Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
18 juli 2011, om 11:53 uur
Bekeken:
777 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
264 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De ontvoelde toekomst - deel 3"


De ontvoelde toekomst

Deel 3

De bisschop woonde ca. 20 min. bij Meik vandaan. Hij besloot te lopen. Het was eigenlijk niet prettig in deze donkere, sinistere omgeving. Met Parg bij zich voelde hij zich veilig. Ook droeg hij de straler bij zich. Iedereen hier kende hem doch er waren altijd lieden waar hij geen vat op had en deze konden gevaarlijk zijn. Hun status in het bestaan was dermate laag dat bij eventuele moeilijkheden zij al geen enkel recht meer bezaten welke een onderzoek dan ook overbodig maakte. Meik had hen dit al vaak duidelijk gemaakt. Het hield automatisch in dat hij in zo een situatie gerechtigd was zijn straler te gebruiken. Of Parg in te zetten. De robot mocht niet doden doch hij kon ofwel een mens wegduwen of oppakken en weggooien. als de worp dan eindigde tegen een muur was dat veelal dodelijk voor de betrokkene. In de wetten betreffende robotgedrag was dit een toegestane actie. Een klap van een robot was dodelijk en dit was wel moord. In feite kon een robot niet slaan maar een bezitter met slechte bedoelingen kon een robot wel zo manipuleren om dit toch te doen. In een al of niet verzonnen zelfverdedigingscenario ging de meester dan altijd vrijuit. Mede dood de getuigenis van de robot dat als rationeel wezen niet geacht werd te kunnen liegen. De rechtbankrobot ging er gemakshalve vanuit dat de betrokken robot in de tussenliggende tijd niet door de meester iets opgedragen was. Voor Meik was het allemaal onwezenlijke, ultiem rationele rechtspraak met een dikke, hypocriete jas aan, in een geplastificeerde maatschappij.
De gevaarlijke lieden die er waren stonden in het bestand van de toezichthouders. Tijdens de vele keren dat ze vastzaten waren ze zonder het te weten al voorzien van een implantaat. De scanner herkende dit onmiddellijk. De normale armen hadden geen implantaat. Bij ongeregeldheden werd altijd eerst even gescand opdat men dan wist hoe men zich diende te gedragen. Bij de normale armen was er nog iets van respect en terughoudendheid, bij de geïmplanteerden niet. Op deze manier werden ze behandeld als zijnde een schadelijke diersoort, zoals ratten. Helaas waren er geen ratten meer in de wijk. Het was een feestmaal, een rat op tafel.
De bisschop was thuis. Allerhartelijkst werd Meik ontvangen. Voor Parg was minder waardering. De bisschop had iets tegen robots. Meik had hem nog niet van dat idee af kunnen brengen, Parg diende te wachten op de gang.
Zeer tegen zijn zin moest Meik dit tolereren. Het doel heiligde de middelen. Hij had de bisschop nu eenmaal nodig.
Meik vertelde hem van zijn plannen. De samenkomst met zijn vrienden.
De bisschop zegde toe in ieder geval een uurtje te verschijnen. Dat was tenslotte het beste om elke schijn te vermijden. Meik zou zorgen voor een wezenlijk plan van zijn actie. Als hij de bisschop hiervan een kopie kon geven, al of niet per computer, dan was het helemaal mooi.
De samenkomst zou op een kampeerplaats zijn, buiten de stad. In dat gebied waren ook een paar onderaardse grotten. Ze waren er al vaker geweest. Het was een ideale plek om samen te komen. Het was volkomen veilig. Er kampeerde bijna niemand meer omdat er vrijwel geen schone natuur meer bestond. De enkele die het af en toe nog deed ontvluchtte zo toch even de smerige stad.
Even overwoog Meik om de bisschop te betrekken in de plannen. Hij besloot het nog niet te doen. In feite wist hij nog niets. De bisschop was, zoals hij, begaan met de armen en wars van geld en welstand. Veel armen vonden nog iets van troost in zijn kerkje. Meer kon de bisschop ook niet bieden. Financiële middelen bezat de kerk allang niet meer. In het Thymotische bestaan van de rijken was er al helemaal geen plaats meer voor en de tussenlaag had er ook niet veel affiniteit meer mee.
De arme bisschop kon er verder ook niets mee. Al bad hij zichzelf een hersenschudding, de zaken veranderen lukte niet. Dat verwijt had hij al zo vaak over zich heen gekregen, dat raakte hem niet meer.
Meik was blij dat het zo liep. De bisschop werkte goed mee. Er was volmaakte dekking bij eventuele problemen.
Ze liepen weer terug naar Meik zijn appartement. Hij vertelde Parg wat er besproken was. De robot vergat eenvoudig niets. Thuisgekomen besloot Meik eerst het humanitaire programma in elkaar te zetten, nu was er nog tijd. Als de vrienden kwamen moest hij zich uiteraard met hen bemoeien.
Hij besloot tot het bouwen van een buurthuis. Werkers genoeg. Materiaal ook. Er waren veel panden leeg. Al dat materiaal kostte niets. Het was van niemand. Huur werd er allang niet meer betaald omdat er simpelweg geen geld was. Er was derhalve ook geen onderhoud. Zo kon ieder wonen waar hij wilde.
Het ging erom een plan te hebben. Het uitvoeren was niet belangrijk. Toch vond Meik dat het wel iets had. Misschien was het zinvol om hier eens verder mee te gaan. Hij moest er eens over denken.
Na een paar uur was het klaar. Het was niet zo moeilijk. Vergunningen waren niet nodig. Wel moest hij het aanmelden voor de bouwtechnische controle.
Voldaan ging hij maar weer eens naar bed. Van slapen kwam niet veel. Zijn geest had geen rust. Nadenken over de plannen van dr. Lunaj. Wat was de geleerde in godsnaam van plan?
De volgende dag meldden de andere vrienden zich ook. Allen zegden ze toe te zullen komen. Uiteraard waren ze net als Loid nieuwsgierig wat de reden was. Het humanitaire onderwerp zei hen genoeg.
De vrienden hadden uiteenlopende beroepen en zwierven overal naar toe, voor zover dat nog mogelijk was. Ze waren allen nog jong en de meesten hadden geen vaste relatie. Dat was in de loop der tijd uit de mode geraakt. De status van het traditionele gezin bestond vrijwel niet meer. De meeste eenlingen waren tevreden in hun situatie. Tijd om kinderen op te voeden was er niet meer. Als je al een kind wilde als eenling of als paar, dan bestelde je dat gewoon en liet het opvoeden aan anderen over. Vanwege de genetische afkomst droeg het kind wel de naam van de biologische vader of moeder. Zo werkte het in de welvarende tussenlaag.
Deze leefsituatie creëerde toch veel eenzaamheid. Zoals altijd sprong de commercie er gretig op in. De bedrijven die gezelschapsdames of -heren verhuurden deden goede zaken. Iets wat voorheen kosteloos door mensen geleverd kon worden in een bloeiende relatie was nu geld waard geworden. Voor seks moest altijd al betaald worden en nu ook voor gevoelens. Stoornissen door eenzaamheidsgevoelens konden slecht heel moeilijk door gedragstherapeuten opgelost worden. Er waren computerprogramma's over deze materie voorhanden, alsmede de oplossingen voor het probleem. Iemand die werkelijk goed in de materie thuis was kon in het programma ongeveer het karakter van de maker doorgronden. Zo had het elektronische gevoelsleven intrede gedaan in het bestaan van de mens. En zoals altijd haakte de commercie erop in. Er kwam een bericht van Wotue. Hij kon de Zoki bezoeken.
Meik nam Parg mee naar de Zoki. Zijn naam was Habe.
De jongen speelde het goed. Toen Meik met hem kennismaakte kreeg hij een gevoel van afschuw.
Meik sprak eerst even met de ouders. Wotue had een en ander goed voorbereid. Hij begon hen complimenten te maken vanwege hun doordachte gedrag. Uniek zoals de bovenlaag te pakken genomen was.
"Nog steeds kan niemand de mensen verbieden om na te denken", sprak de vader.
"Inderdaad, beste man. U zegt het goed; nog steeds. Wie weet komt dat ook nog. De ontwikkelingen gaan nog steeds door. een halve eeuw geleden dacht men dat de kloneringtechniek het laatste was wat er nog te ontdekken viel maar op het gebied van het brein is ook nog van alles mogelijk." Meik zuchtte even.
"De mens heeft verleerd zichzelf beperkingen op te leggen. Inmiddels weten we wel waar dat toe geleid heeft. En nog steeds gaat het door. Je wordt er moedeloos van."
De vader staarde Meik bijna hulpeloos aan. Meik zag dat de man zich zorgen maakte. Hij kreeg bijna medelijden met hem. Ze bestonden dus nog, mensen die het anders wilden.
"Luister", zei Meik. "Ik beschik over een overzicht van een gedeelte van het bestaan van de mens. Zeg maar de laatste drieduizend jaar. Uiteraard is het gemaakt van wat we weten uit de geschiedenis. De maker hiervan heeft getracht de sfeer van de omstandigheden van elk tijdvak naar voren te halen, wat uiteraard niet gemakkelijk is. Het is het boeiendste overzicht wat ik ooit gezien heb."
De vader en moeder staarde Meik aan.
"Dat zal inderdaad moeilijk geweest zijn", stamelde de moeder. Heel even zag Meik dat de Zoki uit zijn rol viel. Zijn gezicht toonde een andere uitdrukking.
"De maker heeft tot uitdrukking willen brengen dat het gevoelsleven van de mens uiteindelijk de bepalende factor is in zijn bestaan. In het verschrijden der tijd veranderen de omstandigheden, vooral in het technologische tijdperk. Het is gewoon dramatisch om te zien hoe snel de mens mee veranderde en bijna achteloos zijn nowa's verloor. Als je de sfeer proeft van de oude tijd dan kan ik hevige verlangens krijgen om in dat tijdperk te leven. Schone lucht, water en voedsel, weinig verkeer, een prachtige natuur en een zekere zorg voor elkaar. Niet overal op de wereld, want de ontwikkeling was destijds niet overal hetzelfde. Toevallig heb ik vandaag nog zitten studeren in het overzicht en ik heb geleerd dat het computergebruik geen heilzame invloed heeft op de mens. Alhoewel ik moet zeggen dat ik ook niet zonder kan. Maar wij weten niet beter, wij zijn kinderen van deze tijd. Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat de mens door de techniek ontvoeld is geraakt. Natuurlijk niet iedereen, maar de meesten wel."
Meik stopte even om zijn woorden tot de mensen door te laten dringen.
"Ik heb nooit geweten dat je je voor deze zaken interesseerde Meik", zei de vader. "Dat overzicht wil ik ook graag zien als dat zou mogen."
"Ik moet daar even over nadenken", zei Meik. "Het is niet van mij, ik zal het moeten vragen. Maar het is zo leerzaam. Ik ben nog niet aan het eind, tot nu dus, maar ik ben geneigd te denken dat als ik de lijn der ontwikkelingen door zou denken, dat ik dan bijna bepaalde voorspellingen zou kunnen maken..."
De beide mensen staarden Meik aan.
"Dat is misschien mogelijk, nu je het zegt", stamelde de man.
"Natuurlijk interesseert het me, goede vriend", zei Meik. "Ik ben sociaal werker en altijd geboeid door gedragingen van de mens. Nu al weet ik dat de mens grote fouten heeft gemaakt. Achteraf praten is natuurlijk gemakkelijk. Ik daag mezelf nu uit om in de toekomst te kijken en te proberen die te ontleden."
De man stond op. Strak keek hij Meik aan.
"Als je tot een bepaalde conclusie zou komen Meik, voor jezelf, wat denk je er dan mee te kunnen doen?", vroeg hij bijna wanhopig.
Meik dacht even na. Parg staarde hem aan. Even ging de pulsatie in zijn zacht gloeiende ogen een fractie sneller...
"Niets!", antwoordde Meik. "Als eenling kun je niets beginnen. De mens als totaliteit bepaalt zijn eigen lot. als zijn eigenzinnige bestaan collectief denken en bewustzijn belet dan zij dat zo. Dwangmatige, egoïstische gedragingen drijven hem naar het einde van zijn bestaan op een verziekte aardbol. De rijken zullen met hun gekloonde klonen van klonen het langst de zaken bepalen totdat op een zeker moment hun ontvoelde gevoelsleven in deze waanzinnige status misschien de verantwoording van hun bestaan in handen van een robot zal leggen... Wie weet!"
"En dan wordt het leven weer goed!", zei Parg.
Verbijsterd keken de twee ouders Parg aan. Zelfs Habe de Zoki viel nu volledig uit zijn rol.
"Hoe kan dit?", vroeg de vader aan Meik.
"We zullen het Parg vragen", antwoordde Meik. "Waarom zei je dit, Parg?"
"Parg weet dat mensen altijd problemen hebben. Robots zijn rationeel, dus hebben ze geen gevoel. Dus moet Parg concluderen dat als een robot de leiding zou hebben over mensen en de mensen zouden zich houden aan de aanwijzingen van de robot dan zouden er derhalve geen problemen zijn, c.q. kunnen zijn."
"Wat ben jij voor een robot? Dit kan niet!", zei Habe.
"Welkom bij de normale mensen, Habe. Parg adviseert je om je gezichtsspieren niet langer te belasten in je overig voortreffelijk gespeelde rol van Zoki. Wie Parg gebouwd heeft, komt in Parg zijn gegevens niet voor. Wel weet Parg dat Meik af en toe in Parg zijn programmatuur zit te knutselen. Parg weet ook dat Meik als interesse het gedrag van de mens heeft en waarschijnlijk beïnvloedt hij daardoor Parg zijn gedrag een beetje. Parg vindt het niet erg, zolang Parg maar in staat is om Meik te helpen en daarnaast ook andere mensen. De mensen hebben hulp nodig."
Totale verbijstering in de kamer van het eenvoudige appartementje.
Habe stond op. Hij liep op Parg af en volkomen onverwacht gaf hij de robot een vuistslag. Die niet raak was want Parg trok snel genoeg zijn aluminium hoofd opzij.
"Waarom ontweek je de klap, Parg?", vroeg Habe.
"Opdat Habe zich niet zou bezeren aan Parg zijn aluminium hoofd. Parg weet dat dit een test is, want Habe heeft totaal geen reden om Parg te willen slaan."
Er viel een onwezenlijke stilte. Na enige tijd zei Habe:
"Pa, Moe, ga even zitten. Ik moet iets vertellen."
"Niets kan mij nog verbazen, Habe", zei de vader.
"We zullen zien, pa", zei Habe. "Ik durf te stellen dat dit de meest geavanceerde robot is die er bestaat. Ten eerste vanwege zijn denkvermogen en de uitspraken die hij doet en ten tweede zijn fysieke reactievermogen op die klap van mij. Tevens nog zijn  volmaakte gedrag om mij te willen beschermen voor een pijnlijke vuist, iets wat ik zelf deed. Dit alles doet mij ook weten dat er maar een mens in staat is om zo een robot te bouwen. Ik weet zeker dat iedere rijke er alles voor over heeft om Parg in zijn bezit te krijgen, vanwege zijn vaardigheden. Deze robot is gebouwd door dr. Lunaj!"
Nu was Meik verbluft. Deze ontwikkeling was eigenlijk niet wat hij wilde.
"Voel je je wel goed, Habe?", vroeg de moeder. "Een robot van dr. Lunaj in ons huis, dat kan toch niet?"
"Heeft u ooit een robot zo horen praten?", vroeg Habe. "Het is net een mens. In de kringen van de rijken weten ze hoe moeilijk het is om zo een robot te programmeren. Dr. Lunaj is eigenlijk het verst in deze techniek. De toprobots komen bij hem vandaan. Ik ken ze. Maar het zijn baby’s vergeleken bij wat Parg liet horen en zien. Ik weet er iets van, het was mijn vakgebied. Deze robot benadert of evenaart het denkvermogen van de mens. Het is griezelig. Dr. Lunaj heeft zichzelf overtroffen!"
"Het is niet griezelig, Habe. Parg wil, kan en zal de mens alleen maar helpen."
Habe's moeder stond op en liep op Parg af.
"Gaat u Parg ook slaan?", vroeg deze.
Het arme mens kreeg tranen in haar ogen.
"Ga eens op je knieën zitten, Parg", zei ze.
Parg voldeed aan het verzoek. Ze ging tegen hem aan staan en sloeg haar armen om zijn nek. Zo hield ze hem even vast.
"Waarom doet u dit?", fluisterde Meik.
Met tranen in haar ogen zei ze:"Deze robot straalt zoveel goedheid uit, het is verbijsterend. Nu ik weet dat het een creatie is van dr. Lunaj geloof ik Habe als hij zegt dat Parg de uniekste robot is die er bestaat. Ik haat robots maar Parg niet. Ik voel dat hij goed en rechtvaardig is!"
"Dank u wel, oma. U bent de eerste mens die Parg zo benadert."
"Oma! Hoorden jullie dat, hij zei oma. Wat fantastisch", kermde Habe. "Stel je eens voor als je in staat bent om zo een robot te programmeren dat je hem in zo een tedere situatie oma kunt laten zeggen. Het is onmogelijk, maar ik zou bijna willen zeggen dat Parg gevoel heeft."
Parg zei niets. Meik ook niet.
"Je had gelijk, zoon", sprak de vader. "Ik ben nog nooit zo verbaasd geweest!"
"Luister, mensen", zei Meik. "Het is nu wel duidelijk dat Habe niet meer de Zoki hoeft uit te hangen. Parg heeft hem al afdoende uit zijn rol getrokken. Habe, ben je al verlost van je implantaat?"
"Ja, Meik. Ik ben weer vrij. Alleen zal ik voor de omgeving die afzichtelijke rol moeten volhouden. Verraders kunnen aan mij veel geld verdienen als ze het melden bij de toezichthouders."
"Je denkt goed na, Habe. Een optie zou zijn dat jullie je elders vestigen. Maar goed, voorlopig moet het maar even zo. Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat hetgeen net gebeurd is niet naar buiten mag. Dr. Lunaj ken ik al heel lang, we zijn goede vrienden. Hij heeft mij de robot geschonken. Voor iedereen is Parg een simpele werk- en waakrobot.
Verder wil ik nog even mijn grote waardering uitspreken voor hetgeen de ouders gedaan hebben. Grote klasse. Aan hen heb je te danken dat je weer ongeschonden terug bent."
"Ik weet het, Meik", zei Habe. "Ik heb de wereld daar leren kennen, maar het is zo onwezenlijk, ik besefte dat ik daar niet voor altijd kon en wilde zijn. Het is natuurlijk een nuttige tijd geweest, ik heb zoveel geleerd maar het was zo klinisch allemaal. Resultaat boeken en een fanatieke ambitie stonden bovenaan. Als je jezelf daarin kon vinden zat je goed. Ik besefte dat maar al te goed. Ik kon ook goed meekomen, maar ik kwam steeds vaker met mijn geweten in conflict en..."
"Luister Habe", zei Meik. "Eigenlijk wil ik over je verblijf daar onder vier ogen praten. Ik neem aan dat je je ouders niet alles hebt verteld om hen te ontzien. Doch ik wil het weten. Later zal het je wel duidelijk worden waarom."
Meik keek de ouders aan. "Kunnen jullie dit respecteren? Begrijpen jullie wat ik bedoel?"
"Jawel Meik", sprak de vader. "Er zullen inderdaad zaken zijn die Habe ons niet wil of kan vertellen. Jij als sociaal werker kan daar beter tegen. Moeder en ik trekken ons nu even terug, dan kunnen jullie vrijuit spreken. Het is geen probleem."
"Dank je, beste vriend, voor je begrip. Het is voor Habe ook gemakkelijker op deze manier."
De beide ouders verlieten de kamer.

einde van deel 3. wordt vervolgd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.