Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 april 2020, om 12:43 uur
Bekeken:
78 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
37 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"mijn edelmoedige bod van duizend euro "


Sinds het begin (1965) van mijn beeldend kunstenaarschap  was het mij duidelijk dat het dictaat van de nieuwe profeten van de kerk van de moderne kunst, de museum wereld, bepaalde wie in hun ogen (tijdelijk) van belang waren voor een museale presentatie.

Deze profeten, museum directeuren, conservatoren, publicisten en recensenten-geheel anders dan de avant garde kunstenaars van vroeger-genieten een royale maandelijkse wedde, een vakantiegeldje, een kilometer vergoeding, ruime vakanties, snoepreisjes per businessclass naar het buitenland op kosten van de belastingbetaler en als kers op de taart een uitstekende pensioenregeling.

 

In haar al eerder genoemde boekje toont Riki Simons op heldere wijze aan hoe de na oorlogse toegenomen subsidiëring van de beeldende kunst leidde tot het aankopen van een massieve hoeveelheid trash wat kunst betreft.

Al eerder heb ik vermeld dat minder dan 8 procent van de decennia lang aangekochte kunstwerken uit de BKR behoren tot de rijks ICN collectie waarin terecht meer dan 50 van mijn werken in vertegenwoordigd zijn.

Onbetekende Friese kunstenaars als Peter Z. beweerden na mijn vermelding van dit controleerbare feit dat zijn werken eveneens in deze collectie aanwezig zijn.

Een mail van het ICN leerde mij dat zijn statement onjuist was  om indruk te maken op zijn Friese collegaatjes.

De ex- Vkbloggers die dat betwijfelden heb ik een kopie gestuurd van enkele formulieren die mijn werken in de rijkscollectie beschrijven. De overige 92 % van het op staatskosten aangekochte werk van mijn collegaatjes is als onbelangrijk gedumpt op veilingen of weg gegooid.

Geruime tijd geleden vermeldde ik de prijs van een schilderij van ex- contraprestatieschilder de aan de Rijks academie te Amsterdam lang geleden “afgestudeerde” Limburger R.  op een achteraf veiling.

Ik moest even glimlachen toen ik het resultaat las.  Eén euro. In elk geval minder dan verf en linnen van het onooglijke doek hebben gekost.

 

In totaal gaat het aantal en de beschrijving van mijn kunstwerken in de rijks  ICN collectie om een 17 A-viertjes waarvan ik er twee publiceerde en vervolgens de verlichte, academisch geschoolde ex-Vkbloggers vroeg of ik de rest ook diende te publiceren.

Ik voegde er aan toe dat indien één van hen mij op ene leugen zou betrappen in cv of lijst tentoonstellingen zij een schilderij uit mochten zoeken.

Het antwoord van één van hen was dat zij mijn schilderijen véél te slecht vonden.

Hetgeen een niet geïnformeerde arrogante ex-Vkblogger mag vinden van mij want het glijdt als water langs een vette eend af.

Ik verhoogde mijn edelmoedige bod tot duizend euro als de hoog geleerde met zichzelf zeer ingenomen progressief denkende heren een misleidende medeling in mijn cv konden aantonen.

De hoog van de toren blazende academici zwegen zoals te verwachten viel massaal.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.