Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 augustus 2020, om 17:01 uur
Bekeken:
59 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
13 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De muren van haar huis "


Om elf uur bellen we aan bij schilderesje Paula,die op vegetariese halve zolen Birkenstockers loopt, tot ons afgrijzen de onmiddellijke en definitieve tweede afknapper van de dag na Mark de Klijn,die door en door verwende gefrustreerde Jodenjongen. Paula blijkt een lichtelijk gefrustreerde,zoveelsterangs schilderes op een benauwde boven etage die net haar opleiding aan de Rijksakademie heeft voltooid,dus in het bezit is van een brevet van onvermogen.De muren van haar huis hangen vol onooglijke,krijterige,vlak geschilderde doeken waar de honden geen brood van lusten.Ik onderdruk mijn walging.Ze roemt haar “leermeester” Arie Kater,die niet voor de poes was volgens zijn eigen zeggen en dagelijks naar goed artiesten voorbeeld straal bezopen aan de bar van Arti hing en na een paar pilsjes zijn keel begon hees te brullen:”Ik ben de grootste levende schilder!Ik ben de grootste!De allergrootste!”Ik zat een keer naast hem toen hij dat ook weer begon te schreeuwen.Ik tikte hem op de schouder en zei:”Méént U dat nou werkelijk?”Hij werd onzeker,stamelde wat onverstaanbaar terug en zei:” Nou,euh.. ik,euh …nou,eh,eigenlijk niet! ” Waarom zegt U dat dan?”vroeg ik.

 “Ach,je moet toch wat zeggen,anders val je als artiest niet op en er zitten toevallig wel even een paar lekkere wijven met joekels van tieten aan de overkant van de bar,die tippelen daar wel in bij mij en dan kan ik straks lekker met die wijven mee naar huis om een potje te rollebollen met zijn drietjes en blijf jij hier als droogneuker alleen achter,meneer de bescheidenheid!”Ik wist genoeg en beeindigde het gesprek.Wel zei ik hem nog dat hij beter niets kon zeggen als hij niets te zeggen had.Ik was als EO lid en GPV stemmer van dat soort ordinaire taal nu eenmaal niet gediend. Om half twaalf,na het bezoek aan wollen geitenharensokken Birkenstockerpaula neem ik de tram naar het centrum,stap over op lijn drie naar het Stedelijk Museum om de tentoonstelling van Jan Beutener te bekijken.Ik koop de catalogus en loop via de P.C. Hooftstraat (waar ik als tienjarige een kat van het dak zag vallen,die met een plof op de stoeptegels terecht kwam,klaaglijk miauw zei en weer verder wandelde met opgeheven staart) naar Arti om een kop koffie en een stuk stokbrood met tomaten en sla naar binnen te werken.Een tafeltje naast me zit het Nationale Monument Van De Immorele Jaren Zestig:Jan Cremer met zijn grauwe,grijze kop een interview weg te geven aan J. Vegter,die hem ademloos van bewondering konstant aanstaart en nauwelijks uit zijn woorden kan komen.Ik vang flarden van het gesprek op.Jan is meestal aan het woord:”Vanaf pak weg,godverdomme,van mijn godverdomde achttiende jaar,godverdomme,heb ik,godverdomme Jan Cremer,godverdomme,dag en nacht en als ik zeg dag en nacht,bedoel ik ook dag en nacht gewerkt,weet je wel,godverdomme,tot diep in de nacht,godverdomme,weet je wel godverdomme en nooit niet geen slaap,godverdomme weet je wel,nog geen minuut,altijd tot ver na twaalven aan het werk en maar buffelen,weet je wel.Cremer is oud en dik,grijs en grauw geworden en begint al kaal op zijn achterhoofd te worden.Cremer gaat steeds meer op Jan Wolkers lijken van uiterlijk.Ik heb nooit een woord willen wisselen op Arti met hem.Ik minacht hem.Ik hoor hem maar doorzwetsen,kan het gesnoef niet langer aanhoren,sta op,reken af bij de bar en loop Arti uit naar de Leidsestraat en koop de biografie van Bob Dylan ,door Shelton geschreven,neem daarna lijn tien naar de tweede nassaustraat en als ik de trap op loop hoor ik de stem van Ina al in de gang die in gesprek is met Hans Giessen.Een kwartier later komt Godelieve S. ook met haar vriendin Lia,die ook een Scorpio blijkt,net als ik.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.