Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
29 april 2012, om 18:53 uur
Bekeken:
602 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
261 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De ontvoelde toekomst - deel 7"


De ontvoelde toekomst

 

deel 7

 

Even later stond dr. Lunaj oog in oog met Habe. Deze kreeg tranen in de ogen van ontroering. Eindelijk ontmoette hij de fameuze geleerde die hij zo bewonderde. En er was niets van afstand of hautainiteit bij deze man. Alles heel gewoon en relaxed.
Dr.Lunaj staarde Habe Langdurig aan.
“Het is zo knap wat je gedaan hebt, vriend,” zei hij.
“Mijn ouders komt die eer toe, dr. Lunaj. Zij hebben mij de werkelijke menselijke waarden geleerd. Zonder hun voorbereidingen wasik onderdeel van het systeem geworden waar ik in vertoefde. Zij hebben nagedacht en mij voorbereid!”
Dr. Lunaj sprak enige tijd met de jongeman. Meik bemerkte dat de geleerde zeer in hem was geïnteresseerd.

Later waren ze gedrieën weer in Meik z’n vertrek, met de robot.
“Dr Lunaj,” begon Meik, “ik heb ontdekt dat Parg bijzondere vaardigheden bezit. In die zin besef ik dat onze metalen vriend een ontzaglijke waarde moet vertegenwoordigen op de vrije economische markt. Uiteraard brengt mij dat tot de vraag waarom u hem aan mij heeft geschonken... Dat moet een bedoeling hebben. Kunt u mij dat uitleggen?”
“Ja, Meik. En het heeft ook alles te maken met deze bijeenkomst, hier met jouw vrienden. Het zal je allemaal duidelijk worden…
Het overzicht wat je nu doorgeworsteld hebt, had de bedoeling je een inzicht te geven in het gedrag van de mens gedurende het verloop der tijden. Het toont duidelijk aan dat de mens een product is van zijn tijd. Er is de niet nadenkende massa en er zijn de denkers, we noemen ze filosofen, die getracht hebben dingen en zaken te verklaren. Dat was heel moeilijk in oude tijden, maar er waren erbij die het helemaal juist hadden. Voortreffelijk.
Toch heeft hun denken en de daaruit voortvloeiende meningen en conclusies geen dwingende invloed gehad op het menselijk bestaan na hun dood. Je kunt je afvragen of dat zou moeten, naast natuurlijk de vraag of het ook zou kunnen. Mijn persoonlijke mening is dat na ethische afwegingen omtrent goed en kwaad en voor- of nadelen, dat zware denkwerk de mensheid zou kunnen dienen. En nu, in deze tijd, helemaal!”
Meik gaapte de professor aan.Ineens realiseerde hij zich dat hij er uit moest zien als een Zoki… Snel veranderde hij zijn gezichtsuitdrukking. Onverstoorbaar als altijd stond Parg met zacht pulserende ogen het betoog van dr. Lunaj aan te horen. Onwrikbaar alles vastleggend in zijn oneindige, moleculaire opslagcapaciteit. In staat om in een milliseconde het gezegde te traceren en op te roepen…
“Ik zal het verklaren,” zei dr. Lunaj. Hij ging verder, rustig heen en weer kuierend in de ruimte waar ze zich bevonden.
“Ten eerste zijn afstanden weggevallen. Fysieke afstanden overbruggen is door vervuilingsfactoren weer moeilijker geworden, doch elektronisch kunnen we binnen seconden met elkaar communiceren. Het hangt van iemands financiële situatie af in hoeverre boodschappen beveiligd zijn. Maar het kan.
Ten tweede is de massamens nu ontwikkeld. Zij begrijpen veel meer dan vroeger. Het tragische is dat dit zich niet ten goede heeft gekeerd, doch ten kwade. De tekst op je scherm is het bewijs. Je bent geen top-intellectueel, doch je begrijpt heel goed wat er gaande is!”
“Natuurlijk, dr. Lunaj. En met mij vele anderen, daar ben ik van overtuigd. Maar het feit dat het zo is gelopen en dit doemscenario nu voor ons ligt valt dan toch te wijten aan het systeem van de staatsvorm, die later dus min of meer globaal uniform werd? Een enkel individu kan het toch niet veranderen? Ik weet wel zeker: zelfs u niet.”
Dr. Lunaj keek Meik even strak aan.
“Dat valt nog te bezien, Meik. Wat ik bedoel te zeggen is het feit dat de mens, zelfs niet in zijn ontwikkelde status van de laatste paar honderd jaar, ingezien heeft waar zijn verantwoordelijkheden liggen. Natuurlijk zijn er individuen geweest die het wel onderkenden, maar zij konden de lopende zaken jiet veranderen. En dat is tragisch. Geen enkele diersoort zal zijn omgeving verwoesten. Het zelfbeschikkende wezen mens dat de mogelijkheden en vaardighededen bezat om het zelfs verder uit te bouwen, zag kans het te verwoesten door economie en overbevolking.
Deze laatste twee kan je ook vervangen door aanzien en macht en gebrek aan verantwoording. Het systeem liet toe om zich achter elkaar te verschuilen!
Eindeloos geleuter en theoretiseren, verwoord in metershoge stapels van lijvige rapporten, hebben ons uiteindelijk in dit verwoestende scenario gebracht. Het is nu eenmaal zo dat voor elk denkbare situatie voors en tegens ingebracht kunnen worden, een afgrijselijk manco van de ons achterliggende tijd. Het heeft er voor gezorgd dat het zover heeft kunnen komen. Het heilig geachte individu stond op zijn rechten en accepteerde geen plichten, zelfs niet als dat uiteindelijk het systeem zou doen vastlopen! En dat is nu juist het gedrag van de mens dat mij zo verstoord! Het ontbreken van een bescheiden opstelling in het leefsysteem aarde wordt uiteindelijk genadeloos afgestraft! En dat heb ik een filosoof dus nog niet horen verkondigen, want dat past niet in de huidige denkwaarden. Maar het is wel een vastliggende waarheid en de ultieme verklaring voor de omstandigheden zoals ze nu zijn. De onvoorstelbare hautainiteit van individuen die voor geld alles te denken kunnen regelen, hun recht, terwijl ze niet weten dat melk van oorsprong uit een koe komt… Het is ronduit verbijsterend!
Ik ben wetenschapper. Ik weet veel van het hoe en waarom van het leven. Veel mensen denken er totaal niet aan en dat is ook niet zo erg. Maar toch hebben zij de plicht, zeker in deze ontwikkelde tijd met basiskennis voor vrijwel iedereen, om zich dingen af te vragen en in theorie daarvoor respect en tenminste enige dankbaarheid te reserveren… En wat zien we: schaamteloos gedrag in een rechtencultuur. Ik zal dat nooit kunnen begrijpen, echt niet. Een kind van rijke ouders heeft de beschikking over zaken die razend duur zijn, waarvoor veel arbeid is verricht en waarvoor veel materiaal werd gebruikt, en hij waardeert het totaal niet! Het is zijn recht! Waanzin ten top! Dit zijn de factoren die uiteindelijk het aardse bestaan slopen. Het uiterst simpele gegeven van een bescheiden opstelling van de mens in een nemen wat nodig is scenario had de aarde simpel tot in lengte van dagen kunnen laten voortbestaan. Uiteraard met het gegeven van een gecontroleerd aantal zielen, dus geen ontregelende overbevolking.”
“Wil dr. Lunaj een glaasje water. Dat praten zal een droge keel geven.” De robot was zoals altijd attent.
“Dat is goed, Parg. Geef ons even een glas water,” zei Meik.
“Ik ben het volkomen met u eens, dr. Lunaj. Ik kan er niets tegen inbrengen. Naast wetenschapper zijn, geeft u ook treffende filosofische stellingen. Waarheden kunnen zo simpel zijn.”
“Natuurlijk. Maar ga je interessant lopen doen en elke waarheid ontleden, dan kom je op een pad wat geen einde kent. Over besluitvorming kan je dan al niet meer praten. Het belang van iets is dan ook al weer verbleekt en op deze manier schoof de mens de zaken die wel degelijk besluitvorming behoeften voor zich uit. In een eindeloos geleuter van zich verschuivende verantwoordelijkheden en zich verschuilen achter elkaar. De enigste daadkracht die er gaande was, was de economische. Als er geld verdient kon worden, liepen de zaken sneller. Ik heb dit hele ritueel al achter me gelaten en ben op mijn eigen manier aan de slag gegaan… Als wetenschapper besef ik hoe onnavolgbaar het systeem aarde is, met al zijn fantastische variëteit aan leven, en ik ben van mening dat dit moet blijven bestaan. Daarvoor wil ik mij geven en robot Parg is mijn eerste actie geweest in mijn plannen. Deze bijeenkomst is de volgende stap. Ik wil met jullie een team vormen, het Erca team, om te trachten iets te doen aan de huidige ontwikkelingen. De mens moet zijn verantwoording nemen als zelfbeschikkend wezen. Het kan en mag niet zo aflopen zoals we vermoeden dat het afloopt. De plannen zijn klaar en we gaan dit deze week allemaal uitwerken als de anderen bereid zijn het belang in te zien en tevens hieraan te willen meewerken.”
“Dat zullen we binnenkort weten, dr. Lunaj. Ik voorzie geen problemen, want het zijn allemaal mensen die begaan zijn met de aarde, net zoals ik. Wel stel ik me voor dat ze allerlei verplichtingen zullen hebben, waar ze zich al of niet van los kunnen maken. Als ze zich natuurlijk kunnen vinden in uw plannen. Al dagen loop ik te peinzen wat u, of wij, in godsnaam nog kunnen doen in deze situatie. En wat is Parg zijn rol hierin? Ik wil u niet onder druk zetten, maar u heeft veel uit te leggen, dr. Lunaj… Dit alles nog los van het feit dat met zoveel mensen de kans bestaat dat een en ander uit zal kunnen lekken…”
Dr. Lunaj liet even een geheimzinnig lachje zien.
“Wat de anderen betreft, Meik, het volgende: van ieder die mee wil doen, zal ik de persoonlijke situatie doorlichten, beoordelen en oplossen. Dat is mogelijk. In een Erca plan wordt alles ondergeschikt, zo simpel is het. Het plan op zich zal snel duidelijk worden. Natuurlijk kun je hierover ook  eindeloos leuteren, maar dat gebeurt dus niet. Het zal eenvoudig zo gebeuren. Einde discussie. Ook het uitlekken is geen probleem, want alles is volkomen legaal.
Voor ik ga uitleggen wat Parg zijn rol hierin is, even het volgende: je vriend Habe heeft je iets verteld van dingen die hij hoorde van zijn rijke studievriend, die nu als Zoki door het leven gaat. Dat is volkomen juist. Het hoeft natuurlijk geen betoog dat er veel meer gaande is. Dat vriendje wist ook niet alles, ik wel. Meik, je hebt geen notie van wat er gaande is op wetenschappelijk gebied. Het is ronduit mensonterend. Proeven met, al of niet reeds rondlopende, creaturen die half mens, half robot zijn, humanoid. Getransplanteerde breinen in roofdieren, hetzelfde in robots. Men doet proeven met zwaartekrachtbeïnvloeding, er is een afscheiding ergens van een maatschappijtje met alleen vrouwen die mannen als proefdieren gebruiken. Het is allemaal geheim, maar ik weet dat het bestaat en dat er als bezeten aan gewerkt wordt! Jouw vriend Habe was daar uiteindelijk ook terecht gekomen, al of niet willoos gemaakt.
Geloof het of niet, de reden achter al deze activiteiten is om de uiteindelijke macht te kunnen grijpen na het naderend verval. Het is te smerig om er ook maar over te praten. Maar het is gaande. De vermeende vriendschap van de bepalende bovenlaag is slechts schijn, achter de schermen is er de strijd en men weet het.
Er worden technieken uitgewerkt voor robotlegers, uiterst explosieve strijdgassen, lasersystemen en weet ik wat al niet meer.”
“Is het zo erg, dr. Lunaj?” stamelde Meik. “Maar kun je dan niet verwachten dat als uw plan zou werken, dat alleen al vanwege de factor jalousie deze monsters zich tegen ons gaan keren?”
“Goed gezien, Meik. Maar ook daarin voorziet het plan. Het staat vast dat zij ons niet zullen kunnen deren.”
Meik was opgestaan. Sprakeloos keek hij de geleerde aan.
“Kunt u… kunt u… toveren? Dit kan toch niet waar zijn?” rochelde Meik bijna.
“Wel hoor, Meik, wij hebben Parg en zij niet. Daarnaast kan ik beschikken over 70 % van de satellieten. Met één druk op de knop staan ze tot mijn beschikking. Een slim virusje schakelt hun programmering uit en in minder dan 5 seconden zijn ze volledig operationeel naar mijn wensen, die nooit vijandig zullen zijn doch kunnen verdedigen zoals nog nooit vertoond is in de militaire historie van de mens.”
Hijgend zeeg Meik weer terug in zijn stoel. Hij zag bijna zwarte vlekken van ontzetting. Positieve ontzetting, die eigenlijk vertaald zou moeten worden in een juichende euforie. Wat was dit voor een mens?
“Wat bent u voor een mens, dr. Lunaj?” kermde Meik.
”Een mens die bezorgd is voor onze mooie aarde, Meik,” antwoordde dr. Lunaj zachtjes. “Een mens die zich eindeloos schaamt voor wat zijn soortgenoten aangericht hebben en nog gaan doen. Wat er zal komen is bestiaal en zal alles in de schaduw stellen wat er al gebeurt is aan ellende en pijn in het mensbestaan. Een samengebalde kreet van pijn sinds het menselijke bestaan op aarde zal tot aan de grenzen van het heelal gehoord kunnen worden, Meik. Er bestaan al plannen om wezens te bouwen, techno-wezens met het geraamte van mensen als drager. Al deze bizarre technieken vinden hun oorsprong in de periode dat de mens inzicht kreeg in het kleinst denkbare, de cellen, DNA, enz. Toen is de ellende begonnen.  Het klonen, eerst van dieren, toen van mensen. Hier had men moeten stoppen in het onderzoek van het medisch welzijn van de mens. Hier had de mens in moeten zien dat dit verboden gebied moest zijn, omdat het onwezenlijke consequenties zou kunnen inhouden. Maar ondanks vele waarschuwingen en metershoge rapporten moest het natuurlijk doorgaan. De proefdieren en mensen die deze lijdensweg nu ondergaan, willen dansen op het graf van deze wetenschappers. Hier overschreed de mens zijn grenzen. De mens verdomde het om zichzelf een ethisch verbod op te leggen. Met deze bizarre creaturen krijgen wij te maken maar er is in voorzien, Meik! De kunst is om de techniek die beschikbaar is niet tegen je maar voor je te laten werken. Enige slimheid is dan wel op zijn plaats.”
Meik was niet in staat een woord uit te brengen. Dr. Lunaj keek hem niet triomfantelijk aan doch uiterst droevig. Hij had ook niet indringend gesproken doch met uiterst zachte, kalme stem. Het had een onwezenlijke impact op Meik…
Tenslotte stamelde deze:
“Onze voorouders hebben grove fouten gemaakt, dr. Lunaj. Zelfs ethici zijn hieraan voorbij gegaan. Het is zo bizar!!”
“Natuurlijk, Meik. En al helemaal als je je realiseert dat de denkkracht van die tijd niet misselijk was… Immers,men was in staat om deze complexe technieken uit te voeren. Ik kom simpel weer terug op de eenvoudige stelling dat men zich geen beperkingen wenste op te leggen. Een oude, droge waarheid met een desastreus gevolg. Goed. Er is meer….
Daarnaast zijn er plannen van een aantal ultra-rijken om een self-supporting ruimteschip te bouwen om voor altijd de ruimte in te trekken en deze giftige warboel te ontvluchten. Het is een ultra-topgeheim en je bent de eerste mens die het weet! Simpel vanwege het feit dat mij gevraagd is eraan mee te werken. Ik doe dat niet doch lever wel de robots die meegaan. Noodgedwongen. Het verschaft mij de fondsen om mijn eigen plannen te kunnen bekostigen. Ze betalen er grof voor. Ik vertel ze er uiteraard niet bij dat deze robots vaardigheden zullen bezitten waarvan zij nooit zullen weten. Het zijn er 365.”
Meik, die enigzinds op adem was gekomen, hapte weer naar adem. De man bleef onnavolgbaar verbazen. Hij stamelde:”Parg, je slaat alles op, hè. Ik wil het later nog eens horen.”
“Jawel, Meik. Zelfs Parg zet vraagtekens bij deze informatie. Het is Parg niet duidelijk hoe een en ander moet gaan verlopen. Er is ook nog de vraag wat Parg zijn rol hierin is.”
“Tja,” zei dr. Lunaj. “Dat zal ik dan ook maar even uitleggen. Het is duidelijk dat in de planning geen offensieve strijdplannen zitten. Er is in dit scenario wel een defensief plan. Het heeft totaal geen zin om jezelf als willoos en kansloos vee af te laten maken door jaloerse, al of niet gekloneerde, idioten. Sinds zijn bestaan heeft de mens het recht zijn leven te verdedigen. Welnu, daarin is voorzien. Het is zo dat Parg vrijwel niet te vernietigen is! Zijn stalen omhulsel is bijna onverwoestbaar. Daarnaast is Parg voorzien van alle denkbare vechttechnieken voor de persoonlijke confrontatie. Tevens is Parg in staat om een mens te doden als dat voor het voortgaan van het plan nodig is. Ik weet dat dit niet zo zou mogen zijn, doch hij is in staat om dit te beoordelen. Als dan ook nog het voortbestaan van onze aarde aan de orde is, zal het duidelijk zijn dat ik deze beslissing kon en mocht nemen. Temeer daar de rijken zelf geen scrupules kennen ten aanzien van andere mensen. Parg is niet in staat een goed mens te doden, laat duidelijk zijn. En zijn doden is snel en pijnloos.
Daarnaast is Parg voorzien van een uiterst geavanceerd rechtssysteem, wat hem de mogelijkheid geeft recht te spreken in elke denkbare situatie. Dit systeem is niet iets wat ik even snel ontworpen heb. Ik werk er al meer dan dertig jaar aan. Ook is het zo dat het vaststaat dat de mensen die wonen, werken en leven in het nieuwe bestaan er niet mee te maken zullen krijgen. Maar toch heeft Parg de kennis, als het nodig mocht zijn. In die nieuwe orde bestaan trouwens ook geen robots...”
“Maar, maar... Parg is een robot en moet recht spreken... Een grotere dualistische tegenstelling is niet mogelijk,” brabbelde Meik. Dit ging zijn verstand te boven.
“Ik zei toch, Meik, het zal niet nodig zijn,” zei dr. Lunaj.
“Dan, dan praten we over de perfecte samenleving,” hijgde Meik.
“Wie weet, vriend, wie weet. Wordt het geen tijd, na al het leed?” fluisterde dr. Lunaj.
“Het is onbevattelijk allemaal. Er komt zoveel op me af. En, en ik moet hier aan mee gaan werken, met mijn vrienden, als ze dat zouden willen en er geschikt voor zouden zijn. Ik wil nu even niet weten wat de plannen zijn, hoe u dat wilt gaan doen. Eerst dit verwerken. En dan Parg. Hij is volledig aangepast aan deze plannen. Waarom heeft u dat niet verteld, dr. Lunaj?”
“Om je niet te ontregelen. Wat niet weet, wat niet deert.”
“Parg heeft zes crimi's via een vreemde straling in laten slapen. Ze vielen ons aan. Ik was al getroffen, maar Parg heeft ze neergelegd. De crimi's worden nu onderzocht voor de doodsoorzaak. De toezichthouders weten niet dat Parg erbij betrokken was.”
“Zoals je ziet doet Parg zijn werk goed, Meik. Ze zullen er waarschijnlijk niet achter komen wat hen gedood heeft. Dat is alleen mogelijk op het niveau waarop collega's en ik werken. Deze apparatuur is slecht op enkele plaatsen in de wereld beschikbaar. Crimi's onderzoeken past daar niet in.”
“Maar het was op dat moment niet nodig dat Parg hen doodde, dr. Lunaj. Toch deed hij dat. Moreel gezien kan ik dat verkeerd vinden, alhoewel het natuurlijk uitschot was,” zei Meik.
“Ik moet je gelijk geven, Meik. In jouw denkwijze, met respect voor leven, is dat helemaal juist. Er zijn echter andere criteria aan de orde. Zolang jij daar lag, bestond er de mogelijkheid voor hen om je verdere schade toe te brengen, misschien je zelfs te ontvoeren. Het feit dat je neerging was voor Parg de reden om dit te doen. Parg is namelijk volledig geprogrammeerd om ten koste van alles jou in leven te houden. Jij wordt ontzaggelijk belangrijk voor het voortbestaan van de menselijke soort...”
“Wat?!” krijste Meik nu bijna. “Heeft u het recht, met alle respect, om mij die rol toe te kennen? Misschien wil ik dat wel helemaal niet. Weet u wel wat u zegt?”
“Natuurlijk, Meik. Ik kan en zal het een en ander uitleggen...
Voor deze plannen heb ik mensen nodig en geen economische managers. Aan hun denkwijze heb ik niets. Zij zijn eenvoudig niet geschikt. Ik heb gewoon mensen nodig met normale gevoelens en een gezond verstand. Deze mensen zijn schaars. Eigenlijk zijn ze alleen nog te vinden aan de onderzijde van de tweede, welvarende, klasse. Jouw werk ligt ook helemaal op het gebied waarin we gaan vertoeven. In dit scenario is dus geen behoefte aan intellect. Maar als het toch nodig is, heb je Parg en mij. Het is in feite niet eens zo moeilijk. De belangrijkste factor voor jou is de ongelooflijke voldoening als het gaat lukken. Dit zal zich niet vertalen in een meercijferig banksaldo. Sterker nog. Zodra je hier weg bent, zul je nooit meer met geld te maken hebben. Het zal uit je leven verdwijnen. En je zult er aan wennen, dat is zeker, simpel vanwege het feit dat je er andere dingen voor terugkrijgt, zoals bijvoorbeeld voldoening en de vreugde van een zorgeloos bestaan.”
“Een, een zorgeloos bestaan? Zonder geld? Dat kan niet, dr. Lunaj. Ik kan zonder geld, maar praktisch is dat onmogelijk…”
“Ik ben even te snel, Meik. Het ontwerp van de nieuwe orde is zorgeloos. Maar voor het  zover is, zal er het nodige gebeuren. Niet omdat wij dat willen, maar omdat het op ons af komt en we ons moeten verdedigen. Dat zullen de zorgen zijn. Dat kan ook strijd zijn. Zij gaan die misschien aan, wellicht uit jaloezie, wij niet. Maar ze zullen kansloos zijn.”
“Ik begrijp er niets van, dr. Lunaj. Als ik eerlijk ben, moet ik zeggen dat dat laatste een beetje opschepperig klinkt. Met uw permissie.”
“Je weet dat ik het niet zo bedoel, Meik. Ik wil alleen maar zeggen dat ik alles tot in de puntjes heb trachten voor te bereiden. Vergeet niet dat ik naast mijn eigen kennis van zaken kan beschikken over bijna elke technologie, vanwege mijn contacten. En dat gebruik ik ook. Een simpele robot als tegenprestatie werkt altijd…”
Hoofdschuddend keek Meik hem aan.
“Dr. Lunaj, u bent nu een aantal dagen onbereikbaar voor iedereen. Heeft u een vervanger?”
“Jazeker. Ripor weet veel van mijn zaken, doch niet alles. Hij is stug, doch volledig betrouwbaar. Hij kan mij ook als enige bereiken. Hij weet wel dat ik bezorgd ben voor de aarde.”
Meik dacht even na. Hij wilde dr. Lunaj iets vragen waarvan hij niet wist hoe die erop zou reageren. Het laatste wat hij wilde was hem boos maken.Hij besloot het erop te wagen.

 

einde van deel 7. wordt vervolgd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.