Gegevens:

Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
20 april 2009, om 16:48 uur
Bekeken:
875 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
430 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Girocratie 4 Home security system"


"Blijf staan jij!"  blafte de oude en richtte het schiettuig op Willemijn.
"Sjaak, alsjeblieft," smeekte Pierre, "geef onze Magnum terug."
"Jaja, zie ik zo bleek?" schamperde hij en met de linkerhand het volle kussensloop over de schouder zwaaiend.
"Neem alleen de patronen mee. Je kunt ongehinderd vertrekk..."
"Waarvoor mot jij dat ding terug hebben?..."
"De vergunning geldt alleen binnenshuis. Als de politie dit wapen buiten aantreft, dan heb ik een executieveiling aan mijn broek."


Berekenend bekeek de oude het vuurwapen.
"Heb je nu nog niet genoeg?... Lelijke inhaal!"
"Sssttt.... stil, Willemijn. Kom Sjaak, je hebt nu alles! Zelfs mijn postzegelverzameling."
"En het antieke tafelzilver en 'et koffertje met al mijn sieraden!"
"En onze giro- en bankcheques heb je ook."
"Zelfs onze pincodes, lelijke ouwe...''
"Stil, Willemijn, niet persoonlijk worden."
"Als die pincodes kloppen dan zal ik je blaffer in de postbox doen. Maarre... als die codes vals zijn berg je dan maar..."


"Fijn, bedankt alvast," zei Pierre, terwijl z'n vrouw hem hoofdschuddend aankeek.
"Geen rotgeintjes, ik schiet zonder pardon!..." dreigde de oude. Hij maakte aanstalte om te vertrekken en liep naar het voorportaal.
"Moet jij je jas niet aan?"
"Verrek ja. Goed dat je 'et zegt, maat." Hij legde zijn ballast af en nam de jas van de kapstok.
"Niet bijdehand worde, tante!'' snauwde hij naar Willemijn, ze stootte Pierre aan toen de boef het wapen op de paraplustandaard legde.


"Sjaak, er viel 'n briefje..."
"Waarzo?"
"Achter je." Zoekend draaide hij zich naar de voordeur.
Met een katachtige sprong griste Pierre de Magnum weg en knipte het licht uit.
"Verdomme! Doe an dat licht of er vallen dooien!..."
Pierre's trillende handen vonden de tuimelschakelaar in het schoenenkastje. Er klonk een bloedstollende kreet, gevolgd door een doffe klap en het stroeve geluid van een zelden gebruikt valluik. In gesloten stand decimeerde het Sjaak's decibellen en bevend van opwinding knipte Pierre het licht weer aan.

 

Op de drempel van het portaal lag het gevulde kussensloop en lijkbleek kwam Willemijn achter de trap vandaan gekropen.
"Oh... mijn lieve schat," fluisterde ze emotievol. "Zo ken ik je eindelijk weer!"
Hij keek in de blauwe ogen waarin hij iets van ontzag meende te zien.
"Zo ben je weer de bink van vroeger, van de Onderlinge Waarborg, voor wie ik zo graag alle polissen typte."
"Vond je me zo goed?"
"Verrassend en doortastend. Ik ben heel trots op jou."


"Ik ben blij," zei hij, zich losmakend uit haar omstrengeling, ''dat wij het Home Security System lieten installeren."
"Ja nou. 't Was wel duur, maar 'et heeft z'n waarde bewezen!" jubelde ze, legde het kussensloop op tafel en pakte de sieradendoos.
Toen de euforie was afgezwakt, verstoorde het klagelijke gekreun de huiselijke sfeer. Maar Willemijn wist raad, ze mobiliseerde 2 x 40 watt voor Mahler's vijfde. De zwaarmoedige muziek verzwolgde het gejammer en tijdens het adagietto waren nog wat uithalen te horen.


"We hebben geluk gehad," vond ze drie dagen later. Toen beide vaststelden dat de oude boef al twee dagen niets meer liet horen.
"Hoezo geluk?" vroeg hij van zijn postzegels opkijkend.
"Dat onze akelig nieuwsgierige buren met vakantie zijn."
"Ja, dat is waar. Maar we zijn er nog niet hoor."
"Nee? Hoezo, Pierre?"
''Dat lijk kan daar toch niet blijven liggen?"
"We komen nooit in die vochtige kelder."
"Maar ik las weleens dat een lijk ondragelijk kan stinken."


"Kunnen ze het niet weghalen op grofvuildag?"
"Welnee, natuurlijk niet."
"En als je 'et heel goed verpakt?"
"Onzin, Wil, het risico is veel te groot."
"Hoe duur zou 'n vrijwaringssticker zijn?"
"Hiervoor is geen sticker."
"Waarom eigenlijk niet?"
"Het opruimen van een lijk valt buiten het girocratisch systeem. Kijk een lijk is fase b en voor fase a deed ik geen aanmelding. Dus ik hang altijd, snap je?"


"Tuurlijk wel. Maar ik vind toch dat zoiets gewoon met 'n sticker moet kunnen."
"Het lijk moet in ieder geval verdwijnen."
"Dat zal niet meevallen, want waar laat je zoiets?"
"Hmmm..." bromde hij afgeleid door de TV, waar Discovery een documentaire over een worstfabriek vertoonde."Misschien dat ik al iets weet,'' zei hij, terwijl een vleescutter een homp vlees tot gehakt vermaalde.
"Goh, wat knap van jou."
''We hebben mazzel, Wil."
"Waarom dan?"
"Voor het overheidssysteem bestaat hij niet."
"Oh ja, in feite pas je de realiteit aan het systeem aan.''
"Exact."
"Wil je nog thee, Pierre?"
 
De dag dat voertuigen, voorzien van een kenteken met een oneven eindcijfer, de weg op mochten, viel ditmaal op de verjaardag van Pia. De oudste dochter van Pierre en Willemijn.
"Zeg haar maar dat ik 'n uh.... probleempje met m'n pensioen moet regelen. En vergeet niet om Pierrie 'n kusje van opa te geven."
"Hmmm..." knikte ze zuinig. Ze had weinig trek in een lange dag met haar dominante dochter en drie jengelende kleinkinderen. En vanachter de stuurknuppel van haar Urbanshopper keek ze toe hoe hij stekker uit de acculader haalde en vervolgens de kanteldeur opende.


"Sterkte, lieverd. En veel succes," zei ze warm en welgemeend. Want het voorval met die ouwe schurk bracht ze dichter tot elkaar.
"Als je thuiskomt zijn alle sporen uitgewist," voorspelde hij glimlachend. "En rij voorzichtig
want 'et is druk waar Pia woont," Hij wuifde haar na tot de electrocar om de hoek verdween.
Hij sloot de kanteldeur, trok een oude overall aan en opende de diepvrieskist...

 

Copyright Gerard Mannee



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.