatsen allemaal te traceren. Er zullen altijd gestoorde geesten zijn die er op kicken om zo een wapen voor persoonlijke doeleinden voor zichzelf te reserveren.”
“U zei dat de nieuwe orde geen commerciële bedreiging is voor het bestaande systeem,” zei Raaia. “Moet ik hieruit begrijpen dat het nieuwe leven geen geldsysteem zal kennen?”
“Inderdaad. Dat heb je goed begrepen. De inrichting van het nieuwe leven zal totaal anders zijn. De geschiedenis, het nu en de toekomst drijft de mens naar de afgrond, zoals Meik het zei. Het wordt nu tijd om het anders te gaan doen. Voor jullie met allerlei vragen en verwijten komen, zeg ik dat het mogelijk moet zijn. En mogelijk zál het zijn. De mens is het alleen al verplicht aan al het leed wat zijn voorvaderen is aangedaan. Als zelfbeschikkend wezen met een goede hersencapaciteit kan hij dat. Hij dient alleen zijn gevoelsleven in bedwang te houden en respect te tonen voor ander leven.
In dit ontwerp zal ook groei mogelijk zijn. Veel langzamer, doch veel krachtiger. Zo krachtig dat voor de verre toekomst het Universele leven mogelijk zal worden. Dit mag niet het streven zijn, doch het is mijn stelligste overtuiging dat het onlosmakelijk verbonden is aan een leefcultuur die vrij is van ellende en oorlog...”
“Dr. Lunaj! Als robot moet Parg stellen dat u met vermoedens komt die u zelfs durft aan te geven als een stellige overtuiging! Met alle respect: Parg heeft dit niet in zijn bestand zitten! Wel het begrip Universeel leven, doch niet in verband met aards leven!”
Als het gesprokene van dr. Lunaj de aanwezigen al tot op het bot verbaasd had, hadden de woorden van Parg een nog grotere impact!! men was ronduit verbijsterd! Dr. Lunaj glimlachte slechts.
Coin stond op en liep op Parg af. Met grote ogen sloegen de naderen het gade. Coin liep eens om Parg heen. Toen ging hij met zijn neus, op zijn tenen, bijna tegen Parg z'n neus aan staan. Langdurig keek hij hem in zijn kalm pulserende ogen.
“Jij bent voorwaar geen zeempie, opgewaardeerde honingpol,” zei Coin. “Welke zaadsjouwer heeft jou geprogrammeerd?”
“Coin gebruikt een vocabulaire die Parg niet kent, Coin. De zaadsjouwer die Parg geprogrammeerd heeft, bedient zich van de naam dr. Lunaj...”
Als door een kudde wespen gestoken draaide Coin zich om.
“Foutje hè, Coin?” zei Parg er alert nog achteraan.
Sylfia liet een proestend geluid horen.
Loid barstte in lachen uit.
Hanu had het niet meer.
“Taaraaa!” zei Wimme.
“Vrienden, stilte!” riep dr. Lunaj. “Ik realiseer mij dat wij elkaar nog niet kennen, hetgeen logisch is. Ik ga ervan uit dat wij allemaal het goede vertegenwoordigen en iedere ziel hier heeft zijn eigen, specifieke, karakter. Ik kan tegen grapjes. Dit voorval heeft voor mij absoluut geen negatieve betekenis. Het feit dat Coin nu enigszins rood aangelopen is, zegt mij genoeg. Het positieve van Coin zijn actie was dat Parg meteen heeft laten zien dat hij van een bijzondere programmatuur is voorzien. Hij kan zich in alle opzichten met vrijwel ieder mens meten en hij bezit andere vaardigheden waar jullie geen voorstelling van hebben.”
“Inderdaad, dr. Lunaj,” zei Hana. “Het feit dat hij Coin op zijn foutje wees, was voor mij van het kippenvel-niveau. Naast zijn voorgaande opmerkingen was dit de absolute finishing touch die mij deed trillen van opwinding. Ik meen te mogen zeggen dat deze robot op de markt een fortuin waard is!”
“Dank je, Hana, voor deze woorden. Je opmerking is juist. Deze robot Parg is het bezit van Meik. Ik kan jullie zeggen dat als jullie mochten gaan meedoen aan mijn plannen, dat jullie er allemaal een gaan krijgen die 99% van de vaardigheden van Parg bezit!”
Er viel een onwezenlijke stilte.
“En zo hoort het ook. Er kan er maar één de beste zijn!” zei Parg droog. “Parg wil jullie nog even laten weten dat dit niet de reden mag zijn dat jullie in de plannen van de zaadsjouwer zullen toestemmen, hè!”
“Parg, let even op je woorden,” zei dr. Lunaj.
“U heeft net aangegeven dat u grapbestendig bent, dr. Lunaj. Derhalve meent Parg dat deze woordkeus voor één keer niet verkeerd kan zijn.”
“Dit kan toch allemaal niet!” riep Wimme. “Waar ben ik in verzeild geraakt? Dit is toch niet menselijk meer! Wat voor techniek is dit?”
“Robotisch, Wimme,” zei Parg. “Welkom in de wondere wereld der robots. Binnenkort krijg je ook zo'n aluminium pop. Eén procentje minder, doch genoeg om prettig mee te converseren. Met een broertje van Parg ben je nooit meer warrig!”
“Een robot die kan rijmen! Wat enig,” kirde Gailla.
Wimme liep op dr. Lunaj af en pakte de geleerde bij de schouders.
“Hoe heeft u dat in godsnaam geflikt? Dit kan toch allemaal niet...”
“Nadenken, Wimme, diep nadenken. Besef waar deze robots voor gebouwd zijn. De tragiek van het menselijk bestaan heeft de kracht geleverd, de denkkracht, om deze aluminium poppen te creëren. Ik zou willen dat het niet nodig was, doch het is helaas wel zo. Jullie zult van ze gaan houden, zoals ik dat al doe omdat ze bijna menselijke eigenschappen bezitten en hondstrouw zullen zijn. Ze zullen jullie beter beschermen, voor het geval het nodig mocht zijn, dan je je voor kunt stellen. Parg sprak echter wijze woorden door te stellen dat het bezit van hen niet de reden mag zijn dat jullie mee zullen doen.”
“Dr. Lunaj,” zei Wimme, “ik heb nog nooit zo'n krankzinnige dag meegemaakt. Het is onvoorstelbaar allemaal. Ik had een voorstelling van u, maar die is al ver overtroffen. Ik ben dankbaar dat u in mijn leven bent verschenen.”
“Dank je, vriend,” zei dr. Lunaj.
Raaia vroeg even het woord.
“Uit deze gebeurtenissen leid ik af dat dr. Lunaj in staat is om weerstand te bieden aan de verleidingen van geld en welstand. Deze robots vertegenwoordigen een waarde die niet is te bevatten. Volkomen belangeloos wil onze vriend ze inzetten voor een veel nobeler doel en dat is werkelijk fantastisch, temeer dat dit ongetwijfeld onvoorstelbaar moeilijk zal zijn, vanwege het feit dat er iets tegenover staat wat tegen hem kan gaan werken. De bovenlaag...
Nu al kan ik zeggen dat ik mee kan gaan in de plannen, hoe die ook mogen zijn!”
Dr. Lunaj omarmde Raaia. Het kleine miepje viel bijna weg onder zijn lengte. Sylfia, Gailla, Hana, Breg en Wimme stapten ook naar voren en zegden net als Raaia hun medewerking toe.
“Dr. Lunaj,” zei Coin. “Ik wil ook wel meedoen, doch ik moet nog het een en ander regelen. Het is niet niks. Ik realiseer mij dat ons leven totaal zal veranderen.”
“Dat lijkt mij ook,” zei Loid. “Hoe de plannen zijn weten we nog niet, maar dat ons leven niet meer de oude zal zijn lijkt me logisch.”
Ries, Hanu en Meik waren vooralsnog gereserveerd. Meik gevoelde wel de neiging om erbij te gaan staan, maar toch wilde hij eerst de verdere plannen weten.
“Vrienden,” ging dr. Lunaj verder, “nog even wat achtergronden van het hele plan... Ik stel me zo voor dat jullie je af vragen waar ik in godsnaam mee bezig ben. een aantal van jullie zegt al spontaan zijn medewerking toe. Zonder dat ze verder iets weten van het hoe en waarom. Het waarom kunnen jullie wel invullen. Het gaat niet goed op aarde. Voor het allemaal te laat is, moet er iets gebeuren. Jaren ben ik bezig geweest, zoals jullie wel weten, om het systeem te veranderen. Hoewel iedereen zeer begrijpend was, bleek het toch niet mogelijk om iets wezenlijks te bereiken.
De ontwikkeling van de mensheid heeft ons in dit stadium gebracht. De waarde die er aan materieel welzijn en aanzien wordt toegekend heeft ons gevoelsleven dermate veranderd dat we de wezenlijke zaken ontgroeid zijn. In oude tijden leefde de mens in en met de natuur. Het technologische tijdperk heeft ons daarvan losgemaakt. Iets of iemand verwijten maken heeft geen zin, immers, wij doen dat zelf ook. Maar dat komt omdat we kinderen zijn van deze tijd. Wij dienen om te gaan met de aan deze tijd gerelateerde omstandigheden...
Als wetenschapper ken ik maar al te goed de fundamenten van de chemie van het aardse leven. Het is zo onvoorstelbaar mooi en tevens complex dat ik daar een ultieme bewondering voor heb… Met het besef dat wij mensen nooit in staat zullen zijn om iets dergelijks te kunnen maken. Laat dat duidelijk zijn. En ikzelf voel ook niet de geringste behoefte om dat te doen…
Wat ik doe, is zaken imiteren, de complexe materie naspelen met de beschikbare techniek.
Naarmate ik meer leerde en ouder werd, begon ik te begrijpen dat dit alles misschien in de gaande ontwikkelingen eens verloren zou kunnen gaan. En mijn gevoel kwam daartegen in opstand… Welk recht had de mens om dit te doen?
Eindeloos kan je er over praten en debatteren en dat is ook gedaan, doch er verandert niets! Zolang niet ieder mens het besef bezit dat het mensindividu een eigen verantwoording heeft, zal het niet veranderen. Voor mij is dat de kern van de zaak…
Nu kun je stellen dat er wel mensen zijn die dat verantwoordingsgevoel wel hebben, maar dat zij niets kunnen in het systeem waarin zij vertoeven. En dat is ook juist. Afgezien van het feit dat zij zich kunnen verenigen en iets organiseren, maar dat gebeurt ook niet. Des te verder de tijd loopt, des te moeilijker het zal zijn om mensen daarvoor te interesseren. Een tragische passiviteit van zich achter elkaar verschuilen en de verantwoording leggen bij de regering of andere leiders is de banale deken waaronder wij ’s nachts onze moede ogen sluiten…
Mijn persoonlijke mening is dat ieder zelfbeschikkend wezen een zekere verantwoording heeft jegens zijn bestaan en dat bestaan dient te beschermen en in stand houden voor zijn nakomelingen. En die omstandigheid wil ik gaan creëren. De komende dagen zal jullie duidelijk worden hoe ik dat in gedachten heb…
Aan deze plannen zijn kosten verbonden, in eerste instantie. Om deze kosten te overwinnen heb ik een aantal commerciële activiteiten ontwikkeld. De robots hebben mij onvoorstelbaar veel geld opgeleverd. In wezen interesseert mij dat niets, maar in dit systeem moet ik er nog even mee omgaan, om deze planne te kunnen verwezenlijken. Jullie zullen zien dat het geld zijn waarde zal gaan verliezen. Het zal totaal anders worden. Geld en elektronisch bezit zullen nutteloos worden. Het zal de grootste omslag worden in het bestaan van de mens. Zijn gevoelsleven zal volkomen overhoop gehaald worden…
Nu zie ik jullie denken: maar dit kan toch niet! Eeuwenoude ontwikkelingen rigoreus overhoop halen. Dat kan toch zomaar niet veranderen?
Ik ben ervan overtuigd dat het wel kan. Het zal jullie ook duidelijk worden. Ik heb het allemaal uitgezocht en het kan. De computer gaf het aan.”
“Dus als ik u goed begrijp,” zei Coin, “dan is er nog hoop voor de mens omdat de computer dat aangaf?”
“Fout, Coin,”antwoordde de geleerde. Er is nog hoop voor de mens, omdat een mens dat zegt. De mens die de computer opdracht gaf om dat uit te werken, nadat die mens hem de gegevens had verstrekt. Ik heb al eerder aangegeven dat je de bestaande techniek voor je moet laten werken, omdat we in die omstandigheid vertoeven en ermee om kunnen gaan. Nog wel. Als alles gaat lopen, zullen er geen computers meer nodig zijn. Ook de robots zullen dan verdwijnen. Behalve Parg. Die blijft nog honderden jaren bestaan…”
“Met, met welk doel?” vroeg Sylfia.
“Dat zal wel duidelijk worden, niet alles in een keer, Sylfia. Er zal zo ontzaglijk veel informatie over jullie heen komen, in een langzaam proces zullen jullie alles gaan begrijpen en hopelijk net zo enthousiast worden als ik.”
“Vrienden, luister,” zei Meik. Ïk beschik over een overzicht van het menselijk bestaan. Mij beschikbaar gesteld door dr. Lunaj, die het ook gemaakt heeft. Het geeft een fascinerend beeld van de ontwikkeling van de mens. Fascinerend met de kanttekening dat er onnoemelijk veel leed in voorkomt. Jullie wel enigszins bekend, met je bekrompen kennis van de geschiedenis… Welnu. Jullie zullen een verkorte versie krijgen, ter bestudering. Dan zullen jullie ontdekken wat er gaande is. Het zal duidelijk worden, inzichtelijk worden, wat er valt te verwachten voor de nabije toekomst. Dat is geen geheim. Veel mensen weten dit al, of hebben vermoedens. Dit overzicht is bijna een bewijs. Achterlijk om het zo te definiëren, wetenschappelijke bewijzen voor een toekomstbeeld zijn immers volslagen onmogelijk. Maar zo laat het zich nu eenmaal interpreteren, dit overzicht.
Het heeft impact genoeg om mijn kop uit het zand te trekken. Ik ben ervan overtuigd dat het jullie ook zo zal vergaan… Maar er is meer…”
“Inderdaad,” zei Parg droog.
Verwonderd staarde Meik de robot aan.
“Wat bedoel je, Parg,” vroeg hij.
“Parg heeft hier over nagedacht. Zelfs als het niet fataal afloopt, moet het veranderen. Als Parg zich inleeft in het overzicht van dr. Lunaj, dan kan Parg ontdekken dat het bestaan van de mens zoals het zou moeten zijn, niet bestaat. Ook daarom zou het moeten veranderen.”
“Maar Parg,” riep Hanu, “dat is toch niet aan een robot om te bepalen. Jij bent geen mens, jij hebt geen gevoelsleven.”
Er heerste een doodse stilte. Niemand zei iets, men wachtte op Parg zijn antwoord. Zachtjes zoemend keek Parg hem aan…
Het was duidelijk dat Parg enigszins moeite had met deze vraag.
“Parg is te allen tijde ondergeschikt aan de mens, Hanu. Vergeet echter niet dat Parg ook is voorzien van programmatuur die naast fysieke hulp ook andere hulp kan bieden aan de mens. Derhalve kan Parg zich een voorstelling maken van het gegeven wat heilzaam zou kunnen zijn voor het mensbestaan. Los van gevoelens. En van gevoelens weten we dat het de zaak ook vaak verziekt heeft. Parg weet dat de mens zal moeten leren om die gevoelens te beheersen om tot een vredig bestaan te kunnen komen.”
Men was verbijsterd na deze woorden. Sylfia stamelde:
“Er wordt mij iets duidelijk. Parg zal nog honderden jaren bestaan, zei dr. Lunaj. Hieruit maak ik op dat Parg een soort van controlerende functie krijgt in de plannen van dr. Lunaj. Het is werkelijk niet te geloven! Zonder nu te willen stellen of dat goed of verkeerd is, vind ik het een verbijsterend gegeven… Dr. Lunaj, is mijn vermoeden juist?”
Weer viel er de onwezenlijke stilte. Nu werd dr. Lunaj door iedereen bekeken.
“We lopen op de zaken vooruit, vrienden. Maar er zit wel een kern van waarheid in. Over het goede of verkeerde kunnen we van mening verschillen. Vergeet echter niet dat het de mens zelf is die dit heeft veroorzaakt. Het punt waar we nu zijn in de tijd, de bijbehorende techniek is bewerkstelligd door de mens. Als het nu zo moet zijn, of kan zijn, dat de mens een controlerende factor nodig heeft om tot iets te komen, dan moet dat maar zo zijn… Het doel heiligt de middelen en als het dan ook nog in het kader van het goede is, dan heb ik er geen moeite mee… We zullen alleen aan het idee moeten wennen. Bedenk echter ook dat het zo zal kunnen zijn dat de zaken zo goed lopen dat Parg onzichtbaar zal blijven.”
“Dr. Lunaj, alles goed en wel. Maar ik zie al zoveel problemen. Hoe zal Parg zich in dit scenario, als dat ooit zal komen, verplaatsen?” Wimme snapte er niets van.
“Om deze vraag te beantwoorden moet ik weer op de zaken vooruitlopen, Wimme. Parg krijgt de beschikking over een airca, met als basis een station in de ruimte. Het is niet groot, doch groot genoeg. Het station is voorzien van alle technologie die maar denkbaar is en zelfs nog meer. Het is volledig onkwetsbaar voor vijandelijke activiteiten als die mochten optreden…”
Loid stond op. Langzaam liep hij een rondje, met de handen gevouwen onder de kin.
“Mij is al veel duidelijk geworden vandaag. Dr. Lunaj heeft dit grondig voorbereid. Het is gewoon onvoorstelbaar allemaal. Hij is ook in de positie om dit allemaal te kunnen doen. En hij heeft de middelen. Het maakt mij duidelijk dat het echt menens is met hetgeen hij wil.”
“Twijfelde je daaraan, Loid?” vroeg dr. Lunaj zachtjes.
“Nee, dat niet. Toch was er bij mij nog iets van een theoretische onmogelijkheid. Let wel: ik weet nog steeds niet wat uw plannen daadwerkelijk zijn, evenals de anderen. Maar met hetgeen ik nu weet moet het wel iets goeds zijn, met een zekere kans van slagen, anders is al die moeite voor niets geweest. En niemand voelt zich geroepen om nutteloze dingen te doen. U al helemaal niet, in uw drukke bestaan.”
“Ik ben blij met jouw opmerkingen, Loid. Deze woorden tonen overduidelijk aan dat het mij inderdaad bloedige ernst is om iets te ondernemen, iets te veranderen. Alleen lukt dat eenvoudig niet, daarom heb ik jullie nodig. Het stadium van voorbereiding nadert nu zijn einde, het tijdperk van wezenlijke actie nadert nu snel. Morgen zullen jullie horen hoe de plannen zijn en zal ik jullie persoonlijk beoordelen en waar nodig hulp bieden. Het zal jullie ook duidelijk zijn dat we elkaar blindelings zullen moeten kunnen vertrouwen. En iedereen zal doordrongen moeten zijn van het feit waar we mee bezig zijn, ons doel. Dat moet boven alles staan. Dit is geen commerciële onderneming met afsluitende jaarcijfers. Dit wordt een onderneming die van doorslaggevend belang zal worden voor het voortbestaan van de mens. Dat besef moet er gewoon zijn. Met de aantekening dat het een doelgerichte actie is. En niet de gedachte van verantwoordelijkheid. Het kan en mag niet zo zijn dat dertien mensen verantwoordelijk zijn voor het voortbestaan van de mens. Zo een verantwoording is te groot om te dragen. Wat ik voor ogen heb is om de zaken zo te beïnvloeden dat het een andere kant op gaat. De goede kant natuurlijk. Met behulp van de aanwezige techniek, die kan ons behulpzaam zijn. Zonder deze techniek zal het niet lukken. Maar er zal van onze kant geen strijd zijn. Ik ben fel tegen oorlog en strijd, doch ben wel bereid ons belang te verdedigen. De geschiedenis heeft geleerd dat dat helaas moet. In het nieuwe bestaan zal het allemaal anders worden, althans, dat is het streven. Eindelijk zal de mens zijn verantwoording gaan nemen welke nodig is om een zorgeloos bestaan te kunnen garanderen, voor mij de zin van het leven welke we zomaar verkrijgen. Daar ben ikzelf ook een product van en ik heb het belang geleerd en ingezien van het continuerende leven op deze aarde. Met alle tot onze beschikking staande middelen gaan we daaraan werken en na morgen hoop ik dat allen hier aan willen meedoen…

 

einde van deel 9. wordt vervolgd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.