Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 maart 2021, om 11:27 uur
Bekeken:
60 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
14 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik zie het leven nog altijd als three steps to heaven"


GELUKKIG HEEFT FRED VAN DER WAL NOG STEEDS EEN GEZONDE BELANGSTELLING VOOR POEN, POEN EN NOG EENS POEN IN COMBINATIE MET DRANK & DRUGS & LEKKER WIJVEN, ANDERS ZAT HIJ HIER NIET….GESPREK MET EEN RAS KUNSTENAAR MET HEEL VEEL PASSIES, DIE CONSTATEERT: HET WORDT LANGZAMERHAND HEEL STIL OM HEM HEEN WANT VELE COLLEGAATJES ZIJN AL JAREN LAWAAIE DANKZIJ SEKS, DRUGS & ROKKENROL. DE SOAS VLIEGEN JE OM DE OREN & NIET ALS GEBRADEN DUIVEN IN DE MOND. RUISENDE GRAFTAKKEN, VOLLE ASBAKKEN. DAAR BLIJFT DAN DE MUUR OVER VAN HET KERKHOF DAT ZWIJGZAAMHEID HEET…ZE VALLEN TOCH OOK MET ZIJN ALLEN BIJ BOSJES OM WAAR JE ZELF NOG BIJ STAAT! GESPREK MET EEN OMSTREDEN AUTEUR/KUNSTSCHILDER MET VELE PASSIES….EEN RASARTIEST DIE ZICH NIET LAAT KISTEN!

Mijn stoute dromen zijn zijn al vele malen uitgekomen en zo hoort het ook. Geld? Geld? Daar zegt u me wat! Ik zie het leven als three steps to heaven, net als in die fifties rock song, maar alleen als je met ondernemingszin in het leven op pad gaat kom je verder. .. U weet wel, dan denk ik weer aan the late great Eddie Cochran, die rocker van Come on everybody. Ik was zelf van nature ook een rocker met een flinke vetkuif & een buikschuiver. Zo is het toch ook! Een vliegende vogel vangt altijd wat. Ik bedoel dan niet die overgesubsidieerde groen links draaiende melkzure kunstartiesten met hun vrijblijvende linkse luilak praatjes waar ik alleen maar minachting voor heb. Het blijven de losers, misfits, sukkels en displaced persons. Drie stappen zijn er dus nog steeds voor een artiest die in pure arremoe begon in 1965...niet getreurd en ging al snel naar stap twee in de rollercoaster van het leven na vijf jaar kweekschool voor christelijke onderwijzers. Uiteraard behaalde ik het diploma en mag ook gymnastiek en handenarbeid geven. Je werkt je de pleuris in het kunstenaarsplantsoen want je moest toch wat met je negotie. Dagen van meer dan tien uur maakte ik moeiteloos dankzij een ijzersterk gestel. Geen vrije zaterdag of zondag, want daar doet de ware artiest niet aan. Binnen een paar jaar woonde ik dan ook in Amsterdam in de vrije sector. Huis met tuin in een zeer gegoede buurt. Mijn familie is daar nooit op bezoek geweest, die hadden me het liefst in de goot zien belanden. Watergraafsmeer. Galileiplantsoen 102 hs. Geld is de weg naar het Walhalla van Baby Balla Balla. Ik zie terug op een uitermate succesvol leven als beeldend kunstenaar. Er staat nog heel wat op stapel.

De tijd is voorbij dat ik pen en penseel pas liet rusten tegen het kraaien van de haan om half zeven des ochtends in de Bourgogne, want wie het breed heeft laat het breed hangen. Het zijn sterke benen die de weelde dragen. Kijk maar, ik heb ze! Het laatste jaar ben ik terug houdend geweest in het publiceren van boeken en mijn werk exposeren daar doe ik niet meer aan. Af en toe moet ik wel uiteraard, anders zouden de kasten uitpuilen van de manuscripten en kunstwerken. De muren van mijn huis zijn niet van rubber, dus van uitdijen is ook geen sprake. Vertel mij wat!

Menig collegaatje heeft het in het huidig tijdsgewricht lang niet gemakkelijk. Regelmatig moet ik ze opbeuren als ze voorover op de bar liggen te grienen, zoals de contraprestatieschilder Teun Nijkamp, omdat hij maar niet beroemd werd. De Heire der Heirscharen hebbe zijn ziel, alhoewel…die meneer Nijkamp, zoon van een dominee was een doorgewinterde Godloochenaar, dus waar die nu vertoeft kunnen we wel raden. Hij aanbad de filosoof Nietszche en hield daar met een stel ouwe taarten bijeenkomsten over. Nietzsche? Daar zit het woord Niets in en dan weten we het wel. Bij mij zijn de lezers van de weeromstuit aan een goed adres. Ik zie het als goedgelovig gristenmens toch overal gebeuren in de Art Scene. Menigeen probeert zichzelve uit het moeras van talentloosheid op te trekken, net als baron van Münchhausen, die zichzelf uit de swamps aan zijn eigen haren op trok. Wat denk je dat er door dat soort mensen heen gaat? De zielepoten onder ons zegt u? Het is toch ook altijd weer hetzelfde liedje van: Met de voordeur van het slot en de achterdeur kapot. Het is bij nader inzien vanzelfsprekend dat je het allemaal in de cowboy reserve positie op een ouwe fiets moet leren, zei de dameszadelsnifter en haalde zijn neus op. Er is altijd Licht & Uitzicht en de muzikale fluitmand van de EO. Hoe je het ook wendt of keert er is uitkomst. Gisteren bezocht ik een Corona patiënt die hart verscheur- end lag te rochelen in een bed van het Groene Kruis. Er zaten allemaal slangen en plak electrodes in of aan zijn body. Hij werd goed in de gaten gehouden. De verpleegsters pokerden er om wie de slangen uit zijn lijf zou trekken. Onder zijn bed stond een grote zinken teil want meneer gaf nogal wat af. De lichaams sappen dropen langs de katheters in die teil en ruiken dat het deed. Zum Kotzen! Je hoorde het druppen….Wat dacht je? Die man zal zijn leven lang verder moeten gaan in de ziektewet. Hij had het in dat ziekenhuis verder goed naar zijn zin. Hij zat fijn te snoepen uit een doos met sjokoladeflikken, een zak Jodenkoeken en een King Size verpakking negerzoenen, die uit zijn trillende handen werd gerukt door nachtzuster Nolda die het allemaal maar discriminatie vond. De inhoud van de sputumpotten en gebitsbakken in de vensterbank naast de geraniums klotsten over de rand. Nee, die patiënt kwam de schaarse tijd die hij nog had wel door met zijn hobby.

Daartegenover staat mijn oudste dochter die haar vriend een week lang als een Amerikaanse evangelie predikster op luide toon het onversneden evangelie bracht toen hij in coma lag. Zo hoort het toch ook. Je weet nooit wat een coma patiënt nog hoort van zijn omgeving. De weg naar Eeuwig Leven is hem op het hart gedrukt en mede gedeeld. Zo zien wij weer hoe wij den ander op de rand van de dood tot een stok èn een staf kunnen zijn. Een grote schok toen hij overleed. We hebben heel wat pret met hem gehad in het uitgaans sirkwie. Mijn dochter en auteur dezes verloren een vriend. Het leven is hard en wreed. Ik hoor het Bob den Uyl nog zeggen: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk en zelden aangenaam. Wij weten het; alles zal op zijn plaats vallen in de eeuwigheid en daar moeten we het dan maar mee doen.

(wordt vervolgd)

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.