Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 februari 2011, om 09:20 uur
Bekeken:
540 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
231 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Pentekenaar verveelt zich"


FRED VAN DER WAL: PENTEKENAAR, BLOGGER, VEELWIJVER, TRAVESTIET (DEEL 2)

Vice: Nu verveel je je? 

Eigenlijk wel. De strijd is voorbij. Het is over. 

Vice:En daar berust je niet in? 

Ik vind ook niet dat je daarin moet berusten. Het moet doorgaan tot de laatste snik. 

Vice:En nu komt de strijd niet meer naar jou toe? 

 

Nu is het omgekeerd. 

Vice:Je zoekt het op? 

De strijd is mijn redding. In ‘76 kwam ik iemand tegen die zei: die jongen heeft een om zich heen schietende torpedobootjager in zijn bek. Mijn vrouw vond het afschuwelijk, zo’n torpedobootjager in je mond, maar ik vond het een eerbetoon. Je moet je altijd verzetten en je nergens bij neerleggen. Anders stond ik nu weg te kwijnen voor de klas op een lagere school. 

Vice:Dus je had toen nooit gedacht dat je leven zo zou zijn toen je vijftien was? 

Nee, de omslag kwam voor mij door contact met moderne literatuur, waarin mensen voorkwamen die zelf hun keuzes bepaalden. Toen dacht ik: wat ben ik eigenlijk een dikke lul als ik niet mijn eigen keuzes bepaal. Toen nam ik mijn eigen lot in handen. 

Vice:Maar tóch zou je iets anders gedaan hebben achteraf? 

Ja, het is teveel inzet voor geweest voor te weinig resultaat. Dan had ik liever reclame gekozen. Lekker een campagne maken tussen twee lachbuien door. Had ik een lekker luxe consumentenleventje kunnen leiden. 

Vice:Dat rijmt totaal niet met wat je tot nu toe hebt gezegd. 

 

Het leven is ook heel tegenstrijdig. Je hebt een hele hoop kansen op een bepaald moment. Door toevalligheden kom je bij wat je doet. 

Vice:Heb dan het gevoel dat je het leven vergooid hebt met kunst maken? 

Nee, dat ook niet. Het heeft alleen niet veel nut gehad. 

Vice:Je hebt geen enkel doel gediend. 

Misschien is dat wel het doel van de beeldende kunst. Dat het geen doel dient. 

Vice:Vind je het raar om dat te bedenken? 

Ik denk er eigenlijk niet over na, maar nu je het zegt, ja. Sommige musea hebben wel werk van me, maar hangen het niet op. Toch is het een basis voor iets. Het heeft geen gevolgen op dit moment, maar is wel een basis. Dus we houden hoop. Eigenlijk interesseert het me ook geen hol. 

Vice:Is dit nu de ultieme vrijheid voor jou? 

Vrijheid is altijd beperkt door je mogelijkheden en je omgeving. Ultieme vrijheid is fictie. Ik voel me niet beperkt, maar alles is relatief. Kun jij een beperking noemen? 

Vice:Wilde seks op een altaar in België? 

Dat is erg gevaarlijk heb ik gelezen. Daar kun je hele erge ziektes van krijgen. Seks is voor mij nooit een doel op zich geweest. Kunst maken ging voor alles, daar was alles aan ondergeschikt. 

Vice:Kunst wint van seks. 

Ik nam de kunst gewoon heel hoog op. Daar had ik toen alles voor opgegeven, alles. Op de academie in ’63 kwam Madeleine, het mooiste meisje van de klas gehuld in niets dan een handdoek mijn atelier binnen ’s avonds. Naïef als ik was, had ik het niet eens door en zei ik dat ik bezig was. Die kwam natuurlijk niet meer terug. Eigenlijk ben ik een lammetje, een zachte, witte duif. Je had wel seks op een Belgisch altaar met ‘fifty-fifty’ types. Mensen nemen dat heel serieus. Ze vragen me wel eens: heb je echt met al die mensen geneukt? 

Vice:Ben je al vanaf je 25e monogaam dan? 

Dat moet ik even opzoeken (is even stil). Nee, toch niet. Maar dat ligt een beetje gevoelig. 

Vice:Het klinkt een beetje als een vlucht, de armen van een ander opzoeken. 

Zo gaan die dingen. Dat moet een jongerenblad begrijpen. Zeker als je jonger bent is de verleiding volop aanwezig. Ik denk er verder niet over na. Dingen zijn gebeurd en hoppa! 

Vice:Dus soms moet je gewoon even hoppa? 

Ik zit er niet over te tobben. Ik heb nooit ergens spijt van omdat ik er niet over nadenk. Het is gewoon gebeurd, hop, passé, volgende kilometerpaal. Je moet het in het leven gewoon een beetje leuk maken met elkaar. Anders moet je stoppen. Je moet het niet gaan verchagrijnen. Daar is het leven veel te kort voor. 

Vice:Draag je nu jarretels? 

Nu niet. Ik heb ooit jarretels van mijn vrouw gepikt voor een zelfportret. In ‘81 was dat heel choquerend, daar ga ik niet geheimzinnig over doen. Dan kwam er zo’n oude heer op bezoek om portretten te kopen die op zijn zachtst uitgedrukt een beetje vreemd zijn. Dan was ik wel een beetje zenuwachtig. Het is natuurlijk erg stout, maar ik ben geen Maarten ’t Hart die voor de gein in vrouwenkleding loopt. 

Vice:Hoe choqueer je mensen tegenwoordig? 

Ik weet het niet. Als patser, een laffe man, een nare, akelige rotzak. Zo wordt ik genoemd door mensen als dat nijlpaard. Dan is Fred weer de boeman in de kunst wereld, mensen zien er geen dubbele bodem en humor in. Dan komt dat hele verhaal van vroeger weer naar boven. 

Vice:De geschiedenis herhaalt zich. 

Ik denk dat ik van nature een verlegen mens ben, door zichzelf overschreeuwd. Vanuit een bepaalde eerlijkheid ben ik gaan schrijven. Tegen vriendjespolitiek in de kunstwereld. Toen begon ik brieven naar kranten te sturen, werd ik de gebeten hond en wilden mensen niks met me te maken hebben. 


(WORDT VERVOLGD)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

marije
alls wat mee werkt ten goede voor jou is een goed ding

Geplaatst op: 2011-02-12 12:24:19 uur

Dag Mevrouw Marije
Je hebt er zin in!
Goed te horen

Geplaatst op: 2011-02-12 09:33:41 uur