Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 februari 2011, om 11:12 uur
Bekeken:
618 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
243 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voorbehouden aan de volwassen lezer (Deel 2)"


Slechts voorbehouden aan volwassen lezers (Deel 2)

 

We praten in deze aflevering over het schrijven en schilderen en raken er maar niet over uitgesproken. Daar heeft onze kunstartiest zo zijn visie op en steekt van wal.

“ Ik ben maar een eenvoudige ongeschoren artistieke boeren lul uit de Bourgogne, dus U vertelt het mij maar. Ik zeg vaak dat ik de saaiste man ter wereld ben en dat er niets van mij te verwachten valt, daar moet U het dan maar mee doen. Ik mag dan wel in Renkum zijn geboren, maar nog voor mijn tweede levensjaar verhuisde ik naar mijn grootouders in Amsterdam omdat ik psychisch gestoorde ouders had, die dreigden hun drie kinderen te vermoorden.

Van dec. 1957- mei 1967 heb ik in een villa Heemstede gewoond, daarna weer tot 1978 in Amsterdam en nu al weer vijf jaar in de Bourgogne, daar zijn de zwak begaafde, talentloze abstract schilderende Haarlemse culturele collegaatjes niet weinig jaloers op, hè, Jacintha, hè Harmpje.

Ik ben daarom ook geen gewone kruidenier van de hoek of kleine middenstander qua levensopvattingen maar houd wel mijn hand op de knip. Ik doe aan mijn kunst geen enkele concessie, want dan zou het ouwe meuk worden en kun je je werk in leveren bij SBK’s in Nederland die vol gestouwd met rotsooi de klant een dure kool stoven.

 

GEFRUSTREERDE TEKENLERAREN

 

Er wordt ontzettend veel geschreven en geschilderd, alleen al die tienduizenden gefrustreerde tekenleraren die allemaal gemankeerd kunstenaar zijn.

Op die middelbare scholen zijn de gymnastiek- de muziek-en de teken leraar toch altijd de luldebehangers van de school die door geen collega in de leraren kamer serieus worden genomen. En terecht.

Er zijn wat boeken en schilderijen in malkander geplamuurd en gemetseld door gefrus treerde leraren Nederlands en zielige, voor tijdig gepensioneerde, overspannen teken leraren met een hobby of huisvrouwen met een cursus van drie weken in het plaatselijke creativiteitscentrum, doch voorwaar, Ik, Fred van der Wal zeg U; de specie is schraal, de verf niet dekkend, het te veel aan lijnolie doet de verfhuid al snel inzakken, de brokkelige, verdroogde inkt belet een soepele schrijfstijl. Ik heb er diepe compassie mee, diepe compassie!

Die ontwikkeling is histories en logies gegroeid, maar het is rampzalig voor de ware kunstenaar. Neem nou een stad als Amsterdam. Daar is geen ambiance meer; daar is in de zeventiger jaren van de vorige eeuw het hart uit getrokken door de partij van de arbeid toen meneer den Uyl daar wethouder was en de negentiende eeuwse buurten dankzij zijn ruïne be leid zijn afgebroken. Ruime, kwalitatief goede huizen met de grond gelijk gemaakt, want modieus links heeft baat bij woningnood om de algemene onvrede onder salonsocialisten en aanverwanten vorm te geven.

 

LANGHARIGE, SMOEZELIGE TIEPES

 

De dissidente schrijvers en schilders in Rusland hadden het als onaangepaste, lang harige, smoezelige tiepes, prima onder het communisme, passend bij die schraal hans filosofie. Zij werden tenminste nog gelezen omdat ze de heilige martelaar aan ander mans kruis uit hingen.

Moet dat dan zo maar? Een beetje aan andermans kruis gaan hangen? Ik dacht toch van niet! Ze zullen me zien aankomen!

 

De modieus linkse collegaatjes zijn me toch tolerant! Maar al ga je als Nederlandse kunstenaar van de manlijke kunne in nylons van 15 denier, lederen jarretelgordel met ingelegde strass steentjes voor de reflectie, tangaslipje, de reetveter strak aangespan nen, de bikini lijn welgeschoren, doorkijkbustehouder en nylon onderjurk op je hoofd staan met de achterpoten wijd uiteen gespreid midden op de Dam bij het Verzets monument om de Internationale te zingen, dan hebben ze nog geen enkele boodschap aan je, terwijl het toch een statement van belang is. Een sprong met een dubbele aaxel en drievoudige rietberger met schroef in de duisternissen van het absurdisme vanaf de springplank van de existentiële angst. Hè? Wat is dat nou weer voor interessanterig kunstenmmkers gelul?

 

MUD GELUK 

 

Een vingerwijzing naar gisteren, vandaag en morgen. Wat wil een mens nog meer? De volle bak. Een mud geluk. Abonnementen op de Candy, de Tuk en de Chick. En wie zal dat betalen?

De kluizen van de kapitalisten? De vleespotten van Egypte. En waar zou dat nou allemaal aan kunnen liggen als de verwachtingen niet uit komen? Ik heb tussen 1965 en 2005 meer dan 300 tentoonstelingen gehad-no kidding- dus ik weet van de hoed en de rand in kunstenaars land. Voor mij een vraag voor U een weet of omgekeerd.

En daarom kan het mij allemaal niks meer verdommen! Niemand hoeft mij wat te vertel len en al helemaal geen nieuwkomers in het kunstenaarsplantsoen zoals die dillettant R. , die is zijn leven lang circusdirecteur geweest, dus mag hij niet mee praten, want hij heeft er de ballen verstand van en als dompteur mislukt.

 

HOED IN DE HAND

 

Schrijvers, schilders en dichters zouden hun werk in eigen beheer moeten uitgeven bij een printing on demand publisher, daar hamer ik al zo lang op. Een eigen risico nemen. Met je werk zingend langs de deuren gaan met je hoed in je hand. De gulp gesloten of op half zeven, zo lang de zipper maar gepoetst is en het invallend zonlicht weer kaatst. Reflectie is zo belangrijk, dat werpt licht in een duister bestaan.

En verder is het bij mij van: "U vraagt, wij draaien". Het hangt allemaal van de klant af, waar het naar toe gaat. Dat heb ik ook altijd ge daan. Je hoeft als artiest niet gelijk je eigen of andermans lul achterna te lopen, zoals gewoon in kunstenaarsland, maar lopen zal je! Ook als je niet voor uit te branden bent, dan is daar de zweep en de elektrische vee stok! Hoogspanning!

 

JEUGDLIEFDE

 

Ik liep met een stapel tekeningen en schilderijen op mijn hoofd balancerend joelend rond door het café leven van het Leidse- en Rembrandtsplein, terwijl ik toch een in- en in verlegen man bent van nature. Spring over je eigen schaduw bokje, collega!

Een geweldige act met veel succes.

 

Daar heb ik op een gegeven moment op een terras aan het Rembrandtsplein weer voor de tweede keer mijn jeugd liefde Aletta ontmoet eind sixties. Ze was nog steeds beeld schoon met haar lange, donkere haar en volle borsten, die totaal niet hingen ondanks haar verkeren in grijp en graai hippiekringen waar echt alles getolereerd werd. Ze studeerde Frans in Utrecht en wist alles af van het Franse Chanson. Veel amour dus en ook Vin du Chagrin.

 

Een jaar of wat geleden kreeg ik een mail van een vriendje die door haar aan de kant was gezet want de dame wist wat ze wilde. Ik geloof wel dat ik haar ten onrechte in 1967 aan de kant heb geezeet. Soms behandel ik heel slecht degenen die ik in wezen lief heb.

Ik was ondertussen al weer voor de zoveelste maal verloofd maar Jantje zag eens pruimen hangen, dus nam ik haar mee naar huis. We hebben nog lang zitten praten tot diep in de nacht, rookten een dozijn joints en trokken huilend van het lachen in elkaars armen de conclusie: liefde is een illusie. Het bleef nog tot laat onrustig in de stad en op de knalblauwe driezitsbank.

 

Ik denk dat ik maar even een glaasje water ga halen, want ik krijg van pure emotie een droge mond of komt het door die slaaptabletten in combinatie met dat litertje wisky? Ik had tot 1968 niet te vreten dus ik heb van alles gedaan. Ik moet geld in mijn broekzak hebben anders word ik vreselijk nerveus, ga stotteren, op mijn teennagels kluiven en rare bekken trekken naar portretten van onze vorstin in banken en gemeentehuizen, dat kun je zo hebben als genie. Ik ben in 1991 miljonair geweest door stom toeval, een jaar later was de poen weer op. In 2005 weer miljonair. Ik ben met geen rooi cent begonnen.

 

In Amsterdam ben ik opgegroeid in de Concertgebouw buurt. De Palestrinastraat. Het was een zegen voor mij, dat sjieke oud-Zuid. Ik ben om deze reden pas later met die buurt in mijn gedachten tot de definitie van mijn kunstenaarschap gekomen.

Elk huis verschilde van een ander huis en dat is de oorzaak. Eenheid in verscheidenheid.

Het kunstenaarschap houdt trouw aan jezelf in; trouw aan die onbevlekte, bleke, bevende, zichzelf bevlekkende onzekere jongeling die je in je jeugd was, die in het hoge register met falset stem de zilverwitte schoonheid van de berk in het maanlicht bezong, terwijl de maagd naast je op een bed van mos gezeten er verveeld bij zat te wachten tot je uitgeluld was opdat ze dubbel gepakt kon worden.

 

WARE AARD VAN POWEZIE

 

Niet dus! Hoeveel kansen ik niet voorbij heb laten gaan! Ze gleden door mijn in theorie grijpgrage handen heen als zandkorrels. Als dat niet de ware aard van de powezie is, dat huilen te gen de maan en voorbij laten gaan hetgeen zich aan dient, dan weet ik het ook niet meer. Het ships that pass in the night complex! Wat willen wij eigenlijk met onze talenten?

Zijn wij fla vlipjes als het geknookte riet dat wederom opgericht zal worden, maar dan uiteraard getransponeerd op een hoger vlak en wel dat van de volwassenheid op weg naar de Eeuwigheid?

Ach, weettikveel!

Ik lijk gotdome wel een EO dominee met een uitgestreken pastoorssmoel.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.