Ik zit te lunchen in de tuin van een museum waar ik een tentoonstelling over bloemen bezoek. Zoals zo vaak met kunst is er van alles te zien: van foeilelijk tot werkelijk schitterend. Toch drijft de allermooiste bloem van deze ochtend gewoon in de vijver. Terwijl mijn smaakpapillen genieten van een biologische salade, doen mijn ogen zich te goed aan de rozerode waterlelie met bladeren groot genoeg om een baby op te wiegen. Tot ik een kikker ontdek. En nog een. Nu ik goed kijk, zie ik dat de bladeren van de lelie barstensvol kikkers zitten. Groot en klein.
Dit moment moet mee naar huis.
Ik laat mijn salade even voor wat hij is, loop naar de vijver en twijfel. Gehurkt of toch plat op mijn buik in het gras? "Alles voor de foto", zegt Erik altijd. Maar hij draagt geen witte zomerjurkjes.

Wanneer ik even later terugloop, zitten er een man en een vrouw aan mijn tafel. Vriendelijk leg ik uit dat ik nog niet uitgegeten ben.
"Dat vindt ze niet erg", zegt de meneer met een knikje naar de mevrouw.
Hoor ik dat goed? Wie vindt hier wat niet erg?
Een beetje beduusd ga ik zitten. Terwijl ik verder eet, bekijk ik het eigenaardige stel. Meneer is in pak met stropdas. Een beetje overdreven met deze hitte. Mevrouw is gehuld in witte gewaden die ze als een Indiase om zich heen heeft gedrapeerd, maar ze spreekt Amerikaans. De man heeft iets zenuwachtigs, terwijl de vrouw juist een serene rust uitstraalt. Het lijkt me geen echtpaar, en dat klopt. Na wat over en weer gebabbel dringt het tot me door dat ik met een heuse goeroe in het één of ander aan tafel zit. Iemand wiens volgelingen uit de hele wereld naar Drenthe zijn gekomen om tien dagen met haar te mediteren.

Maar ook een goeroe op retraite moet er af en toe even uit. Ze vraagt of ik een foto van de lotus heb genomen. Ik knik. Volgens mij is het gewoon een waterlelie, maar dat laat ik maar zo.
"Toen ik jou zag", zegt ze, "zag ik een lotus."
"Wat grappig", antwoord ik. "Ik heet Lian en dat betekent 'lotus', zo heb ik mij laten vertellen door een Chinees."
Ze knikt ernstig. Het voelt alsof ze dwars door me heen kijkt. Er valt een stilte die niet vervelend is. Vanuit mijn stuitje kruipt een tinteling omhoog tot aan mijn kruin. Dan zegt ze: "Je hebt alle kanten van het leven gekend Lian, rijkdom en armoede, gezondheid en ziekte, liefde en angst. Geworteld in die vruchtbare modder van je verleden kun jij tot grote bloei komen, maar er is nog één ding dat je moet doen..." Ze glimlacht.

Op weg naar huis rust ik een moment aan het meer. Ik luister naar het kabbelende water en denk aan de wonderlijke ontmoeting met de dame in het wit op een dag dat ik zelf ook in het wit gekleed ben. Er loopt een traan over mijn wang. En nog een. Als een zacht huilen zonder verdriet. Ik denk aan de vele jaren dat ik al ziek ben, zonder de hoop op te geven of de moed te verliezen. Een lange optocht van artsen, alternatieve genezers en kwakzalvers trekt aan mijn geestesoog voorbij.
Maar een goeroe ontmoette ik nog nooit.

Misschien is het waar wat ze zegt en zal ik genezen als ik in staat ben tot dat ene, misschien wel allermoeilijkste in een mensenleven...


© 2010 Lian Reuvekamp (www.lianreuvekamp.nl

© juli 2010, Lian Reuvekamp, BasicPublishing.nl