Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
4 september 2008, om 12:40 uur
Bekeken:
860 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
478 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nemesis; deel 2"


          Toen hij weer wakker werd was hij niet meer alleen. Bij het raam stond een man naar buiten te kijken. Hij had zijn handen op zijn rug en stond, aangezien het aardedonker was buiten, in de verte te staren. De man wiegde op zijn voeten, van de hak naar de tenen, naar de hak, naar de tenen. Jeff probeerde zo zachtjes mogelijk te doen. Langzaam controleerde hij of hij nog steeds vast zat. Armen, ja, benen, ook.
Verdomme.
Nou ja, het was te proberen. Nu moest hij eerst maar eens kijken waar hij mee te maken had. Zo bleef hij de man enkele minuten observeren.
De man was net gekleed, geen pak, maar een overhemd met gilet. Het meest typerende waren de opgerolde mouwen die de onderarmen van de man ontbloot lieten. Het was geen sportschooltype, maar het was ook weer geen slappe bal.
Nee, die man kon dit alles nooit bij hem gedaan hebben. Niet alleen in ieder geval.
Jeff probeerde eens om te kijken om te zien of iemand achter hem al had gemerkt zou hebben dat hij weer wakker was. Zijn nek deed pijn en hij kon een huivering en een kreun niet onderdrukken.
Met een ruk keek de man om. Hij zag dat Jeff wakker was en grijnsde.
Jeff schatte dat de man een jaar of veertig was, kort bruin haar met een lichte slag. Een alledaags gezicht. En die grijns stond hem niet.
"Ah Jeffrey, je bent wakker."
Jeff schrok. Hoe wist die vent zijn naam? Hij probeerde zo goed mogelijk zijn verbazing te verbergen.
"Het is Jeff", antwoordde hij.
"Oh, sorry."
De man maakte een verontschuldigend gebaar.
"Ik zal het onthouden JEFFREY."
De man keek hem aan met ogen die zeiden: ‘krijg de kolere!'
"Wat wil je van me", probeerde Jeff zo nonchalant mogelijk te vragen.
"Goed", zei de man: "Hou je bek en luister. Ik weet wie je bent en wat je hebt gedaan. Ik geef je een kans; geef jezelf aan en ik doe je verder niets."
"En anders?"
"Anders kan het nog wel eens heel onaangenaam voor je worden."
"Man, ik weet niet eens waar je het over hebt."
"Ik denk dat jij heel goed weet waar ik het over heb, Jeffrey."
"Nee, ik..."
"HOUD! JE! BEK!"
Het gezicht van de man was plotseling heel dicht bij het zijne. Hij voelde de hitte van het woedende gezicht en de furieuze ademtochten van de man deden zijn ogen knipperen.
"Jij wilt zeggen dat je niet eens meer weet wat voor vreselijke dingen je gedaan hebt?"
"Ik heb niets gedaan."
"Kop dicht", schreeuwde de man, greep Jeff's haren vast en trok zijn hoofd achterover.
"Kijk Jeffrey..."
"JEFF, het is Jeff!"
"Dat recht heb je verspeeld, Jeffrey!"
In een reflex spuugde Jeff een helderrode klodder in het gezicht van zijn aanvaller.
Hij deinsde terugeen veegde het bloed van zijn gezicht met zijn rechterarm.
Jeff zag de woede kolken in de ogen van de man. Die bedacht zich geen moment en gaf Jeff een harde rechtse op zijn gebit. Jeff's hoofd sloeg hard tegen de rugleuning van de stoel. Hij spuugde een nieuwe kwak bloed uit en voelde dat er nu meer als alleen bloed en speeksel naar buiten kwam. Met zijn tong nam hij de schade op: een voortand zat los, van een hoektand was een stuk af en hij miste één kies. Bij het bevoelen van het gapende gat in zijn kaak met zijn tong, raakte hij de loshangende zenuw en kromp ineen.
          De man schudde met een verbeten gezicht zijn hand door de lucht. Het had hem duidelijk pijn gedaan. Hij schudde zijn hoofd.
"Jeffrey, Jeffrey, Jeffrey...Misschien dat mijn eerdere klappen je geheugen hebben aangetast, dus ik zal je niet langer in spanning houden. Ken je Samantha nog?"
"Samantha?"
Ja, natuurlijk kende hij haar nog. Hij had nog wat tegoed van die trut, maar dat zei hij natuurlijk niet tegen die vent. Dat wijf had voor hem de hoer uitgehangen en wat kreeg hij voor zijn goede zorgen? Stank voor dank! Ze wilde stoppen. Stoppen! Ha, ze mocht blij zijn dat hij nog om haar gaf. En dat had hij haar duidelijk gemaakt ook. Even slaan en schoppen...zo leerde ze dat wel af. En als kers op het toetje, had hij gedreigd haar ouders af te maken als ze het doorlulde. Werkt altijd, dacht hij grijnzend.
"Wat is daarmee?"
"Wat is daarmee? Die heb jij het ziekenhuis in gehopen! DAT is ermee!"
Jeff sloeg zijn ogen neer en dacht even na. Waarom luisterde ze dan verdomme ook niet gewoon?
Een hand greep hardhandig zijn gezicht vast en draaide het naar boven.
"Kijk me aan als ik tegen je praat!"
De man liet hem los, sloot zijn ogen even en leek te kalmeren. Jeff keek hem aan en pas toen de man zijn ogen weer opende zag hij de rode ogen van de man. Hij huilde!
Meteen schoot het door zijn hoofd: Het is haar vader!
Zo wist hij natuurlijk ook zijn naam. De vuile teef had dus geluld. Haar beurt kwam nog wel. Maar zijn woede was maar van korte duur en maakte plaats voor angst.
Shit...haar vader...dit is niet goed.
De man vervolgde zijn verhaal in alle kalmte, zij het met tranen in de ogen.
"Je sloeg en schopte haar. Je liet haar verdomme zelfs de hoer uithangen. Ze deed dat allemaal omdat ze van je hield! We vonden haar dagboek. Ze hield van je en jij mishandelde haar! Ze wilde stoppen dat was wat ze in haar dagboek had geschreven, de dag voor haar laatste ontmoeting met jou. En dat mocht niet van jou, hè!?"
Hij keek Jeff woedend aan.
"En toen heb je haar maar geschopt en geslagen."
"Luister", zei Jeff: "Dat was een ongeluk..."
"EEN WAT?", bulderde de man.
"Nou ja, een ongeluk...Ik verloor mijn zelfbeheersing en...en...Het spijt me."
"Het spijt je? Je sloeg haar, je schopte haar, vernederde haar en het spijt je? Je hebt haar het ziekenhuis in geholpen! Je hebt haar in haar buik geschopt. Zo hard dat ze haar milt scheurde. De dokters zagen het te laat. En nu..."
De man had duidelijk moeite met vertellen. Een paar minuten stond de man zacht te snikken.
Toen haalde hij zijn arm over zijn ogen en neus en zei tegen Jeff: "En nu ga je boeten!"


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.