Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
22 januari 2011, om 09:35 uur
Bekeken:
563 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
254 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Waarom schilderen? (deel 1)"


Waarom schilderen?  (deel 1)

 

(Herziene versie waarbij op verzoek van vele lezeressen de voor Fred van der Wal de gangbare schuttingtaal en drieletterwoorden vervangen zijn door een adequate omschrijving met zoetgevooisde klanken)

 

Waarom schilderen? Waarom ook niet?

 

Waarom schilderen??? Daarom schilderen !

 

Een bekend zeventiende eeuws spreek woord zegt: Hoe schilder, hoe wilder. Voor mij ging dit als moeders braafste, bedeesde en altoos goed oppassende, gemakkelijk lerende, aantrekkelijke blondharige, grijsblauwogige, ongecompliceerde, artistieke, sportieve jongeman (Judo, Jiujitsu, tennis, tafeltennis, karate en boksen tussen mijn 16 de en 53ste levens jaar) al helemaal niet op.

Niets wees er op dat ik als vlijtige twintigjarige kwekeling zonder akte aan de Da Costa kweekschool voor onderwijzers het door de gewichtig doende staf zo gevreesde artistieke pad alras zou verkiezen boven het suffe, ingeslapen schoolmeesters bestaan ergens in een achteraf dorp in Drenthe,(k.t met krenten!), in het vooruit zicht van een karig, doch waardevast,keurig ambtenaren pensioen en vakantie toe slag! Vakantie?

Daar keek ik op neer.

Het zou betekenen dat je ieder jaar tijdens de schoolvakanties in kuddes zou vertrekken en in kuddes weer terug komen. Een slavenbestaan, wurgend als de liefdevolle omhelzing van een aanhanklijke boa constric tor.

De gortdroge lessen kunsthistorie aan de Da Costakweekschool van de stotterende, weinig geïnspireerde in stoffig ribfluweel geklede zwaar brillende, ouwe hoerende teken leraar, de door een overdosis aan school bordkrijt reeds vroeg kalende jonge, vroeg oude meneer de Groot, lijdend aan de ziekte van Hedel. Meer haar op zijn l.l (drie letter woord, plat voor manlijk gslachstdeel) dan op z’n schedel!

De zwaar bestofte, bescheten tiepes, droegen niet bij tot verhoging van de interesse in de eigentijdse, swingende kultuur van de silver sixties. Verder dan Kretenzische kruiken van of Hellenistische hufters met hellebaarden zijn we nooit gekomen en de karakteristiek en van Dorische of Ionische zuilen hebben mij nooit erg kunnen opwinden.

 

De tot mijn oververhitte, adolescente verbeelding sprekende powezie van de invrouwelijke, sappige, losgeslagen dichteres Sappho van Lesbos, de heldin der lesbische vrouwen, die daar in haar eentje ook nog de saffiese liefde op een zwoele avond tussen neus en lippen door moest uitvinden om historici, sexuologen, pornofilmers en aanhangsters van het lesbisme op marxistiesfeministiesleninistiese grondslag tevreden te stellen, interesseerde mij veel meer.

Knap werk van die Sappho! Wat een heksentoer van die powetiese teef! En dat zoveel jaren geleden al! Poezenfestijn! Hoe katjespel kutjesspel werd! Een baanbreekster in de rollercoaster van het vrijgevochten seksjuwelen leven!

Ze was haar tijd ver voor uit toen er nog geen discotheken als de It en de Roxy bestonden om zelfs aan de stoutste, onsmakelijkste, sodommietische en Gonorrheuze fantasietjes van de vroeg rijpe, vroeg rotte Nederlandse tieners tegemoet te komen.

Losbandigheid, labiliteit, drankzucht, drugsverslaving, onmatigheid, hang naar perverse seksjuwelen praktijken noch hoererij in de stijl van volksschrijver Jan Cremer, noch gok verslaving speelden ooit een rol in mijn dagelijke leven als oersaaie serieuze zwaar tillende, depressieve kalvinistische beeldend kunstenaar, beweren mijn naaste kennissen.

Zij moesten eens weten wat er achter d schermen gebeurt.

Als GPV stemmende behuwd vader en schoonvader, nu al meer dan enkele decennia lang (ik ben de tel al lang kwijt alhoewel ik er soms meer, soms minder op pas) aan een stuk gehuwd zonder hoog oplopende crises of voortdurend vreemd gaan, behalve zo nu en dan, maar wie zal een knap ogende, gezonde Hollandse jongen met de hormonen op de juiste plaats, dat anno nu nog kwalijk nemen, zoals in kunstenaarsland tegenwoordig zelfs onder die fijn gereformeerde kunstenmakers van de amateur artiesten vereniging Christian Artists in Kampen zo bon ton is, dat een van zijn eerste echtgenote gescheiden “voor aanstaand lid” (de gereformeerde glimpieper tekenleraar-amateur kletskous vrije tijdsfilo soof bierbuik kulturele onbegaafde jatmous en in weemoed en sjaggerijn zwemmende epigoon M. van bovengenoemd gezelschap op de EO televisiebuis in het lullige, achterhaalde, plattelandshuisvrouwen programma “Vrouw zijn” zijn huwelijksleed (slaan met de deur en, schreeuwen, vloeken, schelden, krabben, spugen, jankpartijen tussen de beide, voor de buiten wereld o-zo-fatsoenlijke, aangepaste in- en in gereformeerde echtelieden) breed mocht uitmeten met schijnheilige omhaal van woorden,zoals gebruikelijk in kriste lijke kringen. Een ouwe hoerprogramma waar deze tekenleraar als oud wijf trouwens zelf prima in paste.

 

Fred van der Wal een genie

 

Bijna iedere serieuze museum- of galerie bezoeker wil wel eens weten waarom een geniale kunstschilder zoals Fred van der Wal kunst schildert in tegenstelling tot de gemene huisschilder of de korporaal vliegtuigcamouflagekleurenschilder bij de vaderlandse lucht macht, die de afgelopen vijftig jaar aan de grond staat vast te roesten, nooit in aktie hoefde te komen en alleen in het nieuws kwam doordat meer dan honderderdtien star fighters vanzelf uit de lucht vielen. Een hele prestatie; vooral als men weet dat de prijs per stuk dertig miljoen gulden bedroeg, doch om verspild belastinggeld wordt niet getreurd, zeker niet door de belijdende gelovigen van de christelijke partijen.Voor de prijs van vier gevechtsvliegtuigen draaide de overheid de aankoop regeling voor noodlijdende kunstenaars, de BKR de nek om in de jaren ’80!

Toch mogen we niet vergeten dat meer dan 90 % van de BKR trekkers vullis produceerden.

Om nog eens een andere dwarsstraat te noemen, die geen grote gemeenplaats is– kennen wij de laag geschoolde, onnozel ogende witgekielde werknemer die als vulling van een uitzichtsloos dagelijks bestaan zonder enige artistieke pretentie witte lijnen trekt langs een grasgroen keurig geschoren voetbal veld met een eenwielig karretje waarvan het wiel door een reservoir witte verf loopt of op andere momenten fris ogende monochrome zebra paden schildert als modern maat schappelijk relevante betrokken bewogen beweger.

Een goocheme rijwielhersteller die veel liever zat duimen te draaien in de Beeldende Kunstenaars Regeling in Amsterdam had een fiets ontworpen waarvan het voorwiel op soortgelijke wijze als hierboven geschetst door een bak verf liep en hij produceerde daar lange grillige lijnen mee op zijn fietstochten door Amsterdam.Ook hij was als kunstzinnige kloothommel goed genoeg bevonden om door de Amsterdamse kunstkommissie beloond te worden met vijfendertigduizend gulden jaarlijks van de artiestensteun in het tijdperk van Joop den Uyl, die zo graag op kosten van de belastingbetaler “leuke dingen voor de mensen wilde doen.”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.