Gegevens:

Categorie:
Dieren/Fabel
Geplaatst:
27 juli 2007, om 18:29 uur
Bekeken:
834 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
534 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Straf"


Het was bijna woensdagmiddag.
De dieren waren blij.
Op woensdagmiddag hoefden ze nooit naar school.
Ze konden dan fijn gaan spelen.
Juffrouw Gans, hun lerares, trok zich daar weinig van aan.
Vaak gaf ze extra veel huiswerk voor de donderdag op.
Dat deed ze omdat ze vond dat de kinderen dankzij die vrij woensdagmiddag genoeg tijd hadden om te leren.
Donderdag was meestal nooit zo leuk.
Die dag stond bol van de straf.
Omdat de meesten geen zin hadden om op hun vrije woensdagmiddag te leren.

Juffrouw Gans hield van strafwerk.
Hoe meer, hoe liever.
Ze keek het strafwerk altijd na.
Soms kreeg je er nog een cijfer voor ook !
En als ze vond dat je het slecht gemaakt had, kreeg je weer straf.
Zo kon het aardig oplopen.

Jos Vos keek naar de klok.
Nog een uurtje !
Dan was het twaalf uur.
En konden ze naar huis.
Jos keek naar buiten.
Als hij aan de leuke dingen dacht die hij kon gaan doen...
Hij droomde even weg.
Daardoor hoorde hij niet dat juffrouw Gans iets aan hem vroeg.
"Jos Vos !" riep juffrouw Gans voor de derde keer.
Jos schrok.
"Wat vroeg ik net aan je ?" vroeg juffrouw Gans streng.
Jos haalde zijn schouders op.
"Ik heb het niet gehoord" piepte hij.
Hij zag dat juffrouw Gans licht glimlachte.
Jos wist waarom.
Ze had nu een reden om straf te geven.
"Dit worden strafregels" zei juffrouw Gans.
Ze dacht even na.
"Eens kijken wat ik voor je kan verzinnen."
Het was stil in de klas.
"Ik weet al iets"verbrak juffrouw Gans de stilte.
"Pak je pen en papier. En luister goed."

Jos zuchtte.
Hij voelde de bui al hangen.
Juffrouw Gans kuchte even.
"Schrijf dit op."
Jos begon te schrijven.
Juffrouw Gans keek over haar bril heen.
"Wat zit je nu te schrijven, Jos Vos ?"
Jos keek op.
"Schrijf dit op" antwoordde hij.
Niet begrijpend keek juffrouw Gans hem aan.
"Wat zeg je ?"
"Schrijf dit op" herhaalde Jos.
"Wat moet IK opschrijven ?" vroeg juffrouw Gans.
"Het is de bedoeling dat JIJ gaat schrijven, Jos Vos."
Juffrouw Gans verschoot van kleur.
"Dat doe ik ook" zei Jos.
"Ik heb nog niet gezegd wat je moet opschrijven" zei juffrouw Gans.
"Wel waar" zei Jos.
"U zei: Schrijf dit op. En dat doe ik dan ook."
Juffrouw Gans begon boos te worden.
"Kom hier, Jos Vos. En laat me zien wat je opgeschreven hebt."
Jos stond op en liep naar juffrouw Gans.
"Geef hier dat papier" zei ze.
Ze zette haar bril recht en las hardop voor wat Jos had opgeschreven.
"Schrijf dit op" las ze.

Juffrouw Gans begon te trillen.
De kinderen in de klas trilden met haar mee.
Dit was foute boel.
Dit liet ze waarschijnlijk niet straffeloos aan zich voorbij gaan.
"Ga onmiddellijk op de bank zitten" zei ze tegen Jos Vos.

Jos zuchtte.
Het bankje stond achterin de klas.
Daar moest je gaan zitten als je straf kreeg.
Het was een echte strafbank.
Soms zaten er meer kinderen op deze bank dan achter hun buro.
Juffrouw Gans had een vaste straftijd ingesteld.
Je moest er 15 minuten blijven zitten.
Die tijd moest je wel nablijven.
Het kon wel eens voorkomen dat je meerdere keren per dag op de bank terecht kwam.
Sommige kinderen hielden daar rekening mee.
En namen extra lunchpakketten mee.
Want door die extra straf kon je tussen de middag niet naar huis.
En was de pauze niet genoeg om de straf uit te zitten, dan moest je na schooltijd blijven.

"Ik zal het wel even voor je opschrijven, Jos Vos" zei juffrouw Gans.
Ze begon te schrijven.
"Luister goed" zei ze toen ze klaar was.
"Als juffrouw Gans aan mij vraagt wat de hoofdstad van Nederland is moet ik niet uit het raam gaan kijken en wegdromen en denken aan wat ik wel niet allemaal op mijn vrije woensdagmiddag kan gaan doen, want dan loop ik het risico dat ik strafwerk krijg en dan is het mijn eigen schuld dat ik geen tijd meer heb om fijn te spelen op mijn vrije woensdagmiddag omdat ik dan strafregels moet schrijven."
Tevreden keek juffrouw Gans naar Jos.
"En graag 100 keer" zei ze.
"Kan ik geen strafvermindering krijgen ?" vroeg Jos.
"Niets ervan" zei juffrouw Gans op straffe toon.
De brutaliteit, dacht ze.
Het was nodig dat ze een straffe wind door de klas liet waaien.
Anders zouden ze een loopje met haar nemen.
Ze kuchte even.
Ze had een droge keel.
Een straffe borrel kon ze wel gebruiken.
"Juffrouw Gans" vroeg Trees Koolmees.
Juffrouw Gans keek verstoord op.
"Eerst je vinger opsteken voordat je iets vraagt, Trees.
Ga maar even naast Jos Vos zitten."
Trees stond op en ging op de bank zitten.
"Wat wilde je vragen ?" vroeg jufrouw Gans.
"Nou, over aanstaande vrijdag" zei Trees.
"Dan hebben we een bal. Ik wilde even vragen of u weet hoe laat het begint."
"Om acht uur" zei juffrouw Gans.
Juffrouw Gans had niet zoveel zin in een bal.
Als het aan haar zou liggen zou ze er een strafbal van maken.
"Iedereen heeft toch een brief gehad ? " vroeg juffrouw Gans.
"Ik niet" zei Trees.
"De brief is niet bezorgd, strafport of zo iets."
"Is dat zo ? Wat geweldig !" riep juffrouw Gans.
"Ga maar snel terug naar je plaats, Trees.
Dat heb je wel verdiend."
Strafport.
Wat bofte die Trees toch maar.
Dat zou ze zelf ook wel willen, een brief met strafport.
"Heb je de brief voor de werkweek wel ontvangen ?" vroeg juffrouw Gans.
"Ja, die wel" zei Trees.

Over drie weken was de werkweek.
Heel de klas ging op kamp.
Juffrouw Gans had liever naar een strafkamp gegaan.
Een strafkolonie had haar nóg beter geleken.
Al die vrijheid voor die kinderen.
Daar moest je toch een beetje mee opletten.
Voordat je het wist groeiden ze op voor galg en rad.
En ze had geen zin in een klas voor galgenaas.
Ze was er tijdens de lerarenvergadering maar niet over begonnen.

Ze zag al op tegen de spelletjes.
Hoewel, ze kon er zelf natuurlijk ook wel een paar verzinnen.
Diefje-met-verlos, of galgje...
Er waren ook wel andere leuke dingen,
Ze hield wel van voetbal, en hockey.
Ze keek altijd met speciale aandacht naar strafschoppen, strafballen en strafcorners.
Dat waren voor haar de krenten in de pap.

De bel ging.
Het was twaalf uur.
De kinderen bleven stokstijf op hun stoelen zitten.
Jos Vos zat nog steeds op de strafbank.
Eigenlijk zou hij na moeten blijven.
Juffrouw Gans dacht even diep na.
Als ze hem na liet blijven moest ze zelf ook blijven.
Normaal gesproken vond ze dat niet erg.
Maar vanmiddag lag het anders.
Ze had namelijk een afspraakje.

Een paar weken geleden had ze een boete gekregen omdat ze te hard had gereden.
Toen ze naar de rechtbank moest was ze iemand tegengekomen.
Een alleraardigste strafrechter.
Het was uiteindelijk niet tot een strafzaak gekomen.
Ze had de boete betaald.
De strafrechter heeft toen van strafvervolging afgezien.

Het was liefde op het eerste gezicht geweest.
Binnenkort zouden ze op vakantie gaan.
Ze hadden niet lang over de bestemming na hoeven te denken.
Alcatraz, de voormalige strafgevangenis.
Ze verheugde zich er al op.
Waarschijnlijk zou ze daar weer nieuwe ideeen op kunnen doen.

"Ga allemaal maar naar huis, kinderen" zei juffrouw Gans.
Ze zou hier waarschijnlijk spijt van krijgen.
Ze nam nu een loopje met haar eigen strafmaat.
Maar voor strafregels gold hetzelfde als voor "gewone" regels.
Die zijn er namelijk ook om wel eens gebroken te worden.
Met deze gedachte kon ze wel leven.

Nee, het leven van een lerares was niet echt een straf. 
 


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.