Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 februari 2011, om 10:21 uur
Bekeken:
611 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
244 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Recensie van een weblog trilogie"


 

RECENSIE VAN EEN WEBLOG TRILOGIE. HUMOR VOOR TUSSEN DE SCHUIF DEUREN. (DEEL 1)

 

Juli 2010 publiceerde een weblogster, die ik min of meer uit (voormalig) respect voor haar partner, niet bij name zal noemen, een drietal weblogs, die als humoristisch bedoeld waren en vol beledigingen in mijn richting ston den.  Er lopen nu eenmaal webloggers rond die besmet zijn met het Freek de Jonge virus en als kleine epigonen in banaliteiten menen te moeten grossieren om aandacht te krijgen die zij wellicht ontberen in de familie kring. Veel onvrede in pseudo-artistieke kringen heeft als voedings grond een onbevredigend seksjuweel leven of een mid life crisis, daar hoeven we Freud niet op na te slaan. Een com pensatie- en projectie mechanisme waar velen aan lijden.

Korte tijd verwierf bedoelde weblogster enige aanhang met haar krachteloze, inhoudsloze aanval op mij, doch met aplaus begroet door een aantal webloggers, die zich graag in het weekend op een zeilbootje op hielden en ik raillerend boot vluchtelingen noemde. Ze klaagden met zijn allen onmiddelijk bij de moderatrice van de week en met succes hoor!

 

De immer alerte Isis Nedloni maakte mij attent op de desbetreffende bijdrages die voor mij bedoeld waren om mijn kunstenaarschap zowel als mijn persoon belachelijk te maken. 

De reden daarvan is mij nooit duidelijk geworden. In elk geval is de toon toen gezet voor een blijvende controverse die niet licht valt op te lossen op een andere wijze dan door te resulteren in een blijvende distantie. Mogelijk is dat de bedoeling van  de schrijfster en haar academisch gevormde echtgenoot, die weinig respect voor beeldende kunstenaars aan de dag legt. Hetgeen standaard procedure is in academische kringen.

 

Ik las de niet bepaald boeiende, slecht geschreven bij drages van haar hand en haalde  mijn schouders op over het moeizame proza en de gekunstelde, mijns inziens zouteloze en plotloze verhaaltjes die ontleend leken aan niet al te geslaagde strip verhalen voor kinderen. Zij die Tom Poes en Ollie Beer Bommel typeringen en fysiogno mie wensen te hanteren voor anderen zijn doorgaans niet de slimsten. Simpelmans in VPRO land. 

Het nivo bleef bedenkelijk.

Sinds Marten Toonder meent men dat ééndimensionaal proza van deze soort tot de literatuur zou behoren en geeft menigeen de moed om zich te manifesteren tegen beter weten in.

Nu brengt euvele moed helaas geen talent voort en omge keerd is er in geval van talent niet altijd van moed sprake, waardoor het resultaaat even nihil zal zijn.

Daar is in het geval van de volgende stukjes in elk geval geen sprake van. Moed noch talent lijken aanwezig. De uitkomst is zero.

Het leek mij indertijd niet eens de moeite waard de mode ratie te waarschuwen voor de gedebiteerde nonsens over mij te meer daar ik op de hoogte was van de voorkeuren van de moderatrices voor sommige webloggers en web logsters. Wellicht stelt het de lezer gerust dat ik daartoe niet behoor.

 

Enkele dagen geleden kwam mij toevallig ter ore dat dezelfde weblogster die de hier onder hergepubliceerde drie beledigende weblogs had geschreven een boek zou recenseren dat geschreven was door een medeweblogger. Ik vroeg aan de auteur wat de competentie was van de zelf benoemde recensente. Hij had er geen idee van en ik ook niet.

Het lijkt mij daarom goed om drie weblogs van de ad spirant recensente hieronder nog eens af te drukken en voor zo ver nodig te becommentariëren.

 

Auteur van deze weblogs voert een zekere Barend op die al op de lagere school kunstenaar was of wilde worden en qua geschetst beeeld vol doet aan hetgeen men in burgermanskringen verwacht van het clichébeeld van de beeldende kunstenaar. Veelal verwacht men het tiepe Anton Heyboer, ongewasssen, ongeschoren, barrevoets gaande, ongeschoold, half analfabeet en bij voorkeur permanent geslachtsziek om een geur van artisticiteit via de walmende geslachtsdelen te verspreiden, voor velen de onweerstaanbare lok- cq nestgeur waar de vrouwtjes op af komen als strontvliegen op een dampende hoop stront als men de kunstenaars biografieën mag geloven. Zo mogen wij de herinnering op roepen aan Modigliani met zijn eeuwige druiper, de lijder aan de Syf Gauguin,  Breitner die uiteindelijk overleed aan een niet te behandelen gonorrhoe en de bewoners van de ateliers aan de Zomer dijkstraaat, in de jaren zestig vaste klanten bij de lullen smid in de PC Hooftstraat.

 

Weblogster voert de fictieve Barend op als alias voor Fred van der Wal zoals ik onlangs begrepen heb uit een com mentaar van een weblogger en schrijft een warrige pseudo biografie die als doel heeft haar minachting voor de beeldende kunst en zijn beoefenaren uit te spreken op een toon die gezet zou kunnen worden in kapitale brul letters van het Telegraaf genre aan publicaties zoals te zien in de TL verlichte schappen van de plaatselijke kruidenier.

Om de onzinnigheid van de inhoud van de drie weblogs aan te tonen heb ik dan ook de naam Barend vervangen door mijn eigen naam.

 

De man in de spiegel

 

donderdag 22 juli 2010 23:14 door mevrouw XXX

Tags: modern sprookje, spiegel

 

Fred is alleen. De ruimte waar hij zich bevindt is leeg, op een spiegel na. Fred praat tegen de spiegel. En het beeld in de spiegel zegt precies datgene wat Fred wil horen.

 

Auteur van deze non informatieve zinnen faalt in de beschrijving van de omgeving. Zelden of nooit treft men een lege ruimte aan waar slechts een spiegel hangt. Gebrek aan verbeeldings kracht in de summiere tekst  is evident. Praten tegen een spiegel bedoelt de schrijfster moge lijk symbolisch of heeft zelf haar beeltenis in de spiegel jaren lang uitvoerig bestudeerd zoals de vrouw eigen is in haar narcisme en nu aangekomen op eee leeftijd dat de zaak aan het verleppen en doorgroeven  is haar verzuurde  spiegelbeeld gaarne projecteert op anderen.

Ressentiment alom heeft zelden geleid tot tekst of beeld van betekenis.

De komma na het woord leeg is overbodig. Een zin beginnen met En is eeen slechte gewoonte. Een spiegelbeeld dat spreekt?

 

Fred legt een servetje op zijn hoofd, en het beeld in de spiegel vormt het woord ‘geniaal’. Hij stopt een potlood in zijn mond en mompelt ‘magistraal! Subliem!!’ en de spiegel mompelt met hem mee.

 

Wederom een symbolische daad door een servetje op het hoofd te leggen? Waar komt daat servetje plotseling vandaan in die lege kamer? Tevoorschijn getoverd uit de kontzak of uit een lege la van een afwezige servies- of linnenkast? Een servet dat een woord vormt? Waarom? Hoe? De plooibare werkelijkheid? Waarom wordt de exclamatie magistraal met een kleine letteer geschreven en subliem in dezelf context met een hoofdletter? Een spiegel die mompelt of de schrijfster die maar wat aanleutert?

 

Fred is een geborneerd man. Ooit, in de tijd dat hij nog een vriend had, was dat het laatste wat die tegen hem zei. Sindsdien voert Fred die geuzennaam met ongepaste trots.

 

De verbitterde schrijfster heeft ervaring met vrienden blijkt al weer. In de steek gelaten, mevrouw? Verlatings angst? Een geuzen naam? Heeft schrijfster te veel op plezierbootjes verkeerd in het weekend  dat zij refereet aan de vaaderlandse geschiedenis ter land, ter zee en in de lucht en mocht op het water van pias Muthert even het roer  vast houden?

 

Fred is een getormenteerd man. Hij heeft veel gelezen. En daarom weet hij dat alle kunste naars getormenteerde mensen waren. Dus werd hij kunstenaar.

 

Getormenteerd? Geestelijk gekweld? De schrijfster is psychologe? Projectie?Alle kunste naars getormenteerd?Bij gebrek aan enige kennis van de kunsthistorie noch ervaringskennis van uit het huidige kunstenaarsplantsoen kletst zij ook hier uit haar nek. Wellicht heeft zij eenmalig een kunstmarkt in haar dorp bezocht en tot deze conclusie gekomen. Overigens een opvatting die post heeft gevat in academische kringen waar zij mee is gelïeerd.

 

Hoe hij daarbij zo overtuigd is geraakt van zijn eigen genialiteit is nooit duidelijk geworden.

 

Het is de schrijfster ontgaan dat ik de begrippen genialiteit en genie gebruik als milde zelf spot en relativering van het kunstenaarschap

 

Misschien had hij de verkeerde moeder voor zijn karakter.

 

Jammer voor deze bewering; nog voor mijn tweede levensjaar kwam ik herfst 1944 bij de grootouders in huis.

 

Of de verkeerde vrouw. Dat hij thuis kwam met een broddelwerkje en dat zij met iets heel anders bezig was  en zei: ‘geweldig schat’ en doorging waar zij mee bezig was terwijl hij in de deuropening stond en toekeek en dacht dat hij geweldig was.

 

Inhoudelijk een merkwaardige zins constructie. Over haar op niets gebaseerde waarde oordeel van mijn werk hoeven we niet te discussiëren, daar hebben ter zake kundigen vele malen een oordeel over uit gebracht.

De kromme zin  en dat zij met iets heel anders bezig was  en zei” is taal van de lagere school van tienjarigen.

 

Heb ik al verteld dat Fred veel gelezen heeft? Maar wat hij las beviel hem niet. Als het over kunstenaars ging, ging het nooit over hem En als het over hem ging las hij tussen de regels door kritiek. En als er iets is waar Fred niet tegen kan, dan is het kritiek. En als Fred ergens niet tegen kan, dan wordt hij fel. Tot de kritiek verstomd is.

 

Schrijfster  kent mijn werk niet noch de recensies daar op, dus waar heeft U het eigenlijk over?

 

Fred had ooit gelezen: alles van waarde is weerloos. En dat bleek: want alles en iedereen van waarde om hem heen bleek weerloos tegen zijn felheid. Fred had ooit gelezen: het is eenzaam aan de top. Dus toen hij helemaal alleen was wist hij: nu heb ik de top bereikt.

 

Het afgezaagde argument van de dichter Lucebert wordt te pas en te onpas gebruikt. Het bekt lekker, maar is inhoudsloos, zoalsuit zo  veel retoriek blijkt van hetgeen de Vijftigers debiteer den en publiceerden, over het algemeen bestaande uit een gezelschap ulo scholieren, dat taalspelletjes, verf gesmeer en gewauwel voor cultuur versleet. Inmidddels zijn wij zestig jaar verder en mag ik een bredere visie verwachten dan het herhalen van een frase.

 

Heb ik je al verteld dat Fred niet in deze wereld leefde? In de wereld van Fred waren knop pen. En voordat Fred eenzaam werd kon hij door die knoppen vrienden maken. Of afmaken, als ze hem niet meer bevielen. Door die knoppen kon hij zichzelf opblazen tot ongekende proporties, groter dan hij ooit geweest was. Grootser dan hij ooit had kunnen dromen.

 

Een wereld met knoppen? U bazelt, mevrouw of bedoelt U soms de gevoelige uiteinden van de vrouw, de tepels, ook wel knoppen genaamd in progresssieve kringen. Je hoeft er maar op te drukken of ze worden groter.

 

Ik heb je al verteld dat Fred veel las wat hem niet beviel. Maar door de knoppen kon hij lezen wat hij wilde, want hij schreef het zelf. En als er kritiek op het geschrevene kwam drukte hij op een knop waardoor de kritiek gewist werd.

Maar Fred had een probleem. Want om de grootste te blijven moest hij er voor zorgen dat alle anderen kleiner bleven. Dus moest hij continu om zich heen kijken. Want drukte hij rechts iemand omlaag, dan stonden er links al twee hoger dan hij zelf. Of voor hem. Of achter hem. Hoewel er na verloop van tijd niemand meer achter hem stond.

Toen vond hij een nieuwe knop. Als hij daarop drukte, kon hij ingrijpen in de loop der dingen zodat niet alleen de kritiek, maar zelfs degene die de kritiek had geuit hele maal verdween. 

Tot hij voor de laatste keer op de knop drukte. En er helemaal niemand meer over was. Behalve zijn spiegel, die hem vertelt hoe geweldig hij is. Elke keer als hem dat wordt voorgezegd.

 

(wordt vervolgd) 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Op de Volkskant waren drie beledigende weblogs aan mijn adres gepermitteerd door de redactie maar moest ik dit weblog weg halen.
Hoe is het mogelijk?

Geplaatst op: 2011-02-14 21:58:15 uur

van wie mag je niet reageren?
ik leg je geen strobreed in de weg

Geplaatst op: 2011-02-13 12:27:32 uur