Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 februari 2011, om 07:52 uur
Bekeken:
618 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
261 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"We hebben nog nooit zó genoten! En toen was er oploskoffie!"


We hebben nog nooit zó genoten!

 

Gepensioneerde schoolmeesters bij dozijnen zitten achter de geraniums met een boek van de Haarlemse lolbroek/scheele kop Godfried Bomans in de hand te schaterlachen om de tofele moonse lol die typerend was voor deze op het eerste gezicht zo beminnelijke Haarlemmer.

Als ik een bijdrage lees van de olijke Frans M. moet ik daar altijd aan denken.

Tofelemonenlol! U zegt het; ik dacht het!

Tekenleraren en leraren Nederlands behoren doorgaans tot het meeest gefrustreerde deel van Nederland. Elke teken leraar wil “beroemd kunstschilder/ graficus “worden maar brengt het niet verder dan tot voorzitter van de provinciale kunstenaarsvereniging  in Zeeland of Friesland. Iedere leraar Nederlands gaat elke avond naar de zolder om daar het boek te schrijven dat alle boeken overbodig zou maken.

Niets komt er van terecht. Zo ook in het beklagenswaar dige geval van Frans M. die zo nu en dan op treedt voor bejaardenhuizen met een gezelllig cabaretje, geschikt voor de leeftijds categorie van acht tot tachtig.  

Ik hoor het een krasse, incontinente opoe van achter de lauwe, doorgekookte koffie met krassende stem zeggen: “Meneer Frans, we hebben nog nooit zó genoten. Heppu misschien een schone luier voor me want ik ben al weer aaan het doorlekken!”

Als de nood het hoogst is dan is Frans nabij. Ik kwoot even Frans M. dan weten we waar we het over hebben:

 

BRALMANSINBLIK

 

Nee Fred, effe rustig nou. Niet meteen weer je op je unieke roede getrapt voelen. Ik weet dat je het monopolie hebt op de humor. Laten we dat alsjeblieft maar zo houden. Brallend en wel. Soms. Van mij ga je ongestoord je gang. Maar mag ik heel even?

Het is natuurlijk niet alleen jouw fout. BLOGINBLIK had uiteraard al lang een routine ingebouwd moeten hebben waardoor alleen de laatste bijdrage van haar feestgangers prominent in beeld komt op de voorpagina.

Tot het zo ver is, weet je daar natuurlijk op een wel heel gezellige manier gebruik van te maken. Zo af en toe click ik het blikje wel eens aan om te ontdekken dat je je met meer dan twintig bloedstollende bijdragen, ingeblikt en wel, in de kijker weet te spelen.

Sorry.  Maar erg stimulerend voor een bezoekje is dat niet.

Ik zal niet ontkennen dat ik soms een glimlach niet kan onderdrukken bij je bijdragen. Maar als het in je bedoeling ligt om je hele archiefje met alle conflicten die je in je boeiende artiestenleven hebt uitgevochten met een onaf zienbare optocht kunstenaars, instanties en privé-personen en waarover je op het VK-blog al uitgebreid uitgelekt bent, nog eens in extenso in te blikken, dan wordt het er daar niet leuker op.

Doe mij maar originele bijdragen, Fred.  En dan vind ik er af en toe vast wel wat van m’n gading bij.

 

Fred van der Wal: Ik noem zulke schotschriften altijd de druiven van de gramschap. Omzien in verbittering en onvrede. Het is ook niet gemakkelijk als een Fred van der Wal je geen applaus geeft dan is daar slechts de hitte des daags die verzengt en de koude des nachts die doet bevriezen.

De koperen ploert meneer, spreek mij er niet van. Had U maar een hoed op moeten zetten. Zo popie in semi artis tieke kringen, maaar ook zóóóóó Seventies…

 

(wordt vervolgd)

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.