Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 februari 2011, om 10:40 uur
Bekeken:
558 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
228 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn leven als geniaal kunstenaar (deel 7)"


Uit de serie artistieke herinneringen en ander ongenoegen (deel 7)

 

Medewerking in Friesland ? Begin jaren tachtig informeerde ik bij de gemeente Tietjerksteradeel (sic !) in Friesland of ik een leeg staande ruimte in een voormalig politieburo kon gebruiken als atelier, want als ik mij ergens op mijn plaats voel…. Dat kon alleen volgens de cultuurambtenaar als ik, wat Rudi Dutschke noemde, eerst maar eens de lange reis door de instituties wilde maken om het voor el kaar te krijgen. Ik zei ; Ach, meneer daar heb ik toch helemaal geen tijd voor. We hebben een druk gezinsleven en mijn vrouw en ik werk en allebei. Ik wil een antwoord ; Ja of Nee. Je begrijpt: het werd natuurlijk Nee. Ik was geen Fries en ook bepaald geen bewonderaar van de grondlegger van de moordenaarsbende Rote Armee Fraktion Rudi Dutschke ( waar de karakterloze drs. H. v. S. zo’n kritiekloze bewonde raar van is), die ze indertijd terecht een kogel voor zijn kop hebben geschoten in Duitsland. Ik denk dat ze die drs. H.v. S. uit Adu ard ook maar eens een stopkogel door zijn kalvinistiese kop moeten schieten, dan is het gedaan met de zoveelste griffermeerde verkondi er van nonsens.

 

Er is voor het eerst iets van passie in Fred van der Wal gevaren. Een kwaadheid die niet hoort tot de cate gorie 'kunstschilder wil wel even gek doen voor de media'. Het is dus ernst geweest: dat vertrek naar Frankrijk om te verkeren in een land waar de beelden de kunst nog serieus wordt genomen als de duur betaalde erfenis van een (inter)nationaal bewustzijn. Was dat ook waarom hij de vraag naar de reden van zijn vertrek 'een zeer goede vraag' noemde? Dat bedoelde hij dus serieuzer dan hij meestal lijkt voor de slechte verstaander?

 

Fred van der Wal: Ik bedoel het echt allemaal heel serieus. Ik ontmoette twee weken geleden de oud recensent van de kunstredactie van Elseviers Magazine, die niet alleen een interessant ogende echtgenote heeft, goed van belijning en zo, kleding smaakvol, verbaal begaafd, maar waar ik het binnen twee minuten al nergens met hem over mee eens was en dat is meteen al veel belovend, want dan heb je tenminste nog iets aan gespreksstof.

  Die man was een nieuwkomer in het beeldende kunstenaarsplantsoen, wist nergens iets van af, maar trok alles in twijfel wat ik te berde bracht end an kijkt hij vreemd op als hij de deur uit wordt getrapt.

Natuurlijk heb ik gelijk. Ach, beeldende kunstenaars met hun aan- en inhang; ik heb er geen hoge pet van op. Ik moet altijd wat weg slikken als ik bij zo iemand op bezoek ben. Over het algemeen zijn ze zeer links en pacifisties georienteerd, zo lang het ze zelf goed uit komt. Ze zijn zo humaan en menslievend, zo tolerant, maar het is allemaal even vrijblijvend. Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter. U kent uiteraard de min of meer in het kulturele haven ge bied van Rotterdam beken de R. B., met iedereen bevriend, altijd in de weer met lekkere dingen kokkerellen, vrouwtje verwennen, de katten eten geven als zijn dasje goed zit of druk doende glaasjes vol te schenken, voortdurend even vrolijk en opgewekt, de hele dag van tralalala…ziet overal de de zon schijnen, zelfs nog met een zonnebril op onder de dekens in de donkerste pool nacht. Hij riep bij de eerste ontmoeting in ons huis verrast uit dat hij nu een kunstenaar had ontmoet die nog serieuzer was dan hijzelf, hetgeen mij weer zeer verraste. Ik ben zelden serieus ge noemd. En dan moet U weten dat menig op art. 31 gereformeerde grondslag heel fijngelovige meneer en me vrouw mij een bui tenge woon ontuchtige sadomasochistische bisexuele lingerie fetisjistische promiscueuze gederailleerde, dwangmatig door sex geobsedeerde losbol vinden, die volgens hen bij maanlicht in dameslingerie door de tuin walst op die vreselijke muziek van Strauss en zich bij vol daglicht laat afzwepen door zijn Meester(es) op de maat van de stampende accoor den en het dwingende ritme van The Velvet Underground.

Ik zou willen dat het waar was. Soms amuseert mij dat wel, al die christelijke vooroor delen, maar ik vind het ook vaak heel ergerlijk, want ontkennen helpt toch niet, dan maak je jezelf nog meer ver dacht bij die fijne gristenen. Maar ja, er wordt toch niet naar mij geluisterd. Het verschil tussen R. en mij is dat hij een optimistische romanticus en een hedonist is en ik een pessimistische realist en in mindere mate een hedonist. And the twain shall never meet ( ?) en dat is maar goed ook, zegt U ? Daar geloof ik dus niets van, want hij heeft toevallig wel een heel fijne fiets met open kettingkast plus eenentwintig versnellingen en ik een ouderwetse velo van Ina haar vader met maar drie ver snellingen, dus voor de tweede colline vanaf Couloutre naar Donzy moet ik al uitgeput van mijn rij wiel af stappen en een heel stuk lopen met een kop als een tomaat en dan gaat hij er als een speer vandoor, kijkt even achterom en wuift even uitbundig. Ik doe dan met een gezicht als een oorwurm uiteraard alsof ik niets zie, want je moet toch wat.

 

Ik ben niet iemand van compromissen uit gemakzucht en amuseer mijzelve uitstekend. Iemand heeft in de zeventiger jaren van de vorige eeuw een boek over mij willen schrijven (een ex-leraar met zes M.O. aktes die nu al lang is overleden) en dat was net in de tijd dat ik al herhaaldelijk zei dat ik het modewoord 'evaluatie' zo verschrikkelijk vond - het wordt nu een beetje minder gebruikt. Die man wilde een boek over mijn werk waarin op iedere bladzijde iets uit mijn werk of leven krities werd geëvalueerd en Freudiaans geinterpreteerd, naar de mode van die tijd, waar ik toen al fel op tegen was. Dan is het toch wel duidelijk dat ik tegen de keien sta te preken. Ik heb die uitgave ook afgewimpeld, net zoals ik de kunsthistoricus Dr. G. Birtwistle van harte bedankte in 1983 om een artikel over mijn werk voor het Ste delijk Museumjournaal te schrijven want daarvoor vond ik het veel te vroeg. Hij ontkent nu overigens dat aanbod te hebben gedaan en dat is weer heel tiepe rend voor een gereformeerde glimpieper als die hangjurk Birtwistle. In 2003 vroeg ik hem een voor woord te schrijven bij een catalogus van mijn surrealistische werk 1964-1984, dat nauwelijks is geexposeerd, maar daar voelde hij helemaal niets voor, want kunsthistorici varen graag op veilig, die schrijven nog het liefst over dode kunstenaars, die kunnen tenminste niet tegen spreken. Ik weet ook heel zeker dat hij door gefrustreerde vrijgemaakt gereformeerden als de de latent homo sexuele Groninger H. v. S. en de van zijn gereformeerde geloof afgevallen gefrustreerde tekenleraar M. d. K., de poepkliederaar uit Kampen, die zo graag in het geheim poep- en piessex porno boekies verzamelde en de tekenleraar J. v. L. uit Groningen tegen mij opgehitst is. Het was daarom niet al leen maar prettig om in Frankrijk te zitten, soms voelde ik mij de laatste jaren zeer ontmoedigd en heel erg gedeprimeerd in het calvinistische Nederland. Ik had ook jaren lang last van zware astma tiese klachten en chronische bronchitis, die zo ernstig waren dat een ziekenhuis opname noodza kelijk bleek, anders had ik hier nu niet meer gezeten, ik ben bijna gestikt, kreeg zelfs last van ern stige evenwichtsstoornissen en dat is hier voorgoed voor bij. De lucht in de Bourgogne is de zuiver ste van Europa en anders is daar wel de afwezigheid van Neder landse collegaatjes en mijn Pulmi cort inhalator waar ik reuze baat bij heb.

Amsterdam vond ik altijd al erg provinciaal, vergeleken bij Parijs of Londen. Dat programma van Ber nard Pivot, dat proberen sommige mensen in Nederland te imiteren, maar die hebben helemaal niet die woordenstroom op niveau, de parate kennis, een grapje hier en daar, one liners bij de vleet, gelardeerd met wise cracks, rond te strooien als pepernoten door de goede Sint. Die man (B.P.) heeft die boeken echt bestudeerd, die las toch vier, vijf boeken in één week en bij saillante passa ges legde hij papiertjes. Dat hebben we in Nederland niet. Ze zitten hier maar wat uit hun vette nek te kleppen en te leuteren. Als je de kunstkritieken in de Elseveire las, één en al gelul, die man had gen verstand van wat hij schreef,d at was een ex-direceur van een theater waar kindercircus Elle boog op trad. Of ze laten de mensen even voelen: ach, we hebben het hier even over Nederlandse literatuur c.q. beeldende kunst, maar ik heb natuurlijk veel meer verstand van de Amerikaanse of de Engelse, zoals dat bekakt sprekende bisexuele NRC fatje Adriaan van Dis. Dat is in kranten ook zo. Als een Nederlander iets citeert, dan citeert hij iedereen behalve een andere Nederlander, want hij is bang voor provinciaal aangezien te worden. Neem nou het uit Amerika overgewaaide afgrijse lijke verschijnsel van de stand up comedian. Ik vind het walgelijk. Iedere platte mislukte komiek denkt in Nederland een Lenny Bruce te zijn. Als ik een caberetier hoor raaskallen over koningin Beatrix die anaal geneukt wordt door meneer de potsenmaker zelf op het toneel en door zijn naar binnen ge stompte keiharde dikke cabaretlul een bebloed poepertje er aan over houdt, dan bekruipt mij een gevoel van er gernis. Ik vind het geen majesteitsschennis, hoor, daar ben ik teveel republikein voor. Ik vind het helemaal niks. Zouteloos. Ik zou ‘m graag eens op zijn bek slaan. Ik vind ondanks mijn aversie tegen art. 31 aanhangers de vrijgemaakt gereformeerde Hans Werkman trouw ens de meest lezenswaardige literatuur kritikus in Nederland.

 

U dacht in het begin dat Fransen niet tot de menselijke soort behoorden ?

 

Inderdaad. Ik sprak zo nu en dan de eerste maanden hier in de Bourgogne nog wel eens een Eng else dominee (Trevor Bryan) uit Cosne en het eerste wat ik hem vroeg of die Fransen Aliens waren. Are they really human? Vliegende Schotel piloten, van die kleine mannetjes met grote, rare ogen dacht ik, op zijn best, maar dat was toch niet zo volgens hem. Hij vond ze wel suspicious, maar dat treft ; dat ben ik ook. Onderdehand is hij van zijn vrouw gescheiden die na een mislukte zelfmoord poging weer stevig aan de hasj is en heel relaxed met een gebutste guitaar (met een etiket er op: this machine kills !) op straat in Nevers zestiger jaren liedjes zingt over peace and love, dat het ant woord in de wind ligt, vervolgens de konsekwentie trekt en met de pet rond gaat.

Je moet hier trouwens alles zelf doen, dan red je het, dat is wel waar. Het is pionieren in Frankrijk. In Nederland bemoeit iedereen zich met de ander; hier bemoeit men zich hoofdzakelijk en bij voor keur alleen met zichzelf. Een verademing. In Nederland luistert de ene helft van de bevolking de an dere af. Dat hebben wij in ons laatste huis in Friesland zelf ervaren. Daar waren we heel snel ach ter. We hebben met heel wat hier gevestigde Nederlanders een zeer goede band en dan bedoel ik niet die catgorie die hier twee maanden per jaar verblijft en dan gauw weer naar Rotterdam vertrekt om thuis kertsmis en oud jaar te vieren. Het is ook een heel ander slag dan hetgeen zich in Friesland vestigt en daar blijft hangen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.