draait dreadlocks in mijn hersenen
en als ik ze wil ontrafelen knoopt hij de metaforen
met een stevige zeemansslag vast
zijn ringvinger wijst naar gisteren
hij verzwijgt het graf en ik
het weten van
met lange poten vlekt hij een giraf over een rotte wond
ik raap de vallende bladeren en kijk met argusogen
hoe hij honderd poppetjes tekent op de barricade
hij lacht smalend
proost me jonge dromen toe
de muze is allang geleden gevallen
ik veeg het roet bijeen
vouw de achterpaden naar het narrenhof open
neem zijn hand in de mijne en breng hem naar de kasteelvrouw
die bij de openhaard het paard van stal haalt
ik zing onder de pilaren nog eenmaal
het refrein van de verlorenen
blaas een en ander om
klink op een goede vriend en drink de geest in de fles op
Het is inderdaad heel beeldend, maar je maakt het niet makkelijk om bij te blijven, doordat de beelden vrij snel overslaan. Toch ben ik mee in de melancholie gezogen - ik ben daar nog al geweest ;)
Ik ben zelf een fan van iets meer regelmaat, maar dat wil niet zeggen dat ik dit niet kan smaken.
Amanda Visch
© BasicPublishing.nl
