Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
31 augustus 2011, om 15:59 uur
Bekeken:
759 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
254 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De ontvoelde toekomst - deel 4"


De ontvoelde toekomst

deel 4

"Klasse, Meik", zei Habe. "Er zijn zaken bij die ze inderdaad beter niet kunnen horen. Ik wil zeker mijn moeder geen slapeloze nachten bezorgen. Maar waarom stel je zo'n belang in mijn ervaringen? Wat moet of kun je ermee? Je vertoeft toch niet in die kringen?"
"Gelukkig niet, Habe. Maar ik ben met iets bezig waar ik nu nog niet over kan en mag praten. Maar jouw ervaringen en indrukken kunnen van belang zijn. Ik wil het gewoon horen. Het zal je allemaal wel duidelijk worden, later."
Niet begrijpend keek Habe hem aan. Hij keek Parg aan. Meik besefte dat deze jongen niet achterlijk was. Doch Habe zei niets.
"Habe, je vertrouwt me toch wel, hé?", zei Meik ernstig.
"Ja, Meik. Bij de mensen hier sta je goed bekend. En als je bevriend bent met dr. Lunaj dan zegt dat wel iets. De robot zegt verder genoeg. Goed. Je wilt mijn ervaringen horen over mijn verblijf aldaar...
Nadat ik daar arriveerde, werd begonnen met het testen van mijn vaardigheden op allerlei gebied. Uiteindelijk bleek dat biologische elektronica mij het beste lag. Het ontbrak mij aan niets in materiële zin. Wel was het zo dat ik min of meer opgesloten was. Ik kon het instituut niet verlaten. Ergens wist ik dat ook vooraf, ik zou min ouders niet meer zien voorlopig. Dat voorlopig wordt in dat proces normaliter voor altijd, omdat je in een totaal andere wereld verkeert. Ik betrapte me er ook op na verloop van tijd dat ik niet veel affiniteit meer had met m'n oude situatie van armoede, gebrek en problemen.
Achteraf kan ik zeggen dat zij daar ook constant mee bezig waren. Een constante, softe doch indringende indoctrinatie. Uiterst geraffineerd. Ik kan ook nu zeggen dat ze er goed in slaagden op die manier de banden met mijn verleden te breken. Ik schaam me er ook niet voor, het is gewoon de waarheid.
Een factor die daar aan meehielp was het feit dat de situatie voor mij buitengewoon boeiend was. Als er iets van resultaat was, volgde er een beloning. Op speciale bijeenkomsten werden de succesvolste geesten geëerd. er was een onderlinge competitie om te scoren, om maar op dat podium te kunnen staan. Het gaf een enorme kick om die toejuichingen te krijgen. Zoveel aandacht en waardering was uniek en daarom fantastisch."
Mag ik tussendoor vragen stellen, Habe?", vroeg Meik.
"Natuurlijk. Ik zal wel zien of ik ze kan beantwoorden."
"Ik stel me voor dat er ook rijke jongelieden waren. gaf dat geen problemen? Tenslotte ben jij van arme komaf."
"Natuurlijk gaf dat wrijvingen, Meik. Maar het systeem was zo doordacht dat ook hierin was voorzien. Boven alles stond het resultaat. Dat betekende dat als een arme leerling beter was, er dan aan hem voorrang werd gegeven. De arme jongens maakten geen problemen, er was altijd de hautaine afgunst van de rijkere. Zodra er iets van een probleem opdook werden er maatregelen genomen.
Zoals ik zei, de studie was voor mij opwindend genoeg om me er met volle overgave op te storten. Het was een broeinest van talent waar ik me in bevond. In feite werden we dus afgesloten van de buitenwereld. Berichten werden gecensureerd, we wisten nauwelijks wat er nog gaande was.
Er kwam iets meer vrijheid als je klaar was met de studie. Dan werd je weggekocht door een bedrijf. Dat was het moment dat je weer naar buiten kon. Echter niet in vrijheid. Dat kwam pas als je een aantal jaren bij zo'n bedrijf in dienst was en geschikt werd bevonden om je vrijelijk te bewegen. Je verkeerde dan wel in een weelderige, materialistische welzijnssituatie. Het ontbrak je aan niets. Dan was je een topwetenschapper. Geestelijk was je een deel van het systeem geworden. Een eventuele misstap werd je direct aangerekend. Een papieren vrijheid binnen een totalitair systeem."
"Hoe weet je dit allemaal, Habe? Ik neem aan dat je nog niet zover was", vroeg Meik.
"Klopt. Maar in elk systeem zitten gebreken. Ik had een vriend die van rijke ouders kwam. Ik vertrouwde hem, doch bleef altijd voorzichtig. Hij kende die wereld van huis uit en hij heeft me het een en ander verteld. We waren beide heel goed in onze studie. Ik ontdekte dat hij jaloers was. Vanuit dat gegeven heb ik hem wel laten winnen in onze resultaten zodat hij de meeste eer kreeg. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen..."
"Hoezo?", vroeg Meik gespannen.
"Dat blijkt nog wel, wacht maar af", zei Habe.
"In onze wereld waren natuurlijk ook robots. In het begin vond ik dat machtig interessant, in mijn oude wereld waren het niet mijn vrienden. Daar wel, ze deden alles voor je. Mijn studie had ook alles te maken met robots. De biologische elektronica tracht de processen zoals die bij de mens bestaan te imiteren bij robots. Ik hoef je niet te vertellen hoe complex dat is. Een computergestuurde robot is in feite een simpel ding dat bijna iedereen kan bouwen. Parg werkt via de biologische elektronica, daar ben ik nu achter. Let wel Meik, dit is volkomen onbekend. Zoals ik zei, Parg is de meest waardevolle robot die er rondloopt. Dat is wel zeker."
"Wacht even, Habe. Jullie waren studenten. Betekent dit dat de topwetenschappers dit ook nog niet onder de knie hadden?"
"Juist Meik, dat zeg je goed! Met man en macht was men er naar aan het zoeken. Men werkte met vloeistofgeleidingen die vanwege hun onderlinge eigenschappen chemisch-elektronische reacties moesten geven. Die waren er wel, maar veel te traag. Dat was het grote probleem...
Op een zeker moment had ik iets van belang ontdekt. Omdat we altijd samenwerkten wilde hij met de eer gaan strijken. Maar ik was de ontdekker en dit keer liet ik hem niet winnen. Het was het einde van onze vriendschap. De geschillencommissie toonde uiteindelijk mijn gelijk aan. Hij werd overgeplaatst naar een ander instituut. Omdat hij van rijke ouders kwam werd hij niet gestraft. Tevens kon men op deze manier gebruik blijven maken van zijn vaardigheden.
Mijn ontdekking betekende een goede verbetering van robotgedrag. Ik kreeg een enorme beloningsverhoging. Ook de omgang met dames verbeterde dramatisch! Ik zeg dramatisch want ik verafschuwde die hautaine wijven. Ondanks het feit dat ik al volledig geïntegreerd was in het systeem, had ik toch nog mijn oude gevoelens, die ook nog eens grondig onderbouwd waren geworden door hetgeen mijn ouders mij toegefluisterd hadden. Het was een absurde, paradoxale situatie. De opwinding en voldoening van mijn studie in een omgeving die mij niet lag en waarvan ik onbewust wist dat het toch nooit mijn wereld zou kunnen worden zonder hypocriet tegenover mijzelf te zijn...
Naarmate de tijd verstreek beïnvloedde het mijn denken steeds meer. Mijn prestaties liepen terug. Er kwamen gesprekken. en geloof me Meik, deze gesprekken waren niet prettig. Toen begreep ik pas goed dat er gepresteerd diende te worden. Prestaties tegenover het luxe, weldadige leven dat ik leidde. Er kwam een keerpunt. Weet je nog van die rellen die hier waren, een aantal maanden geleden, toen er een aantal doden waren?"
"Natuurlijk", zei Meik. "Ik was er heel druk mee."
"Ik maakte me zorgen over mijn ouders en wou weten of ze ook slachtoffer waren. Kiezelhard werd me te verstaan gegeven dat dat voor mij niet van belang was. Het verleden bestond niet meer. Vanaf dat moment kregen de waarschuwingen van mijn ouders de echte waarde waarvoor ze bedoeld waren! Vanaf dat moment dreigde het gevaar voor mij dat ik veranderd zou worden in een Zoki."
"Wat vreselijk, Habe! Gaf dat geen ondraaglijke spanning?", stamelde Meik.
"Eerst wel, later niet meer. Ik besefte dat ik nuchter moest blijven. Het werd een kwestie van overleven. We vonden er het volgende op!"
"En daar ben ik nu benieuwd naar, Habe. Hoe heb je dat in godsnaam kunnen voorkomen?"
"Heel simpel, Meik. Vanuit mijn vakrichting wist ik welke stoffen de werking van de menselijke hersenen beïnvloeden. Dat was voor mij simpel. Omdat ik ook kennis had van elektronica, slaagde ik erin om een minuscuul scannertje te bouwen welke middels geurherkenning in staat was deze stoffen te herkennen. Testen wezen uit dat het ding werkte, ik beschikte over deze stoffen, ze waren aanwezig in mijn lab. Zo kon ik met de scanner eenvoudig mijn voedsel testen."
"Onvoorstelbaar knap, Habe", zei Parg. "Parg had dit niet kunnen verzinnen."
"Je hebt ook geen creatieve vaardigheden, Parg. Iets waar robots nooit over zullen kunnen beschikken. Het verschil tussen mens en machine!"
Hoofdschuddend keek Meik hem aan.
"Inderdaad razend knap, Habe. Maar een ding is me nog niet duidelijk. Je zei dat er vrijwel geen berichten van buitenaf binnenkwamen. Hoe wist je van de rellen?"
"Tja, ook zoiets, Meik. Dit soort berichten werd wel gemeld. Robotconfrontaties met mensen was hot news. Ten eerste werd dan benadrukt welke problemen de paupers veroorzaakten in de maatschappij en daarnaast werd het belang van de robots benadrukt die ons tegen hen moesten beschermen. Een misselijkmakende berichtgeving, althans voor mij. De meeste anderen vonden het prachtig. Maar goed. Het verhaal is nog niet ten einde...
Mijn vriend van weleer was op bezoek op ons instituut. Een zuster van hem werkte er ook en zij was gewoon gebleven. Op een of andere onverklaarbare manier had hij toestemming gekregen om haar te bezoeken. Tijdens de gezamenlijke maaltijd kwam de sukkel naast me zitten en hij begon me te sarren. Omdat hij rijk was besefte ik dat ik zonder getuigen geen schijn van kans had. Ik besloot rustig te blijven. De robots brachten het eten. Ieder kreeg zo zijn eigen voedsel. Wij aten zo ongeveer hetzelfde van dezelfde borden en omdat hij nog in het systeem zat werd hij ook gewoon bediend.
Zoals altijd testte ik mijn voedsel ongemerkt met de scanner. En het ding reageerde middels een trilling in mijn hand..."
Ademloos staarde Meik hem aan. Hij wilde de woorden bijna uit zijn mond trekken.
"Ik had mezelf getraind op deze situatie, voor zover dat mogelijk was. Omdat dit een situatie was van leven en dood, althans geestdood, kon ik wel vermoeden dat dat mijn handelen van dat moment zou kunnen beïnvloeden. Ik had mezelf erop getraind om het voedsel in een snel moment van het bord in mijn kleding te schuiven. Maar de situatie was nu anders! Dat kadaver zat naast me!
De robot stond nog achter me. Ik stak m'n been uit en toen hij wegliep kletterde hij op de grond. Geschrokken keek iedereen om en in een flits verwisselde ik de borden..."
Nog altijd staarde Meik hem aan. Zijn mond ging open en dicht zonder geluid te geven.
"Ik weet het, Meik. Het is gemeen, maar als je weet hoe hij me zat te beledigen! Ik stel me niets voor, maar dit varken was nog een kloon ook. Misschien verklaart dat zijn valse gedrag, ik weet het niet. Maar goed. Ik zeg tegen hem: "Dat heb je nu met die knullige robots. Ze kunnen niet eens knap lopen. Ga nu maar eten sukkel, dan heb je geen tijd om me te beledigen."
Grijnzend keek hij me aan. Hij zei: "Ik heb het een en ander gehoord van mijn zus. Jij wordt ook overgeplaatst." En hij begon zijn bordje leeg te eten. Het was een bijzondere gewaarwording...
Ik wist dat het spul na zo'n drie uur zou beginnen te werken. Ik vroeg een gesprek aan bij de leiding. Ik was daar zo'n twee uur na de maaltijd, dus een uur voordat hij zou beginnen met afwijkend gedrag. Ik begon het gesprek met te klagen over het eten en tevens begon ik m'n Zokishow. Ik werd onmiddellijk vastgepakt door een robot, kreeg een spuit en kwam hier weer bij."
Er viel een stilte. Meik keek hem lange tijd aan.
"Verbijsterend, Habe. Razend knap. Hij is nu dus de Zoki!"
"Ja. Zijn verdiende loon."
"Is er nu geen gevaar dat ze je zullen gaan zoeken omdat ze er misschien achter zullen komen dat jij de oorzaak bent?"
"Nee, Meik. Het Zokigebeuren is volkomen onbekend op het instituut. Alleen wij hier, in de armenbuurt, weten ervan. Er bestaan alleen overplaatsingen. Het gebeurde wel eens dat iemand zomaar weg was. Navraag leerde dan dat hij of zij om wat voor reden dan ook overgeplaatst werd. Ik vermoed dat het zelfs bij de rijken niet bekend was. Als ze nu de jongen gaan onderzoeken kan het medisch niet eens getraceerd worden. Het Zokigegeven is uiterst geheim. Een rijk iemand zou zijn kind hier dan niet plaatsen, op zo'n instituut. Het is ook alleen bedoeld voor de armen. Zij zijn een risicofactor in het systeem, een rijke leerling niet."
"Onvoorstelbaar doordacht", zei Parg. "Volkomen afdoende en effectief. Je ouders zijn de reddende factor geweest. Je dankt je welzijn aan hen, Habe."
"Ik realiseer me dat ook, Parg. Het systeem, het instituut heeft nooit kunnen bevroeden dat simpele mensen zoals de armen dit zouden kunnen bedenken. Zelfs niet tot schade aan hen, alleen tot bescherming van mijzelf."
"Het is verbluffend allemaal, en zo knap dat je je wist te beheersen, Habe. Ik heb enorm veel respect voor je", zei Meik.
"Zoals ik zei, Meik, voor mij was het overleven. Ook moet ik nu wel zeggen dat ik de studie en de onderzoeken mis. Hier en nu ondervind ik leegte. Er is niets hier. Ik weet in feite niet wat ik nu verder moet."
"Daar kan ik misschien invulling aan geven, Habe. Later deze week moet je maar even bij me komen. Het klinkt misschien achterlijk, maar ik wil je adviseren om al je haren te laten groeien zodat je er anders uit komt te zien. Het kan zijn, omdat je niet meer bent te traceren op de satelliet, dat je gezocht wordt, simpel voor hen om te weten hoe dat mogelijk is. Maak je onherkenbaar. Nadat je verhuisd bent, kan je stoppen met je Zokigedrag, in een andere buurt. Begrijp je me, Habe?"
"Natuurlijk, Meik. Je hebt ook gelijk. Ik zal deze week bij je langs komen en ik hoop dat je iets voor me te doen hebt, wat het ook is."
"Prima. Verder wil ik je nog vragen of je iets weet of hebt opgevangen van je rijke vriendje omtrent algemene dingen, zoals de gigantische problemen die er zijn, enz., enz."
Habe dacht even na. Na een poosje zei hij:
"Wat ik zo terloops vernomen heb was ook een van de redenen om Zoki te worden. Ik wist van mezelf dat ik nooit daarin zou willen vertoeven. Het is zo'n paradox, Meik. Ik kom uit de armoede, de simpelheid met alle soorten van gebrek, in materiële zin, en kwam door mijn vaardigheden in de meest luxueuze omstandigheden die er maar bestaan. Na die promotie kon ik alles krijgen.
Omdat mijn ouders zoveel met mij gepraat hebben, wist ik eigenlijk wat er gaande was en waar het in feite allemaal om ging. In het begin was ik enthousiast over de studie en de mogelijkheden, later kwamen de vragen en de onrustige gevoelens. Ik voelde dat ik hier niet in thuishoorde. Die rijke vriend vertelde dingen waar ik van gruwde. En ik hoefde niet te gruwen, want ik kon er deel van zijn, dat rijke leven, en tevens het overleven..."
"Overleven?", stamelde Meik.
"Ja!", zei Habe, somber voor zich uitstarend.
"Meik, er zijn in die wereld mensen bezig die toekomststudies verrichten. Die studies zijn niet bedoeld om filosofie[e]n te ontwikkelen. Dat is ten einde gekomen. De geschiedenis houdt op, binnenkort. Die studies zijn zuiver wetenschappelijk. Overlevingsstrategieën, zuurstofproductietechnologieën, alsmede de opslag hiervan."
Meik stond op, pakte Habe bij de schouders en stamelde:"Vertel alles wat je hiervan weet! Het is belangrijk!"
"Natuurlijk is het belangrijk, het belangrijkste ooit in het bestaan van de mens."
"Parg zal alles opslaan, Habe", zei de trouwe robot.
"Dat hoef je niet te zeggen, Parg, dat doe je automatisch. Je weet dat dit van belang is voor de mens en jouw zorg is Meik en de mens."
"Inderdaad, Habe", zei Parg.
Gespannen was Meik weer gaan zitten.
"Het is natuurlijk allang bekend dat de veranderingen in de natuur in de toekomst voor echte problemen gaan zorgen. Ik bedoel dan onze eerste behoefte, de lucht die we inademen. Sinds kort weten ze met zekerheid, op basis van waarneming en berekening, dat over plusminus veertig jaar de lucht zo slecht van kwaliteit zal zijn dat de mens er niet meer op kan leven! Je begrijpt natuurlijk dat het ganse aardse leven hierdoor beïnvloed wordt. Dieren en planten, dus ook onze voeding. Het water zal ook niet meer zuiver kunnen zijn. De gevolgen hiervan zullen ernstiger dan dramatisch zijn, Meik. En sinds kort weet men het. En men doet niets... Ja, ze werken aan hun eigen redding, de bovenlaag. Ik zeg nu niet: als de voorspellingen uitkomen zullen miljarden mensen sterven, nee, ik zeg: in het jaar 2100 zullen mensen beginnen te sterven zonder dat iets of iemand het zal kunnen stoppen! Dit is geen toekomstfilosofie, dit is vaststaande, wetenschappelijke waarheid!"
"En, en, en de bovenlaag ontwikkelt geen plannen om...?", fluisterde Meik.
"Totaal niet, Meik. Het zijn de woorden van Zoki, toen hij nog normaal was. Trouwens, in hoeverre ben je normaal als je dit zonder blikken of blozen kan vertellen. Het is gewoon verbijsterend, zo nuchter als hij ermee omging."
"Die mensen denken nu eenmaal anders, Habe. Zodra mensen zichzelf indelen in klassen krijg je dit. Het geld is hun waarborg voor leven. Maar eh, heb je dit aan je ouders verteld, vriend?"
"Nee. Ik wilde hen hiermede niet belasten. In theorie zal ik er nog zijn in die tijd!"
"Prima, Habe. Maar goed. Je hebt dus vernomen dat wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat zo rond het jaar 2100 mensen zullen gaan sterven van louter slechte zuurstof. Dat staat dus vast." Meik keek hem strak aan.
"Juist, Meik. Je begrijpt natuurlijk dat het niet van de ene op de andere dag zo zal gaan. Nu al worden mensen ongezonder, uiteindelijk belast de slechte zuurstof ons hele gestel. Het zal ook beginnen in de grootstedelijke gebieden. De studies hebben ook aangetoond dat als alles wat als vervuiling te boek staat nu zou stoppen, dat het proces dan opschuift, het proces van afsterven. Er schijnen ook theorie[e]n te zijn dat als vanaf nu alles stil komt te liggen, dat er dan een kans is dat men in de natuur, ver weg van de vervuilingsbronnen, zou kunnen overleven. Maar zoals we weten zal dat niet gebeuren."
"Het is toch verbijsterend dat men er niets aan doet, Habe. Wij kunnen niets, maar de bovenlaag wel", zei Meik onthutst.
"Zij zullen overleven op hun manier, Meik. Ze vormen een selecte groep en je weet hoe ze over hun minderen denken. Ze bezitten alle denkbare technieken en alle kennis. De echte top omvat minder dan duizend mensen. Hun rijkdom is niet te bevatten! Het schijnt zelfs al zo te zijn dat ze een soort van bunkers laten bouwen die totaal onneembaar zijn. Stel je eens voor als dit scenario in werking gaat treden. Sterven door zuurstofgebrek. Massa's halfkrankzinnigen zullen hen gaan aanvallen. Vloedgolven van dolle stervenden komen op hen af. Ze nemen nu al voorzorgsmaatregelen... Zoals ik zei, er worden studies verricht op dit gebied. Mijn oude vriend vertelde het in alle ernst... Dus niet alleen studies over het milieu, doch ook over de bijbehorende gevolgen."
"Volgens Parg zijn gegevens zullen de mensen nu dwingende maatregelen moeten nemen. Parg denkt dat dat nu nodig is. Of zijn mensen echt in staat om soortgenoten te laten sterven?"
Beide mannen staarden de robot aan.
"Het is heel triest, Parg, maar mensen zijn daartoe in staat. Jij als robot kunt dit niet begrijpen. Rationeel zou het niet moeten kunnen. Mensen hebben gevoel. Dit is een absurde situatie. De mensen die dit toelaten hebben ook weer geen gevoel. Zeker in een situatie waar we nu over praten zal hij eerst voor zichzelf zorgen en al helemaal als hij daarvoor de middelen heeft. Van Habe weten we nu wat ons te wachten staat. Ongetwijfeld het grootste drama in het bestaan van de mens op aarde. Hoe kan dit gestopt worden? Moet het nu echt zo aflopen?"
Meik zweeg even. Na een poosje zei de robot:
"Als het zo zou gebeuren zoals Habe zegt, beseffen jullie dan de verdere consequenties?"
"Wat bedoel je, Parg?", vroeg Habe.
"Parg bedoelt dat als bij gebrek aan zuurstof langzaam alles zal afsterven en de restanten niet opgeruimd zullen worden, dat er dan een vloedgolf van besmettelijke ziektes over de aarde zal gaan waren. Niemand zal zich dan nog geroepen voelen om hierin iets te verrichten, als dat al mogelijk zou zijn! alleen robots kunnen daarin vertoeven."
Ontzet staarden ze de robot aan. Deze ging verder.
"Dit zal voor Parg inhouden dat als dit eenmaal begonnen is, dat niets of niemand het zal kunnen stoppen. Radeloze mensen zullen geen schijn van kans hebben op overleven. Het scenario wat Habe aangaf is volgens Parg niet helemaal juist. De massa zal niet afsterven door zuurstofgebrek, doch door epidemie[e]n. Men zal nog trachten om gestorvenen te verbranden om ziektes te voorkomen, doch dat verslechterd en verbruikt ook veel zuurstof. En dit scenario is overal op de wereld hetzelfde... Parg is bezorgd voor het welzijn van de mens. En Parg weet er geen oplossing voor!"
"Ik moet je een compliment geven, Parg. Ik kan me helemaal vinden in je woorden. Het is om bang van te worden!"
"Zie je nu het nut van dit gesprek, Habe?", vroeg Meik.
"Helemaal, Meik. Als je het niet gevraagd had zou ik het waarschijnlijk niet verteld hebben, om gen onrust te zaaien. Wij kunnen toch niets. Jij zult gezien je leeftijd er ook nog in verzeild kunnen raken als oude man. En ik ook. In die zin is het wel goed dat ik er met iemand over kan praten. Eigenlijk denk ik er  altijd aan!"
"Natuurlijk, Habe. Als je er niet aan zou denken, had je de bovenlaagmentaliteit. Van dit leren we weer waar mensen toe in staat zijn. Met wetenschappelijke bewijzen weten dat de aarde zal afsterven en het gewoon laten gebeuren, terwijl ze zelf voorbereidingen treffen om te overleven. Ik schaam me dat ik mens ben!"
Meik schudde een poosje met zijn hoofd. Dit was de meest krankzinnige dag uit zijn leven en hij had al het een en ander meegemaakt. Toch wist hij diep van binnen dat iets dergelijks stond te gebeuren, alleen het hoe en wanneer was nog niet bekend in zijn geest. Die invulling was er nu, iets waar hij absoluut niet aan twijfelde.
Verbijsterd en toch ook niet verbaasd. Een krankzinnige tegenstelling, veroorzaakt door het overzichtsprogramma van dr. Lunaj. Gevoelsmatig had hij begrepen dat het gewoon die kant op ging, alle goede bedoelingen van de goedgelovigen ten spijt. Geld, macht en manipulatie hadden de menselijke gevoelens in een generatief proces zo veranderd dat dit mogelijk was geworden. De aarde zelf had de materialen geleverd die de hebzucht en het egoïsme in de mens hadden doen groeien. Al eeuwen was het zo gegaan. Het kapitalistische systeem was de staatsvorm geweest die de mens tot ongekende inspanningen had aangezet om de technologie[e]n te ontwikkelen die in een zichzelf versnellend tempo de mens in deze toestand had gebracht... zijn denken was totaal veranderd, vergeleken met oude tijden. In het programma was dat zo mooi te zien. Het viel ruwweg in drie delen samen te vatten: aanbidding der goden, onderwerping aan dictators en religies en in het laatste tijdvak de onwaarschijnlijke arrogantie van het bizarre opwaarderen van het eigen individu ten koste van anderen. Het system liet de onwezenlijke verrijking van een individu eenvoudig toe, dat zich hiermee ongekende macht kon verwerven, onaantastbaar door techniek en robotbescherming.
Meik brak zich weer het hoofd over de vraag hoe de mens in staat was om dit allemaal zo te laten gebeuren. Zo vaak was hij daar al mee bezig geweest!  Een van de dingen die dit kon laten gebeuren was dat de mens zichzelf geen beperkingen kon opleggen. In de hoogtijdagen van het systeem, toen het nog niet zo dramatisch was als nu, toen de bomen nog tot in de hemel groeiden, was er een ongekende verspilling die zijn weerga niet kende in de geschiedenis van de mens. De economie floreerde in een aantal naties, de mensen leefden in weelde, doch waren niet echt gelukkig.
Natuurlijk waren er mensen die erover nadachten, doch hun waarschuwingen sneeuwden eenvoudig onder. Geen zorgen voor morgen, na ons de zondvloed, was de overheersende gedachte. En uiteraard ook het gegeven dat je als eenling toch niets zou kunnen uitrichten. En een aarderaad die dwingende sancties zou kunnen opleggen bestond eenvoudig niet. Een aarderaad met zorg voor de levensgever werd niet belangrijk gevonden. Toch was het nodig geweest, want de mens nam niet zelf zijn verantwoording. Wat hij als zelfbeschikkend wezen wel had moeten doen...
Het systeem zoals het nu was, was in feite een zelfdodend systeem. De werkelijke machthebbers waren geslaagde zakenmensen en van hen was bekend dat welzijnszorg niet hoog in hun vaandel stond. Daar viel geen geld mee te verdienen. In die zin klopte het allemaal precies. De mensen die het wel anders wilden, hadden geen macht. Tegen het kartel van machthebbers viel eenvoudig niet te strijden. De macht van de publieke opinie was allang verstomd. Het had geen enkele zin meer. De macht was de drijvende kracht, degene die betaald, bepaald.
"Habe, het is al nacht, ik ga naar huis. Maak plannen met je ouders om te verhuizen en kom over een paar dagen even langs. Ik heb een interessant programma wat je moet zien. Het zal je inzichten verbreden. Ik voel dat dit een uiterst belangrijk gesprek is geweest. Ik respecteer je zeer voor hetgeen je gedaan hebt!"
"Dank je, Meik, en ook jou, Parg. Ik ben trots om bevriend te mogen zijn met iemand die zo dicht bij dr. Lunaj staat."
Meik en Parg verlieten het appartement. Meik had zijn kogelvrije helm opgezet. Dat kon nodig zijn in de nacht. Toezichthouders vonden het niet nodig om op dit tijdstip te patrouilleren. Als de bewoners hier het nodig vonden elkaar uit te moorden, dan deden ze dat maar.
Zwijgend liepen ze door de nacht. Zoals altijd speurde Parg de omgeving af. Het was zijn taak om Meik te beschermen.
Gevaar kon ook van boven komen. Dat had Parg niet gezien. Er klonk ineens een salvo en Meik stortte neer.

einde van deel 4. wordt vervolgd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.